Ebû Nuaym (r.a.) şöyle rivayet eder: “Ben, Amine’nin

vefâtı ile neticelenen hastalığa yakalandığı zaman, onu

gördüm. Amine, büyük bir üzüntü ve hasretiyle oğlu

Muhammed (s.a.v.)’in yüzüne baktı ve sonra şunları

söyledi:

“Ey oğlum! Allâh (c.c.) seni mübarek kılsın! Sen ki,

çok nimetler ihsan edici Allâh (c.c.)’un yardımı ile ve adına yüz deve kesilerek kurtulmuş bir babanın evladısın!

Baban Abdullah’a çıkmıştı kurâ da, yerine bu yüz deve

fedâ edilmişti. Oğlum, eğer rüyâda gördüğüm aynen

çıkarsa, muhakkak sen insanlara peygamber olarak

gönderileceksin. Celâl ve ikram sahibi Allâh tarafından

seçilmiş olacaksın. Mekke’de ve Mekke’nin dışında hakikati ortaya çıkarmakla ve İslâm’ı kullara tebliğ etmekle

mükellef bulunacaksın. İslâm ki, senin atan ve büyük

insan İbrahim (a.s.)’ın dînidir; İbrâhim ki, ne kadar iyi

bir kuldur. Oğlum ben seni böyle görüyorum ve insanlara uyarak putlara saygı göstermekten seni sakındırıyorum! Şüphesiz her yaşayan ölür! Her yeni eskir, her

genç kocar. İşte ben ölüyorum, fakat adım bakî kalacak!

Ben, insanlara büyük bir hayır bırakıyorum, ben senin

gibi tertemiz bir çocuk dünyaya getirmişim!” Bunları ifade etti ve sonra oracıkta vefât eyledi.”

Cinlerin, Amine gibi büyük bir kadın için yas tutup

ağladıklarını duyuyor ve onların şöyle dediklerini işitiyorduk: “Bizler, Amine gibi büyük bir kadının vefâtına

ağlıyoruz!” “Bu güzellik ve yüksek iffet sahibinin acısıyla

içimizi dağlıyoruz!” “Öyle bir kadın ki, oğlu âhir zamanın

peygamberi olacak!” “Öyle bir peygamber ki, minber’i

Medine’de kurulacak.”

(Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, s.143)

Oruç keffaretini yerine getirmek sırası ile üç şeyden

birisiyle olur. Şöyle ki; bunlardan birincisine gücü yettiği

takdirde ikinci veya üçüncü ile bunun edâsı caiz olmadığı

gibi, ikinciye gücü yettiği takdirde de üçüncü ile edâsı caiz

olmaz. Sırasıyla bunlar:

1. Bir köle azat etmek 2. İki kameri ay art arda oruç

tutmak 3. Altmış fakiri sabah-akşam yedirmek

Hadisi Şerif’te Peygamber (s.a.v.) Efendimiz ile bir

Arabî arasında şu konuşma geçer: “Azat edeceğin bir

köle bulabilir misin?” “Hayır” dedi. “O halde iki ay peş

peşe oruç tut.” “Güç yetiremem” dedi. “O zaman (sabah-akşam) altmış fakiri doyur.” (Dârekutnî)

Oruç keffaretini edâ edebilmek için köle bulunamaması durumunda iki kameri ay, kameri aylar hesaplanamayacaksa altmış gün peş peşe oruç tutulur. Fakihler bu

oruçların peş peşe tutulması gerektiği hususunda ittifak

etmişlerdir. (el-Mebsût)

Şayet kameri aylara göre iki ay peş peşe oruç tutsa

ve iki kameri ayın sayısı altmış günü bulmazsa keffareti

sahih olur. Keffaret oruçları kâmil oruç olarak mükellefin

zimmetinde sabit olduklarından aralarına oruç tutulması

yasak olan bayram günleri girecek olursa tekrar yeniden

keffaret tutması gerekecektir. Zira bayram günlerinde tutulan oruçlar nakıs oruçlardır. (Tebyinu’l Hakâik)

Keffareti edâ eden kişi özürlü veya özürsüz olarak

keffaret tuttuğu günler arasında oruç tutmayı bir gün terk

edecek olursa yeniden keffaret tutması gerekecektir. Bu

hükümden kadınların aybaşı olmalarından dolayı oruç

tutamama durumları istisna edilmiştir. Zira aybaşı olmaları durumunda keffaret orucuna ara verip temizlendikten

sonra ara vermeksizin oruca devam etmeleri gerekmektedir.

