Little Hope Flags

Η σχέση μου με την Αθήνα είναι μια σχέση τρελής αγάπης και ανείπωτου μίσους. Είναι στιγμές που λατρεύω τον απίστευτο χαρακτήρα της, σαν έφηβη που κάνει την επανάσταση της, και άλλες που αντιπαθώ αυτό το αστικό γκρι της που με πνίγει.

Η Αθήνα είναι η πόλη των αντιθέσεων, αλλά όσο κι αν δε μου αρέσει κάποιες στιγμές, οι λόγοι που την αγαπάω κάπως καταφέρνουν πάντα να υπερισχύουν.

Αυτοί είναι λοιπόν οι 6 λόγοι που αγαπάω την Αθήνα.

Ο χρήστης @xanthi_25k* σας έκανε unfollow στο instagram. Επίσης, σας έχει κρύψει για να μη βλέπει τις δημοσιεύσεις σας στο facebook, και φήμες λένε ότι έχει διαγράψει όλες τις φωτογραφίες από το κοινό ταξίδι σας στην Πράγα. Ο χρήστης @xanthi_25k μάλλον δε σας συμπαθεί πια, και ο χρήστης @littlehopeflags σηκώνει αδιάφορα τους ώμους.

Τι κάνεις όταν ένας «δήθεν» φίλος αποφασίζει να σε βγάλει από τη διαδικτυακή ζωή του;

Και μήπως είναι οκ αν απλά δε σε πειράξει;

Είμαι στο αυτοκίνητο, κι αλλάζω σταθμούς εμμονικά. Αν υπήρχε κάποιου είδους πρωτάθλημα για τον πιο αναποφάσιστο ακροατή οδηγό αυτοκινήτου θα κέρδιζα τον τίτλο κάθε χρόνο χωρίς καν να προσπαθήσω. Για όποιον είναι μαζί μου στο αυτοκίνητο, αυτό είναι ένα μαρτύριο. Για εμένα όμως είναι μια από τις καλύτερες φάσεις της οδήγησης, ειδικά όταν πετυχαίνω το τέλειο τραγούδι για τη συγκεκριμένη ώρα, μέρα, και διάθεση.

Κάπως έτσι, σε ένα τέτοια συνταίριασμα διάθεσης και οκτάβας, το αυτί μου έπιασε μια άγνωστη μελωδία, “Who do you think you are? / You’re not a star / You’re just a satellite, a satellite”, που έλαχε να με συνοδεύσει σε πολλές από τις επόμενες διαδρομές μου, καθώς το άκουγα δύο και τρεις φορές συνεχόμενα, ίσα για να τραγουδήσω φάλτσα αυτό το στίχο μόνο.

Και κάπως έτσι, μετά από πολλές επαναλήψεις, γεννήθηκε αυτό το κείμενο.

Εσύ τι είσαι; Αστέρι ή δορυφόρος;

Όταν τελείωνα το σχολείο, είχα βάλει ένα στοίχημα με τον εαυτό μου: να δοκιμάσω όσο το δυνατόν περισσότερα χόμπι μπορούσα. Έτσι, γέμισα τις ελεύθερες ώρες μου με μαθήματα ψηφιακής φωτογραφίας, εκτύπωσης φιλμ, κινηματογράφου, θεάτρου, αυτοσχεδιασμού, ενώ δεν έλειψαν και δοκιμαστικά αναρρίχησης εσωτερικού χώρου, kick-boxing, parkour, και…pole dancing. Πεπεισμένη να γεμίσω με εμπειρίες, δεν άφησα καμία ευκαιρία ανεκμετάλλευτη.

Αν υπήρχε όμως ένα πράγμα που δε φανταζόμουν πως θα έκανα ποτέ αυτό ήταν το να δοκιμάσω να φτιάξω κοσμήματα. Και πιο συγκεκριμένα, κοσμήματα από τσιμέντο.

Ώσπου βρέθηκε στο δρόμο μου το ftiaxto.gr και αποφάσισα πως είχε έρθει η ώρα για ένα καινούριο χόμπι.

