ΛΟΓΟΤΕΧΝΑΔΙΚΟ "Ο Γιώργος"

Το άρθρο από το οποίο προήλθε η ιδέα

"A Lacanian reading of As I Lay Dying: polyphony, the corpse, and Anse’s teeth"

Σε αυτό το επεισόδιο βλέπουμε το Καθώς Ψυχορραγώ του Ουίλιαμ Φωκνέρ μέσα από τα μάτια του Ζακ Λακάν. Εξετάζουμε τις δυνατότητες της γλώσσας και το πρόβλημα που αντιμετωπίζει με το βίωμα. Μιλάμε για την θεωρία της μη-σχέσης προσπαθώντας να βρούμε στοιχεία της στο μεγάλο μυθιστόρημα ενώνοντας έναν τεράστιο ψυχαναλυτή με έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ου αιώνα.

Στο 4ο επεισόδιο του λογοτεχνάδικου, βλέπουμε τα δύσκολα βιβλία από μία άλλη οπτική. Τα απαιτητικά κείμενα ίσως δεν είναι κλειδωμένα κάστρα για λίγους, αλλά ανοιχτές πλατείες που περιμένουν τη δική μας δημιουργικότητα και τις δικές μας εμπειρίες ώστε να αποκτήσουν νόημα. μέσα από τις θεωρίες του σωσύρ και του μπάρτ, την «συναλλακτική ανάγνωση» της ρόζενμπλατ και τον Βάλτερ Μπένγιαμιν το επεισόδιο προσπαθεί να δείξει ότι το μοναδικό «πτυχίο» που χρειαζόμαστε είναι θέληση, δημιουργικότητα και εμπειρίες.

Τα έργα που αναφέρονται είναι τα εξής:

• 
  

  Ferdinard De Saussure, μαθήματα γενικής γλωσσολογίας (1916)

• 
  

  Roland Barthes, ο θάνατος του συγγραφέα (1967)

• 
  

  Πλάτων, φαίδρος

• 
  

  Louise Rosenblatt, The Reader, the Text, the Poem: The Transactional Theory of the Literary Work (1978)

• 
  

  Walter Benjamin, ο αφηγητής (1936)

• 
  

  Marcel Proust, αναζητώντας τον χαμένο χρόνο (κυρίως ο τόμος ο ανακτημένος χρόνος)

• 
  

  Vigrginia Woolf, the common reader (1925)

• 
  

  C.S. Lewis, an experiment in criticism (1961)

• Terry Eagleton, εισαγωγή στη θεωρία της λογοτεχνίας

Σε αυτό το επεισόδιο του «Λογοτεχνάδικου», ξεκινάμε από την Βιομηχανική Επανάσταση και ξετυλίγουμε το νήμα του μεγαλύτερου ανθρώπινου φόβου: της Μηχανής. Από το σκοτεινό εργαστήριο της Μέρι Σέλλεϊ και την οργή των Λουδιτών, στην ατσάλινη επανάσταση, την αυτοματοποίηση του Φορντ και τον θάνατο της ελπίδας του Μοντερνισμού

Βρίσκουμε βιβλία που δείχνουν ότι ο άνθρωπος φοβόταν τις τεχνολογικές εξελίξεις και βλέπουμε πως ο φόβος του AI είναι ένα νέο κοστούμι για μία πανάρχαια φοβία μας.

Μου αρέσει να ψάχνω συνδέσεις μεταξύ εργών, και αυτό το επεισόδιο προσπαθεί να συνδέσει την κοσμογονία της Δύσης με σκηνικά που συναντάμε σε έργα των Shakespeare, Joyce και Wilde.

Δεν έχω μιλήσει ποτέ για αυτόν. Καμία αναφορά σε Post και Stories. Το όνομά του το αναφέρω πρώτη φορά εδώ. Βρήκα τον αγαπημένο μου συγγραφέα από σπόντα και κατέληξε να 'ναι πολλά παραπάνω από έναν τύπο που γράφει βιβλία. Εκεί έξω υπάρχουν πράγματα έτοιμα να μας κάνουν τη ζωή ομορφότερη.