Οι αναπάντητες ερωτήσεις της ενήλικης ζωής μου

Κάποιες φορές πατάς ένα κουμπί, και κάτι συμβαίνει. Άλλες πάλι, δεν συμβαίνει τίποτα. Μερικές φορές ακόμα κι αν δεν πατήσεις το κουμπί, κάτι θα συμβεί. Πράγματα γίνονται είτε κάνεις κάτι είτε όχι. Ή ακόμα κι αν κάνεις, μπορεί να μη συμβούν. Προσπαθούμε να δαμάσουμε τον κόσμο με νόμους, αλλά πάντα ένα κομμάτι του ξεγλιστράει μέσα από τα χέρια μας. Κι αυτό αρκεί για να σε τρελάνει αν το καλοσκεφτείς.

Δεκαετία των 20. Η εποχή που ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, τον κόσμο, και το μαγικό φίλτρο της ανεξαρτησίας. Η δεκαετία των λαθών, των μαθημάτων, των πρώτων, και των επιτευγμάτων. Μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής σου αν την αξιοποιήσεις σωστά. Κάτι που εγώ δεν έκανα (σε μεγάλο βαθμό) και το μετανιώνω τώρα.

Αυτά είναι τα 9 μαθήματα που πήρα στα 20 μου, και αυτά που αν είσαι ακόμα σε αυτή τη φάση της ζωής σου, πρέπει να προσέξεις.

Όταν φεύγεις από το πατρικό σου, είτε ως φοιτήτρια, είτε πριν συγκατοικήσεις με το άλλο σου μισό, υπάρχουν πολλά πράγματα τα οποία θα δεις να αλλάζουν. Η καθημερινότητα σου, η διαχείριση του χρόνου και των οικονομικών σου, αλλά και η ίδια η αίσθηση της ενηλικίωσης είναι μερικά μόνο από αυτά.

Τι αλλάζει λοιπόν όταν μένεις μόνη σου;

Λένε πως η δημιουργικότητα είναι ατελείωτη, και πως όσα περισσότερα φτιάχνεις, τόσο πιο δημιουργικός γίνεσαι. Λένε ακόμα πως είναι προτιμότερο να δοκιμάσεις και να αποτύχεις παρά να μη δοκιμάσεις ποτέ.

Αυτές οι δύο προτάσεις συνοψίζουν πολύ καλά την εμπειρία μου με το υγρό γυαλί.

Πώς είναι λοιπόν να φτιάχνεις κοσμήματα από υγρό γυαλί;

Ένα βιβλίο που θα σου δείξει πώς να κυνηγήσεις τους στόχους σου

Τη Rachel Hollis τη γνωρίσαμε μέσα από το πρώτο της βιβλίο αυτοβοήθειας, το «Girl, wash your face» (ή αλλιώς «Κορίτσι, ξύπνα!»), ένα προσωπικό μανιφέστο αυτοαγάπης και πίστης στις ικανότητες κάθε γυναίκας.

Στο δεύτερο βιβλίο της, η Hollis έρχεται να μοιραστεί μαζί μας τις δικές της συμβουλές για το πώς να πετύχουμε τους στόχους μας, εμψυχώνοντας μας και θυμίζοντας μας ότι έχουμε ήδη όλα όσα χρειάζεται για να πετύχουμε.

Τι θα μάθεις λοιπόν διαβάζοντας το «Girl, stop apologizing»;

Οι άνθρωποι είναι περίεργα όντα. Κρύβουν μέσα τους τόσες αντιφάσεις που είναι να αναρωτιέσαι πως δεν ξυπνάνε μια μέρα, σκισμένοι στα δύο. Διχοτομημένοι, όπως οι αμοιβάδες, δίχως ελπίδα σωτηρίας.

Αυτοί οι άνθρωποι, μια ολόκληρη άβυσσος. Μαύρες τρύπες, ανεξερεύνητες, τρομακτικές και χαώδεις. Κανείς δεν ξέρει ποτέ τι σκέφτεται ο διπλανός του, και γι’αυτό καμιά φορά, αν διακρίνουμε ένα βλέμμα κάπως διαφορετικό, ρωτάμε “Τι σκέφτεσαι;”, λες και η απάντηση είναι απλή, όπως “Κόκκινο” ή “Δύο”. Η απάντηση δεν είναι απλή. Ποτέ δεν είναι. Σε καμία ερώτηση, ακόμα και στην πιο κοινή. Άλλωστε, οι απλές ερωτήσεις δεν πάνε χέρι-χέρι με τις απλές απαντήσεις. Το αντίθετο θα έλεγα.

Έχω καθιερώσει ένα έθιμο, από τότε που ξεκίνησα αυτό το blog. Στο τέλος κάθε χρονιάς, κάθομαι μπροστά από ένα κενό αρχείο Word και ανατρέχω σε όσα συνέβησαν, σε εκείνα που μου δίδαξαν, και που μοιράστηκα ενδεχομένως και μαζί σας. Αυτή η αναδρομή με κάνει να συνειδητοποιώ κάθε φορά πως ο χρόνος δεν κυλάει απλά, και όσα γίνονται δεν είναι απαραίτητα τυχαία. Άλλωστε, καθετί εξαρτάται από τον τρόπο που ερμηνεύουμε τις καταστάσεις, κι αυτό ίσως να είναι το μόνο που ορίζει πραγματικά την ποιότητα της ζωής μας.

Τι έμαθα λοιπόν το 2020;

Είτε άλλαξε ο χρόνος, η εποχή, ή απλά ήρθαν τα γενέθλια σου, έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου όπου απλά θέλεις να κάνεις ένα ξεκαθάρισμα, και όχι μόνο στα συρτάρια σου.

Πώς μπορείς να κάνεις λοιπόν ένα ξεκαθάρισμα στη ζωή σου;

Από πού πρέπει να ξεκινήσεις, τι πρέπει να διώξεις, και κυρίως, τι πρέπει να κρατήσεις;

Να μια λέξη που δε χρησιμοποιούμε συχνά. Ίσως εκεί, κάπου στο Λύκειο, να την λέγαμε ξανά και ξανά, σε συνδυασμό με την ταχύτητα και τα κόκκινα αμάξια που έτρεχαν στις σελίδες του βιβλίου Φυσικής. Είναι μια λέξη όμως δυνατή, πολύ δύνατη. Ώθηση, δύναμη, κίνηση προς τα μπροστά. Παίρνω φόρα και κυνηγάω, κατακτάω, καταρρίπτω κάθε εμπόδιο. Είμαι δυνατός, δημιουργικός, άτρωτος. Δεν αφήνω τίποτα να με σταματήσει, ούτε καν τον ίδιο μου τον εαυτό. Είναι μια λέξη που κρύβει μέσα της τόση ισχύ, κι αυτό το μαγικό συστατικό που καμιά φορά μας λείπει όταν αρχίζουμε κάτι καινούριο.

Αν θέλεις να ζήσεις, πρέπει πρώτα να σταματήσεις. Για να τρέξεις πρέπει πρώτα να περπατήσεις. Για να πάρεις ανάσα να αφήσεις την αναπνοή σου να βρει το δικό της ρυθμό.

Πρέπει να σταματάς.

Να αφήνεις το χρόνο να κυλάει, αυτό τον ίδιο χρόνο που τόσο πολύ προσπαθείς να γεμίζεις με κάθε λογής πράγματα κι υποχρεώσεις. Κι ας νιώθεις πως τίποτα δε μπορεί να περιμένει όταν οι εκκρεμότητες σου γεμίζουν τρεις σελίδες.