(Sualli-Cevaplı İslâm Fıkhı, c.3, s.356-358)

Ebû Hüreyre (r.a.)’den rivâyete göre Hz. Peygamber

(s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “İki büyük ordu birbiri ile savaşmadıkça kıyâmet kopmayacaktır. Bunların her ikisi

de aynı davayı ileri sürdüğü halde, aralarında büyük bir

savaş olacaktır. Yine kıyâmet öncesinde otuza yakın yalancı deccaller türeyecek, bunların hepsi Allâh (c.c.)’un

peygamberi olduklarını iddia edecekler. İlim yok olacak,

insanlar yüksek binalar yapmak yarışında bulunacaklar.”

Abdullah (r.a.)’den rivâyete göre Resûlullâh (s.a.v.) şöyle

buyurmuştur: “Âhir zamanda, dünyanın son zamanında

genç yaşta, aklı kıt kimseler çıkacaktır. Bunlar Kur’an’ı

okurlar, fakat okudukları boğazlarını geçmez. Yaratılmışların en hayırlısının, Peygamber’in sözünden söylerler. Bunlar ok’un yaydan çıktığı gibi dinden çıkarlar.”

Ebû Hüreyre (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre Resûlullâh

(s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Zifiri karanlık gibi fitneler

meydana gelmezden önce bir takım hayırlı işler yapmaya girişiniz. O fitneler çıktığı zaman, adam akşamleyin müslüman, sabahleyin kâfir olacak, dünyalık eşya

karşılığında dinini satacaktır.” Enes b. Mâlik (r.a.) Hz.

Peygamber (s.a.v.)’in şöyle buyurduğunu söylemiştir: “İlmin kaldırılması, yok olması, cahilliğin ortaya çıkması,

zinanın yaygınlaşması, şarabın içilmesi, kadınların çoğalıp erkeklerin azalması, kıyâmet alâmetlerindendir. O

derecede ki, 50 adet kadını yöneten bir erkek olacaktır.”

Hz. Enes (r.a.) anlatıyor: “Resûlullâh (s.a.v.) buyurdular

ki: “Zaman yakınlaşmadıkça kıyâmet kopmaz. Bu yakınlaşma öyle olur ki, bir yıl bir ay gibi, ay bir hafta gibi,

hafta da bir gün gibi, gün saat gibi, saat de bir çıra tutuşması gibi kısa olur.” (Tirmizî)

Bunlar ve benzeri hadis-i şerifler, bu ümmette Peygamber (s.a.v.)’den sonra olacak şeyleri haber vermektedir.

(İmâm Şatıbi, el-İ’tisam, c.2, s.99)

İbn Mes’ud (r.a.) anlatıyor: “Bir arabî Resûlullah

(s.a.v.)’in huzuruna geldi ve: “Ya Resûlallâh (s.a.v.)’e bana

öğüt ver” dedi. Resûl-i Ekrem (s.a.v.): “Allâh (c.c.) hiçbir şeyi eş edinme, kesilsen de yakılsan da!.. Namazı

vaktinde kılmayı terketme. Zira o Allâh (c.c.) karşı bir

borçtur. İçki içme, çünkü o her şerrin, kötülüğün anahtarıdır.” buyurdular.

“Anayat babaya iyilik edin” emriyle Allâhü Teâlâ, onlara

karşı lütufkâr davranmayı, kendilerine sert karşılık vermemeyi, onlara kaş çatmamayı, onlara bağırmamayı, bil’akis

haklarında kölenin efendisine davrandığı gibi davranmayı

emretmektedir.

“Akrabaya iyilik edin” buyruğu ile de onları ziyaret etmeyi, yardımda bulunmayı, kendilerine karşı şefkâtli olmayı

istemiştir. “Yetimlere iyilik yapın” buyruğu da, onlara rıfk ile

muamele etmek, kendilerine yakınlık göstermek, başlarını

okşamakla olur. “Miskinlere (yoksullara) iyilik” bir şeyler vermek, kendilerini güler yüzle, memnun olarak geri yollamakla olur. Yakın komşulardan maksad, seninle komşun arasında karâbet (yakınlık) bulunmasıdır. Böyle komşunun hem

akrabalık, hem komşuluk, hem de İslâm hakkı vardır. Uzak

komşudan murad, aranızda karâbet olmayan komşudur.

