Little Hope Flags

Δε μπορείς να σώσεις αυτόν που δε θέλει να σωθεί. Δε μπορείς να ανοίξεις το κεφάλι του και να του βάλεις ιδέες που αλλιώς δε δέχεται. Να τον πείσεις να ξεκολλήσει από την εύκολη, βολική, μα βαλτωμένη πραγματικότητα του. Δε μπορείς να γίνεις ο Superman κανενός. Είμαστε όλοι οι ήρωες του εαυτού μας.

Πριν κάμποσο καιρό, ένας άνθρωπος που θεωρώ από τους πιο σοφούς από όσους γνωρίζω (και που τυχαίνει να είναι ο πατέρας μου), μου διάβασε μια Πρωτοχρονιάτικη ευχή για την αξία του λιγότερου. Έχουμε μάθει να ευχόμαστε πάντα για τα πιο πολλά, πιο πολλή αγάπη, πιο πολλή ευτυχία, πιο πολλά χρήματα, ταξίδια, ή αγαθά.

Μήπως όμως τελικά τα λιγότερα είναι περισσότερα;

Γιατί πρέπει να διαβάσεις το βιβλίο On Writing του Stephen King, είτε θέλεις να γράψεις, είτε όχι.

Τι γίνεται όταν φοβάσαι μήπως κάνεις τη λάθος επιλογή. Η ζωή μας είναι γεμάτη από επιλογές. Από το τι θα φάμε το μεσημέρι και το τι ρούχο θα ψωνίσουμε, μέχρι το πού θα στείλουμε βιογραφικό και σε ποια περιοχή θα μετακομίσουμε, όλες αυτές οι αποφάσεις, μικρές κι ασήμαντες ή μεγάλες και σημαίνουσες, υφαίνουν τον ιστό της ζωής μας. Ένα περίπλοκο νήμα από χοντρό σχοινί όπου κάθε κόμπος συνδέεται όχι μόνο με τον προηγούμενο αλλά και με όλους τους υπόλοιπους. Κι έτσι, δυσκολευόμαστε να βρούμε πού ήταν τελικά εκεί που στρίψαμε λάθος, κι αν μπορούμε να αλλάξουμε κάτι χωρίς να διαλύσουμε ολόκληρο τον κόμπο.

Πριν λίγο καιρό, ξεκίνησα να διαβάζω το #GIRLBOSS, το βιβλίο της Sophia Amoruso, creator του brand NastyGal, και του κινήματος #girlboss-female entrepreneurs. Γιατί τι άλλο μπορεί να θέλει να διαβάσει μία blogger που προσπαθεί να κατακτήσει τον χώρο του internet; (αμήχανο γελάκι)

Αυτό που δεν ήξερα όμως (πέρα από το πόσο μεγάλη επιτυχία ήταν το NastyGal τη δεκαετία του 2010), ήταν ότι μερικά χρόνια μετά τη δημοσίευση του βιβλίου, η μέχρι πρότινος επιτυχημένη επιχείρηση του πρώτου #GIRLBOSS, κήρυξε πτώχευση και πωλήθηκε για 20 εκατομμύρια δολάρια. A star is dead, or what?

Εσύ θα γύριζες πίσω στο σχολείο;

Όταν σκέφτομαι το σχολείο, με κατακλύζουν πολλές αναμνήσεις: ο σκοτεινός διάδρομος με το παλιομοδίτικο πλακάκι, η μεγάλη γωνιακή τάξη, η άσκηση που έμεινε άλυτη, το ξαφνικό τεστ, το χαζό σκονάκι στο θρανίο. Οι εκδρομές, οι κλίκες, ο εφηβικός θυμός, και η ονειροπόληση. Τόσες αντιφάσεις συνυφασμένες σε ένα σύνολο, και όλα αυτά να συνθέτουν μία εικόνα.

Το σχολείο είναι ένα πέρασμα ενηλικίωσης. Εκεί αντιμετωπίζεις τις πρώτες δυσκολίες, τις πρώτες προκλήσεις, την απόρριψη, την αδικία. Αλλά μόνο εκεί γνωρίζεις τη φιλία, την επιτυχία, την αγνή μορφή του πλατωνικού έρωτα, και τα πρώτα βήματα προς τη σταδιακή ανεξαρτητοποίηση.

