Little Hope Flags

Πρέπει να είμαι πέμπτη δημοτικού, και είναι η πρώτη φορά που μπαίνω σε κατάστημα Zara. Εντυπωσιασμένη από το λευκό φωτισμό, δε μπορώ να σταματήσω να χαζεύω γύρω μου. Η μαμά μου με τραβάει από το χέρι για να δοκιμάσω ρούχα, πρέπει να ψωνίσουμε για τη σχολική γιορτή που είναι σε λίγες μόλις μέρες. Θυμάμαι ακόμα το σύνολο που διαλέξαμε: μια μωβ φούστα, ένα ροζ ζιβάγκο, και μια μπλε βελούδινη ζακέτα, που τη φοράω ακόμα και σήμερα.

Περνούσε πολύς κόσμος από μπροστά της κάθε μέρα. Οι περισσότεροι ήταν άγνωστοι, δεν τους είχε δει ποτέ ξανά. Υπήρχαν όμως και κάποιοι που ήταν συχνοί περαστικοί, όπως εκείνη η ξανθιά κυρία που φορούσε πάντα ταγέρ, ή ο άντρας με το σορτσάκι που έμοιαζε μονίμως ιδρωμένος. Τους κοιτούσε όλους με ενδιαφέρον, μα ποτέ κανείς δεν της επέστρεφε το βλέμμα. Ήταν σαν να μην υπήρχε για εκείνους, κι αυτό την πλήγωνε πολύ βαθιά.

…και που τα παιδιά σου θα σε ευγνωμονούν που το έκανες

Γιατί πρέπει να το διαβάσεις και εσύ, είτε έχεις παιδιά, είτε όχι, και τι μαθήματα σου διδάσκει για τις σχέσεις σου.

Είμαστε στη θάλασσα κι ο ήλιος έχει αρχίσει να παίρνει γοργά την κατηφόρα, χρωματίζοντας τα πάντα γύρω του με ένα υπέροχο πορτοκαλί χρώμα που κανένας ζωγράφος δε θα μπορέσει να αναπαράγει ποτέ με τόση ακρίβεια.

“Κοίταξε εκείνο το σύννεφο, έχει τόσο περίεργο σχήμα”, μου λέει.

“Ναι αλλά το ηλιοβασίλεμα είναι πιο όμορφο,” του απαντάω, αρνούμενη να κοιτάξω αλλού έστω και για ένα δευτερόλεπτο, μαγεμένη από τον ορίζοντα.

“Είναι ένα ακόμα ηλιοβασίλεμα. Αύριο θα έχει κι άλλο.”

“Κανένα όμως δε θα είναι όπως αυτό,” κι η κουβέντα αργοσβήνει με τα βλέμματα μας στραμμένα σε αντίθετες μεριές.

Είναι μια ακόμα βροχερή μέρα, από αυτές που μοιάζουν σαν να μην ξημέρωσε ποτέ. Είναι Δευτέρα, έχει μόλις αρχίσει μια δύσκολη εβδομάδα, και αν η καλή μέρα φαίνεται από το πρωί, τότε καλύτερα να μη σηκωνόμασταν ποτέ από το κρεβάτι.

Όλα είναι κάπως ανάποδα. Εκκρεμότητες που δεν κλείνουν, άλλες που ανοίγουν από το πουθενά, δύο παραλίγο τούμπες, και ένα διαλυμένο ζευγάρι παπούτσια. Η διάθεση λοιπόν δεν είναι και η καλύτερη. Ώσπου μου στέλνει ο φίλος μου αυτό εδώ το video, και μου έρχεται ένα μεγάλο aha moment. Γιατί όπως λέει και ο Jocko: “Έχεις προβλήματα; Ωραία. Αντιμετώπισε τα.”