Hz. Âişe (r.anhâ) Resûlullâh (s.a.v.)’in şöyle buyurduğunu rivâyet ediyor: “Cibril, devamlı komşu hakkında

bana öğüt veriyordu. Hattâ, yakında komşuyu komşuya mirasçı kılınacak zannettiydim.” Enes b. Mâlik

(r.a.)’den, Resûlullâh (s.a.v)’in şöyle buyurdu, dediği rivâyet

olunmuştur: “Kıyâmet Gününde (fakir) komşu (zengin)

komşusunun eteğine yapışır ve: “Ya Râb, bu kardeşime

genişlik vermiştin. Bana yakındı. Ben, karnım açlıktan

birbirine geçmiş olarak gecelerken o tok geceliyordu.

Ona sor ki, neden kapısını üzerime kapattı? Verdiğin

rızıklardan beni mahrum bıraktı?”

(İmâm Şemsüddin ez-Zehebî, İslâm Şeriatinde Büyük Günâhlar, s.178-179)

Efendimiz (s.a.v.)’in bizlere olan emir ve vasiyetlerinden

biri de Ramazân orucundan sonra, Şevvâl ayında altı gün

oruç tutmamız hakkındadır.

Bu altı günlük oruç onarım gibidir. Şöyle ki; Ramazân

ayında farz olan oruçlar sırasında, bizlerden çıkan hatâ ve

kusûrların, terbiye ve edebimizdeki bozuk yönlerin, farz ve

sünnet namazlarındaki aksaklıkların, ya‘ni eksik veyâ fazla

rükû‘ ve secdelerin secde-i sehivle tashîh edilip noksanlığı doldurulduğu gibi, altı günlük oruç da eksik ve bozuk

ibâdetlerimizin doldurulmasına yarayan birer ta’mîr ve telâfi

aracıdır.

“Her kim Ramazân orucunu tutar ve altı gün de

Şevvâl’den ilâve ederse, bütün seneyi oruçla geçirmiş

gibi olur.” (Müslim, Ebû Dâvud, Tirmizî, Nesâî, İbn-i Mâce)

“Ramazân bayramından sonra altı gün oruç tutan

bir kimse, bir seneyi oruç tutmuş gibi olur. Kişi bir

iyilikte bulunursa, kendisine bunun on katı verilir.”

(İbn-i Mâce ve Nesâî) buyurulmuştur. Taberânî’nin rivâyetinde

şu ziyâde vardır: Allâh Resûlü (s.a.v.) böyle deyince Ebû

Eyyûb (r.a.)’in Efendimiz (s.a.v.)’e: “Ey Allâh’ın Resûlü!

Tutulacak bir günlük oruç on güne karşı mıdır?” sorusuna

Efendimiz (s.a.v.): “Evet!” buyurmuşlardır. Hâfız Münzirî,

Taberânî’nin râvîlerinin sahîh olduğunu kaydetmişlerdir.

Altı günlük oruç, bayramdan sonra arka arkaya tutulabileceği gibi bütün Şevvâl ayına dağıtılarak da tutulabilir.

Lâkin pazartesi ve perşembe günleri tutulursa daha makbûl

olur. Zîrâ Âişe (r.anhâ) vâlidemiz: “Resûl-i Ekrem (s.a.v.)

Efendimiz pazartesi ve perşembe günlerinde oruçlu

olmaya çalışırdı.” buyurdular. “Her ayda üç gün oruç

tutmak, bütün hayatını oruçlu geçirmek gibidir.” (Buhârî)

Hz. Ebû Ubeyde (r.a.), Resûlullâh (s.a.v.)’den şöyle işittiğini söylemiştir: “Oruç, insan için bir kalkandır. İnsan

onu delmedikçe...” (Nesaî, İbn-i Mâce, Hâkim, Terğîb)

(İmâm-ı Şa’rânî, el-Uhûdü’l- Kübrâ, s.225)

Bayram, bir refâh ve sevinç günü demektir. Resûl-ü Ekrem (s.a.v.) Efendimiz, Medine-i Münevvere’ yi teşrif edince

ahalisinin senede iki bayram, eğlence, sevinç günleri olduğunu anlayıp, “Allâhü Teâlâ size o iki bayram günlerine

bedel, onlardan daha hayırlı iki bayram günleri ihsân

buyurmuştur.” diye müjdelemiş, o günlerin Ramazan Bayramı ile Kurban Bayramı günleri olduğunu haber vermiştir.

