“.., ข้าพเจ้าตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ให้ปากพูดล่วงเกิน.
ฝ่ายการประพฤติของมนุษย์นั้น, ข้าพเจ้าได้ระวังตัวให้พ้นจากการร้ายโดยพระดำรัสแห่งพระโอษฐ์ของพระองค์.
ย่างก้าวของข้าพเจ้า ได้ดำเนินตามทางของพระองค์อย่างเคร่งครัด, เท้าของข้าพเจ้าหาได้พลาดไถลไปไม่.
ขอทรงโปรดให้พระกรุณาคุณอย่างมหัศจรรย์ของพระองค์ปรากฏ, ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงใช้พระหัตถ์เบื้องขวา ช่วยคนที่พึ่งอาศัยในพระองค์ ให้รอดพ้นจากคนทั้งปวงที่ลุกขึ้นจะต่อสู้นั้น.
ขอพระองค์ทรงป้องกันรักษาข้าพเจ้าไว้ดุจดวงตา; และทรงกกซ่อนข้าพเจ้าไว้ใต้ร่มปีกของพระองค์, ให้พ้นจากคนชั่วที่ข่มเหงข้าพเจ้า และจากศัตรูอันร้ายกาจ, ที่ล้อมข้าพเจ้าไว้. ข้าแต่พระยะโฮวา,
ขอพระองค์เสด็จมา, ขวางหน้าเขาไว้, ฟาดเขาลง: ขอทรงช่วยจิตต์ของข้าพเจ้า ด้วยพระแสงของพระองค์ ให้พ้นจากคนชั่ว.
ข้าแต่พระยะโฮวา, โดยพระหัตถ์ของพระองค์, ขอให้ข้าพเจ้าพ้นจากมนุษย์, คือมนุษย์ที่รับสิ่งของในโลกนี้เป็นส่วนของตน: ผู้ที่พระองค์ได้ทรงประทานให้อิ่มหนำด้วยทรัพย์สิ่งของๆ พระองค์ พวกเขามีบุตรบริบูรณ์, ส่วนทรัพย์ที่เหลืออยู่นั้น, เขามอบไว้กับลูกอ่อนเป็นมรดก.
ส่วนข้าพเจ้า, ข้าพเจ้าจะได้เห็นพระพักตรพระองค์ประกอบด้วยความยุติธรรม; เมื่อข้าพเจ้าตื่นขึ้น, ข้าพเจ้าจะอิ่มใจด้วยพระลักษณะของพระองค์”
บทเพลงสรรเสริญ 17:3-5, 7-9, 13-15