Το καλοκαίρι, όπως όλα τα ωραία πράγματα, κάποια στιγμή φτάνει στο τέλος του. Η ανεμελιά, οι ατέλειωτες μέρες με λιακάδα, οι διακοπές, τα αναρίθμητα, χωρίς τύψεις, παγωτά, όλα αυτά γίνονται αναμνήσεις που κουβαλάμε μέσα μας το μακρύ χειμώνα.

Και κάπως έτσι, έρχεται σιγά-σιγά το φθινόπωρο. Ο καιρός αλλάζει. Πέφτουν οι πρώτες βροχές που αφήνουν πίσω τους μια αισθητή δροσιά. Τα φύλλα χρυσίζουν και η μέρα μικραίνει. Αναζητάς ξανά την κουβέρτα σου και μπορείς να κοιμηθείς δίπλα σε εκείνον, χωρίς να σε ενοχλεί το παραμικρό του άγγιγμα.

Όσο κι αν μας λείπει το καλοκαίρι, το φθινόπωρο έχει αναμφισβήτητα τη δική του ομορφιά. Ποια είναι αυτή;

Μήπως ήρθε η ώρα να μάθεις (επιτέλους) να μαγειρεύεις;

Σαν τα γεμιστά της μαμάς τίποτα. Ή σαν τα φρεσκοτηγανισμένα κεφτεδάκια που κάνουν ολόκληρη τη γειτονιά να μοσχοβολάει. Για τα κέικ της πάλι δε θα μιλήσω καν. Κλείνω τα μάτια μου και μου έρχεται η γεύση του στο στόμα καθώς μπουκωνόμουν τα Κυριακάτικα πρωινά καθισμένη μπροστά από την τηλεόραση βλέποντας παιδικά. Το φαγητό είναι γεύση, μυρωδιά, απόλαυση, και αναμνήσεις. Σε κάθε περίσταση, καλή ή κακή, της ζωής μας, τρώμε. Το λέει άλλωστε και το ρητό. Never eat alone.

Γιατί πρέπει λοιπόν να μάθεις να μαγειρεύεις;

Μπορεί να τελείωσες μόλις τη σχολή σου, ή να έπιασες την πρώτη σου δουλειά. Ίσως να είσαι σε σοβαρή σχέση και να θέλεις να πας ένα βήμα παρακάτω. Ή μπορεί απλά να πάτησες τα 28 και να θέλεις μια αλλαγή.

Ποια είναι λοιπόν εκείνα τα αλάνθαστα σημάδια ότι έχει έρθει η ώρα να μείνεις μόνος σου;

…Μικρά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή σου, ίσως και τον κόσμο.

Αν διαβάζεις το blog μου, ξέρεις ότι ένα μεγάλο κομμάτι των αναρτήσεων που δημοσιεύω σχετίζεται με το κομμάτι της αυτοβελτίωσης. Της προσωπικής αλλά και σε επίπεδο σχέσεων, οικογενειακών, φιλικών, και ερωτικών. Το πιο σημαντικό κομμάτι όμως είναι η αναγνώριση των αδυναμιών μας και η προσπάθεια να εξελιχτούμε στην καλύτερη δυνατή εκδοχή του εαυτού μας.

Έτσι λοιπόν, όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του William H. Mc Raven, «Στρώσε το κρεβάτι σου», δε μπόρεσα να μη το διαβάσω. Ο ναύαρχος Mc Raven μοιράζεται τις 10 πιο κομβικές εμπειρίες της καριέρας του και τα μαθήματα που άντλησε από αυτές, και μας εύχεται να εφαρμόσουμε τους δικούς του κανόνες για μια καλύτερη ζωή.

Ποια είναι λοιπόν αυτά τα μικρά πράγματα που μπορούν να αλλάξουν τη ζωή σου, ίσως και τον κόσμο;