Kendilerine Cuma namazı farz olan kimselere, Cuma

namazının farz olma ve edâ şartları dairesinde, Ramazan

ve Kurban Bayramı namazları vaciptir. Yalnız Bayram namazlarında hutbeler, vacip olmak üzere şart değildir. Bilakis bu namazlardan sonra hutbe okunması bir sünnet-i seniyyedir. Bayram namazları ikişer rekâttır. Ezân ve ikâmet

bulunmaksızın, cemaatle aşikare okuyuşla kılınır. Kurban

Bayramı namazını ilk vaktinde kılmak, Ramazan Bayramı

namazını da biraz tehir etmek, geciktirmek müstehaptır.

Hz. Ebû Hûreyre (r.a.) ’den rivâyet edilmiştir: Resûlullâh

(s.a.v.) bir Cuma günü şöyle buyurdu; “Ey müslümanlar

topluluğu! Allâhü Teâlâ, bu günü sizin için bayram yapmıştır. O halde bugün gusledin ve misvâk kullanmaya

özen gösterin.” (Taberâni)

Bayram günlerinde erken kalkmak, yıkanmak, misvâk

kullanmak, güzel kokulu şeyler sürünmek, giyinmesi

mübâh elbiseleri herkesin haline göre en güzelini giymek,

Hâkk Teâlâ ’nın nimetlerine şükür için ferâh ve sevinç göstermek, rastgele din kardeşine karşı güler yüzlü bulunmak,

mümkün mertebe fazla sadaka vermek güzel görülmüştür.

Bayram günlerinde iyi ve güzel elbise giymek mübâhtır. Fakat böyle elbiselerle daima bezenip durmak uygun değildir.

Bu bir gurur eseri olur ve çok kere muhtaç durumda olanların kinini çeker. Böbürlenmek ve büyüklenmek için elbise

giymek ise mekruhtur. Bayram gecelerini ibâdetle ihyâ etmek ise müstehaptır.

(Ömer Nasûhi Bilmen, Büyük İslâm İlmihâli, s.180-183)

Enes bin Mâlik (r.a.)’in bildirdiği hadîs-i şerîfte Nebi

(s.a.v.): “Ramazân Bayrâmı gecesinde, Allâhü Teâlâ,

Şehr-i Ramazân orucunu tutmuş olanlara ecir ve

mükâfaatlarını verip bayrâm sabahı meleklere emreder.

Onlar da yeryüzüne inip sokak ağızlarında, yol başlarında dururlar. İnsan ve cinden başka bütün yaratıkların işitecekleri bir sesle seslenirler. Ve “Ey Muhammed (s.a.v.) ümmeti! Azı kabûl edip, büyük karşılıklar

ihsân eden ve büyük günâhları bağışlayan Râbbinize

çıkınız” derler. Onlar da câmi ve mescidlere çıkarlar.

Namâzlarını kılıp duâlarını ettiklerinde, Allâhü Teâlâ,

onların her işini görür, görülmedik bir işleri kalmaz. Bütün günâhlarını mağfiret eder. Bu hâlde onlar mağfiret

olunmuş olarak dönerler” (Tirmizi) buyrulmuştur.

BAYRÂMLAR MUTLULUK GÜNLERİDİR

Bayramlarda silâh oyunlarına ve yarışlara, izin vardır.

Zîrâ dînimizde genişlik vardır. İslâm Dîni’nde bayrâmda,

sevincini göstermelidir. Hattâ bu dînin belirtilerinden sayılmıştır.

Rivâyet olundu ki Ebû Bekir (r.a.) teşrîk günlerinde Âişe

(r.anhâ)’nın evine vardı. Ensârın kahramanlıklarını öven ve

Bigâs gününde vâki olan harbin vasıflarını anlatan destânlar

söylüyorlardı. Resûlullâh (s.a.v.) bir elbise ile örtünmüşlerdi. Ebû Bekir (r.a.) onları sert söz ile men etti. Resûlullâh

(s.a.v.) mübârek yüzünü açıp: “Yâ Ebâ Bekr! Onları bırak.

Bu bayrâm günleri sevinç, sürûr günleridir” buyurdular.