Το πιο εύκολο πράγμα όταν κάτι πάει στραβά είναι να παραπονεθούμε και να γκρινιάξουμε. Να νιώσουμε αδικημένοι, καταραμένοι από τη μοίρα, μόνοι και έρημοι σε αυτό τον κόσμο. Ναι, αυτή είναι η πρώτη μας αντίδραση. Είναι όμως η σωστή;

Όταν φτιάχνεις δικό σου blog, δε μπορείς να φανταστείς ότι ξεκινάει ένα μεγάλο ταξίδι. Αν το blogging είναι για σένα κάτι παραπάνω από ένα απλό hobby, τότε να ξέρεις ότι θα δεις πολλές πτυχές της ζωής σου να αλλάζουν μαζί με εσένα τον ίδιο.

Τι συμβαίνει λοιπόν όταν φτιάχνεις blog;

Και άλλα 11 χρήσιμα μαθήματα ζωής από τον Γκάντι

Ως λάτρης της αυτοβελτίωσης, και των feel good βιβλίων εκλαϊκευμένης ψυχολογίας, το βιβλίο του Αρούν Γκάντι, εγγονού του Μαχάτμα Γκάντι, δε θα μπορούσε να μου ξεφύγει. Μια σύντομη καλογραμμένη και άκρως προσωπική βιογραφία του εγγονού του Γκάντι η οποία πραγματεύεται όλα εκείνα τα οποία αποκόμισε ο ίδιος μέσα στο σύντομο χρονικό διάστημα που πέρασε δίπλα στον ακτιβιστή παππού του, και πώς αυτά τα 12 μαθήματα που πήρε άλλαξαν ολόκληρη τη ζωή του.

Ποια είναι λοιπόν εκείνα τα χρήσιμα μαθήματα ζωής από τον Γκάντι, και γιατί ο θυμός είναι τελικά δώρο για τον άνθρωπο;

Όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν τη γενιά Υ και γιατί πρέπει να τα αλλάξουμε

Πριν από καιρό, είχα διαβάσει ένα πολύ ωραίο e-mail από την Πριγκιπέσα των Βαλκανίων (ή αλλιώς Χριστίνα), το οποίο ανέφερε μια πολύ ωραία μεταφορά. Τα παιδιά λέει είναι σαν τους σπόρους: όταν τους σπέρνεις, δε μπορείς να ξέρεις ποτέ τι ακριβώς θα βγει. Έχεις προσδοκίες, έχεις ελπίδες, και μερικές φορές, μπορεί το χώμα που βάζεις να είναι επίτηδες τέτοιο για να βγάλει τους καρπούς που θέλεις. Αλλά η φύση είναι αναρχική, ακολουθεί τους δικούς της κανόνες, και κάνει του κεφαλιού της. Γι’αυτό άλλωστε και εμείς, ο καθένας από εμάς, είναι φορές που νιώθουμε πως δεν ανήκουμε πουθενά. Είπαμε, είμαστε κομμάτι από τα αστέρια, αλλά είμαστε και κομμάτι από τη γη. Ό,τι έχει η φύση, το έχουμε και εμείς μέσα μας.

Αυτό το πολύ όμορφο e-mail της Χριστίνας λοιπόν, με έβαλε σε σκέψεις. Σε πολλές σκέψεις. Όχι τόσο για τις προσδοκίες που έχουμε (ως γονείς, σύντροφοι, φίλοι, παιδιά…), αλλά για το πώς τις προβάλλουμε προς τα έξω, και κυρίως προς τους άλλους.

Τι εννοώ όμως;

Έχω κάποιες φίλες και φίλους που ζουν μέσα σε μια όμορφη φούσκα. Σαν ψάρια και εκείνοι, είναι κλεισμένοι σε αυτή τη γυάλα, η οποία είναι αρκετά διαφανής για να μην τους κρύβει τον κόσμο, αλλά εξίσου ανθεκτική για να τους κρατάει κλεισμένους μέσα. Κι κάπως έτσι βολεμένοι στον προστατευμένο μικρόκοσμό τους, δε βλέπουν, και δε θέλουν, να πάνε παραπέρα.