Πώς είναι λοιπόν να δουλεύεις με τσιμέντο; Και πώς αυτό το κατά τ’άλλα ευτελές υλικό μπορεί να πλάσει υπέροχες κατασκευές;

Είναι κάποιες μέρες που δεν έχεις όρεξη για τίποτα. Όλα σου μοιάζουν αδιάφορα. Δε θέλεις να διαβάσεις, δε θέλεις να χαζέψεις στον υπολογιστή, η τηλεόραση προτιμάς να μένει κλειστή, κι η μόνη λύση είναι ο καναπές με θέα το ταβάνι, που σαν να έχει σκάσει σε ένα σημείο, δε νομίζεις;

Τέτοιες μέρες, η μόνη φράση που μπορεί να περιγράψει τη συναισθηματική σου κατάσταση είναι η λέξη “βαριέμαι”, ακολουθούμενη από κάποιου είδους ποσοτικό επίρρημα, όπως πολύ, πάρα πολύ, απίστευτα, και φοβερά. Και παρόλο που το νιώθεις, ειλικρινά και αδιαπραγμάτευτα, το παραδέχεσαι με κάποια ενοχή. “Βαριέσαι; Τι πάει να πει βαριέσαι;” φωνάζει αμέσως το επικριτικό κομμάτι του εαυτού σου, κι εσύ καταπίνεις αυτή τη φράση που τόλμησες να ψελλίσεις.

Γιατί όμως είναι τόσο κακό το να βαριέσαι; Γιατί πρέπει πάντα να έχεις κάτι να κάνεις; Και τι μας αναγκάζει τελοσπάντων να ζούμε σε μια μόνη κατάσταση τρεξίματος;

Μήπως είναι η ώρα να απενοχοποιήσουμε επιτέλους τη βαρεμάρα;

Πριν από λίγο καιρό, έτρεξα ένα πολύ προσωπικό και πολύ διαφορετικό challenge, το οποίο ονόμασα «Challenge Αισιοδοξίας». Στην πραγματικότητα, ήταν ένας μήνας αφιερωμένος σε θετικές δράσεις και ενέργειες με στόχο να βελτιωθεί η διάθεση μου αλλά και να αισθανθώ περισσότερη αισιοδοξία.

Τι έμαθα λοιπόν μετά από αυτό το challenge;

Και τι μαθήματα αισιοδοξίας πήρα τελικά;

Καλοκαίρι. Αυτή η εποχή που όσοι κι αν κάποιοι μισούν, όλοι μας κατά βάθος αγαπάμε, γιατί την έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας με εκείνη την ατέλειωτη ανεμελιά, που ερχόταν πάντα μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς.

Καλοκαίρι. Μια εποχή που κουβαλάει μέσα της τόσες εικόνες και τόσα πολλά συναισθήματα που όσες λέξεις κι αν γραφτούν δε θα φτάσουν ποτέ για να τα περιγράψουν όλα.

Αυτό εδώ το κείμενο είναι μια ωδή στο καλοκαίρι.

Ένα ζεστό μεσημέρι του καλοκαιριού καθόμασταν στην αυλή του σπιτιού, ενώ ο αρχηγός της οικογένειας έψηνε και παράλληλα μοιραζόταν μαζί μας τις πιο χρήσιμες συμβουλές του καλού ψήστη.

«Για να καταλάβεις αν το κάρβουνο θέλει αλλαγή,» μας έλεγε, «βάζεις το χέρι σου από πάνω. Αν μπορείς να αντέξεις μέχρι 10 δευτερόλεπτα, η φωτιά είναι καλή. Αν αντέχεις παραπάνω, πρέπει να βάλεις καινούριο στο επόμενο ψήσιμο.»

Εσύ θα έγραφες γράμμα στο μελλοντικό εαυτό σου;

Εγώ πάντως ναι, κι αυτό είναι το δικό μου γράμμα.

Λένε πως όταν περνάς καλά, ο χρόνος κυλάει γρήγορα. Αν δεν το πιστεύεις, προσπάθησε να περάσεις μία ώρα σε έναν ασφυκτικά ζεστό χώρο φορώντας γούνα, κι άλλη μία ξαπλωμένος στην παραλία με ένα mojito στο χέρι. Δεν το λέω εγώ, ο Αϊνστάιν το είπε όταν μιλούσε για τη σχετικότητα του χρόνου.

Πέρα από την πλάκα, το πόσο καλά περνάς, ή έστω το πόσο drama-free ζωή κάνεις, αποτελεί μια καλή απόδειξη του επιπέδου των σχέσεων και της ποιότητας των επιλογών σου, κι αυτό είναι ένα από τα μαθήματα που πήρα όντας παντρεμένη.

Ποια άλλα πράγματα έμαθα όμως μετά από ένα χρόνο γάμου;