Diğer bir rivâyette: “Yâ Ebâ Bekr! Her kavmin bir bayrâmı

vardır. Bu da bizim bayrâmımızdır” buyurmuşlardır. (Buhari) Buradan anlaşılıyor ki bayrâm günlerinde sevinçli olmak,

bu sevinci dışa vurmak, İslâm Dîni’nin özelliklerindendir.

Bayram günleri, yâni teşrik günleri (Ramazân

Bayrâmı’nın 1. günü ve Kurban Bayrâmı’nın 4. günü) oruç

tutulmaz. Çünkü Allâhü Teâlâ’nın ziyâfet günleridir.

(Seyyîd Alîzâde, Şir’at’ül İslâm, s.149)

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’i sevmek ve O (s.a.v.)’e

uymak, sünnetini yapmak ve yaymaktır. Emirlerini dinlemeyen, yolunda yürümeyen, sünnetini yaşamayan ve

sünnetini orta çağ düzeninden sayanlar O (s.a.v.)’i sevmiş olamazlar. Enes (r.a.)’den şöyle rivâyet edilir: Efendimiz (s.a.v.) buyurmuşlardır ki “Sünnetimi ihyâ eden

kimse, muhakkâk beni sevmiştir. Beni seven ise, cennette benimle beraberdir.” (Tirmizi)

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’i sevmek, O (s.a.v.)’in

hükmüne hiçbir itiraz etmeden ve kalbinde de muhâlefete

yer vermeden teslim olmaktır. Nitekim: “Râbbin hakkı

için, onlar aralarında çekiştikleri şeylerde seni hakem

yapıp sonra da verdiğin hükümden nefisleri hiçbir

darlık duymadan tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe, imân etmiş olmazlar.” (Nisa s. 65) buyrulmaktadır.

Resûlullâh (s.a.v.)’i sevmek, O (s.a.v.)’in tebliğ buyurduğu dinin yayılmasına ve şeriatının hükümran olmasına çalışmaktır, cihad etmektir. Bu cihad öncelikle nefsin

ıslâhıyla başlamalıdır. Bu uğurda cihad edenler, nefislerinde ibâdetin büyük haz ve lezzetini bulurlar, bu uğurda zorluklara karşı dayanma güçleri artar. Ahiret işlerini

dünya işlerine tercih ederler. Karşılaştıkları zorluklar ve

belâlar karşısında elem değil zevk duyarlar. Aldıkları bu

zevk dünyanın en güzel ve en zengin nimetlerinden alınamaz.

Resûlullâh (s.a.v.)’i sevmek, O (s.a.v.)’in sünnetini

sevip yaşamaktır. Sünnetinin yayılmasına bütün gayretiyle çalışmaktır. Bidatlere düşman ve yabancı olmaktır.

Çünkü her bidatler sünnetin düşmanı ve onu yok eden

tehlikeli ve büyük bir zehirdir. Bidatlere hayranlık duyan,

sünnete düşmandır. Sünnetin düşmanı ise, Allâh (c.c.) ve

Resûlü (s.a.v.)’in düşmanıdır.

(Mehmet Çağlayan, Ehl-i Sünnet ve Akaidi, s.151-152)

Hz. Zübeyr (r.a.)’in hayatı boyunca kahraman olduğu

görülmüştür. O hicretten önce kahraman olduğu gibi, hicretten sonra da, bütün savaşlarda ve fetihlerde kahraman

bir kimse idi. İslâmiyet’in ilk yıllarında Zübeyr (r.a.)’in müslüman olmasından sonra Mekke’de “Peygamber öldürüldü”

diye bir dedikodu yayılmıştı. Bunu işiten Hz. Zübeyr (r.a.),

heyecanla kalkıp giysilerinden soyunarak silahlandı. Kılıcını

kınından sıyırarak dışarı fırladı. Niyeti gücü yettiğince müşrikleri öldürmekti. Peygamber öldürüldükten sonra onun için

yaşamanın bir kıymeti yoktu. Birilerini öldürmeye girişmezden evvel haberin doğruluğundan emin olmak istedi. Bu

maksatla Resûlullâh (s.a.v.)’in bulunmasını beklediği yeri

yoklamaya karar verdi. Baktı ki, Resûlullâh (s.a.v.) hayattadır. Hz. Peygamber (s.a.v.) sordu: “Ne oluyor Zübeyr?”

