Little Hope Flags

Μήπως πρέπει να χτίσεις μια ζωή από την οποία δε θα θέλεις να ξεφύγεις;

Όταν αφήνεις τα πάντα για αργότερα και χάνεις το τώρα

Τι έμαθα λοιπόν όταν άρχισα να κρατάω ημερολόγιο;

Άραγε, εσύ αγαπάς τον εαυτό σου; Και πώς (και πότε) του το δείχνεις;

Go and love yourself.

30. Αυτή η ηλικία που όταν ήμασταν μικρά, μας φαινόταν τόσο μακριά. Αυτή η ηλικία που ακόμα ηχεί μεγάλη στα αυτιά μας, κι όταν την ακούμε, σκεφτόμαστε κάτι αποτυχημένους rockabilly που ξέχασαν να μεγαλώσουν, με τις μακριές κοτσίδες και τις δερμάτινες αρβύλες. 30. Αυτή η ηλικία που είναι πλέον πραγματικότητα.

Ποια είναι λοιπόν όλα αυτά τα 30 σημάδια των 30;

Μήπως ήρθε η ώρα να αποδεχτείς τις ατέλειες σου;

Κάποιος είχε πει ότι αν θέλουμε να μάθουμε πώς να ζούμε τη ζωή σωστά πρέπει να κοιτάξουμε τα παιδιά. Καθώς βλέπω και εγώ τον ανιψιό μου να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, αντιλαμβάνομαι όλο και περισσότερο τη βαθύτερη αλήθεια αυτής της φράσης. Ο τρόπος που παίζει, που γελάει, που ανακαλύπτει τον κόσμο μου θυμίζουν αλήθειες καιρό ξεχασμένες.

Ποιοι είναι λοιπόν αυτοί οι 11 κανόνες ζωής που μας μαθαίνουν τα παιδιά;

Θυμάμαι τη μέρα που βγήκαν τα αποτελέσματα των Πανελληνίων σαν να ήταν χτες. Το άγχος καθώς διέσχιζα εκείνο το διάδρομο του σχολείου που βλέπω ακόμα στα όνειρα μου. Τα σφιγμένα καλημέρα που καλυπτόντουσαν από το δυνατό καρδιοχτύπι. Η αγωνία που δε με άφηνε να δω καθαρά, ενώ έψαχνα το όνομα μου στις μακριές λίστες. Τι κάνεις όταν αποτυγχάνεις; Και πώς αντιμετωπίζεις την αποτυχία όταν πρέπει να ανταποκριθείς στις υψηλές προσδοκίες των γύρω σου;

Μην πουλάς τον εαυτό σου φτηνά. Μην κατεβάζεις την αξία του επειδή κάποιος δεν την αναγνωρίζει, δε μπορεί, ή δε θέλει να προσφέρει όσα αξίζεις. Μην φέρεσαι στον εαυτό σου σαν να είναι κάλτσα γυμναστικής, ενώ είναι ένα φίνο ιταλικό καλσόν. Μην αλλάζεις το ποιος είσαι για να προσαρμοστείς σε κάποιον. Όποιος σε θέλει, θα κάνει αρκετά βήματα προς το μέρος σου, για να κάνεις και εσύ άλλα τόσα ώστε να τον φτάσεις.

Φλάσμπακ στο νηπιαγωγείο. Ένα χαριτωμένο κοριτσάκι με πλεξούδες με πλησιάζει όλο χαρά. «Και σένα,» μου λέει, «εσένα πώς σε λένε;». Την κοιτάζω τρομαγμένη. Εσωστρεφής εγώ, δεν έχω συνηθίσει σε τόση κοινωνικότητα. «Άλκηστη,» της απαντάω δειλά. Εκείνη ανοιγοκλείνει τα μάτια της, σουφρώνει τη μύτη της, και φεύγει. Δεν της αρέσουν οι άγνωστες λέξεις, και το όνομα «Άλκηστη» ήταν μία από αυτές.