Little Hope Flags

Γιατί δυσκολευόμαστε να μείνουμε καιρό σε μία σχέση;

Ποια είναι τα must που πρέπει να κάνεις τώρα που μπήκε η άνοιξη, για να απολαύσεις στο έπακρο αυτή την εποχή, και να ετοιμαστείς για το καλοκαίρι;

Πώς είναι να είσαι μέτριος σε έναν κόσμο που θέλει μόνο το τέλειο;

Ανοίγω το instagram της Τ. Το προφίλ της γεμάτο με φωτογραφίες από ταξίδια, φαγητά, και βόλτες στην πόλη. Της ίδιας Τ. που ταξιδεύει μια φορά τα τρία χρόνια (και αν…), που κάνει μονίμως δίαιτα, και που βγαίνει συνέχεια στα ίδια μέρη. Κι όμως, αν τη γνώριζε κανείς μόνο από την διαδικτυακή παρουσία της θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι είναι περιπετειώδης, εναλλακτική, και ενδιαφέρουσα. Η σχέση ανάμεσα στη δημόσια εικόνα της Τ. και στο ποια είναι πραγματικά είναι ακριβώς η ίδια με τη σχέση που έχει η Αθήνα με τη Νέα Υόρκη: είναι και οι δύο πόλεις. Και κάπου εκεί τελειώνουν οι ομοιότητες.

“Τελικά,” με ρωτάει η Α., “οι καυγάδες σε μια σχέση είναι καλοί ή όχι;”

Το σκέφτομαι για λίγο. Η μόνη απάντηση που μου μοιάζει πιο σωστή είναι το ναι, το όχι, και το εξαρτάται.

Υπάρχει μια θεωρία από τον περίφημο καθηγητή ψυχολογίας Jordan Peterson ο οποίος μιλάει για την θεωρία της ζέβρας. Οι ζέβρες λοιπόν έχουν αυτές τις θαυμάσιες ασπρόμαυρες ρίγες, και όπως για καθετί στη φύση, υπάρχει λόγος που είναι φτιαγμένες έτσι. Οι ασπρόμαυρες ζέβρες μοιάζουν όλες ίδιες από μακριά. Όταν κινούνται μέσα στην αγέλη, αν βάλεις στόχο μία από αυτές, μετά από μερικά δευτερόλεπτα θα την έχεις χάσει από τα μάτια σου.

Σκέφτεσαι να συγκατοικήσεις;

Προτού κάνετε το μεγάλο βήμα, αυτά είναι τα πέντε πράγματα που πρέπει να έχετε συζητήσει πριν αρχίσετε να μαζεύετε αγγελίες.

Σκέφτεσαι να μετακομίσεις στο ίδιο σπίτι με αγόρι για πρώτη φορά στη ζωή σου; Αν ναι, τότε ο καλύτερος τρόπος να προετοιμαστείς είναι να διαβάσεις την παρακάτω λίστα με εκείνα τα 9+1 πράγματα που θα μάθεις από αυτή τη συγκατοίκηση.

Είναι η πρώτη Δευτέρα της ζωής μου που δεν χαίρομαι που δεν έχω να πάω στη δουλειά. Είναι η πρώτη Δευτέρα που εύχομαι να γύριζαν όλα πίσω στο νορμάλ τους, σε αυτό το κανονικό που θεωρούσαμε όλοι μας τόσο δεδομένο. Και η πρώτη Δευτέρα που βγήκα έξω, σαν κυνηγημένη, να ψωνίσω προμήθειες, και κάθε περαστικός μου έμοιαζε εχθρός. Είμαστε μόνοι μας, ο καθένας για τον εαυτό του, σαν επιτραπέζιο όπου νικάει αυτός που μένει όρθιος στο τέλος.

Ήρθε η μεγάλη μέρα. Η μέρα που περίμενες από όταν έκλεισες τα 15. Η στιγμή να φύγεις από το πατρικό, και να μείνεις επιτέλους μόνος σου. Να μπαινοβγαίνεις ό,τι ώρα θες, να φέρνεις κόσμο όποτε θελήσεις, και να μη δίνεις αναφορά σε κανέναν. Και κυρίως, να μην έχεις τους γονείς σου να σου λένε «Ξενοδοχείο το έκανες», κοιτάζοντας σε με μια μείξη θυμού, θλίψης, και παραπόνου.