Hz. Zübeyr (r.a.): “Senin öldürüldüğünü duydum da” diye

cevap verdi. Bunun üzerine Hz. Peygamber (s.a.v.): “Duyduğun haber doğru olsaydı ne yapacaktın?” diye sordu. Zübeyr (r.a.) şöyle dedi: “Öldürülünceye kadar kılıcımı

müşriklerin boynuna indirecektim!” Zübeyr (r.a.)’in bu sözüne Resûlullâh (s.a.v.) güldü ve sırtındaki giysisini çıkararak

Zübeyr (r.a.)’e giydirip onun için duâ etti.

Hz. Zübeyr (r.a.)’in bu duruşundan dolayıdır ki şu söz

insanlar arasında yaygın bir şekilde söylenir olmuştur: “Zübeyr (r.a.) Allâh yolunda ilk kılıç çeken kişidir.” Müslümanlar

Medine-i Münevvere’ye hicret edip İslâm düşmanları ile çatışmalar baş gösterince Zübeyr (r.a.) tüm savaşlarda önemli ve güçlü bir kişi haline gelmişti. Nitekim Hz. Ömer (r.a.)

onun hakkında şöyle der: “Bedir savaşından az bir zaman

önce Resûlullâh (s.a.v.), ashâbı (r.a.e.)’e: “Kim Ümeyye

oğullarına giderek onlardan bana haber getirir?” deyince Zübeyr (r.a.) ileri atılarak bu görevi üstlendi. Hz. Zübeyr

(r.a.) bu konuda çok önemli haberler getirmişti.

(Muhammed Mütevelli Şaravî, Cennetle Müjdelenen On Sahâbî, s.149-150)

Sadaka-i fıtır (fıtır sadakası) Ramazan ayının sonuna yetişen ve aslî ihtiyaçlarından başka en az nisab miktarı bir mala

sâhip bulunan her Müslümânın vermesi gereken vâcib bir sadakadır. Fitre, Ramazan bayramının birinci günü sabahı, fecrin

doğuşundan itibaren vâcib olur. Bayram namazına çıkmadan

verilmesi daha iyidir. Zamanında ödenmeyip sonraya kalan fitreler ise, mümkün olan ilk fırsatta ödenmelidir.

Buğday veya buğday unundan en az (520 dirhem: 1667

gr.) yahud karşılığı para verilir. Çocuklar için velilerinin vermesi

uygundur.

HER MÜSLÜMAN SADAKA VERMELİDİR

İhtiyaçlarımızdan fazla olan giyecek, yiyecek, içecek gibi

şeyleri Rasûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’in ahlâkına uyarak tasadduk etmemiz ve toplayıp saklamamız gerekir. Sadakasız bir

gün geçirmemeye dikkat etmeliyiz. Mal cinsinden sadaka verecek bir şey bulamadığımız takdirde, Kur’ân okumak, Allâh’ı

tesbih etmek, salat ve selâm getirmek suretiyle sadakada bulunmalıyız. Çünkü, bir hadîs-i şerîfte; “İyilik yapmak kötülük

kapılarından korur.” buyurulmuştur. Verilen bir sadaka ile o

günün getireceği şer ve bela sadakayı veren kişinin üzerinden

uzaklaşmış olur.

Musâ (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre Peygamber (s.a.v.)

şöyle buyurdu; “Her Müslümânın sadaka vermesi gerekir.”

Ashâb (r.a.e.) dediler ki: “Verecek bir şey bulamazsa?” “Elleri

ile (san’atta veya işte) çalışır. Böylece kendisi faydalanır

ve (kazandığından) sadaka verir.” dedi. Ashâb (r.a.e.) dediler ki: “Gücü yetmez veya çalışamazsa?” Peygamber (s.a.v.):

“Yardım istiyen ihtiyaç sahibine (sözle veya işle) yardım

eder.” dedi. Ashâb (r.a.e.) dediler ki: “Bunu da yapamazsa?”

Peygamber (s.a.v.): “İyilik emreder, yahut hayırlı şey emreder.” dedi. Ashâb (r.a.e.) dediler ki: “Bunu da yapamazsa?”

Peygamber (s.a.v.); “Kötülük işlemekten kendini alıkor.

Çünkü bu, onun için bir sadakadır.” dedi. (İmâm Buhârî)

(İmam-ı Şa’rani, El-Uhud’ül Kübra, s.180)