Kur’ân’da her şeyin açıklaması bulunmaktadır. Gerçek

anlamda onlara vâkıf olan, şeriatın tamamını ihâta etmiş

olur ve hiçbir konuda sıkıntıya düşmez. Buna şu Kur’ân

nassları delâlet eder: “Bugün size dininizi tamamladım.”

(Mâide s. 3) “Sana da insanlara gönderileni açıklayasın

diye Kur’ân’ı indirdik.” (NahI s. 44) “Kitapta hiçbir şeyi

eksik bırakmadık.” (En’âm s. 38) “Doğrusu bu Kur’ân, en

doğru olan yola götürür.” (İsrâ s. 9) Ancak sadece Kitap

(Kur’an-ı Kerim) ile yetinme düşüncesi, ehl-i sünnetten

olmayan nasipsiz kimselere aittir. Çünkü bunlar, bu aşırı

düşüncelerini “Kitâb’ın her şeyi beyân etmiş olduğu” esası üzerine kurmakta ve sünnetin getirdiği hükümleri bir

tarafa atmaktadırlar. Halbuki Kur’an’ı açıklayan sünnettir.

Hatta Hz. Paygamber (s.a.v.) Kur’an’ın tek müfessiridir. Bu

konuda Hz. Peygamber (s.a.v.) ümmeti hakkında en çok

korktuğu şeylerden birini Kur’an-ı Kerim olarak bildirmiş ve

“Kur’ân’dan korkum, mü’minlerle tartışmak için onu

münafıkların öğrenmiş olmasıdır.” (Ahmed) buyurmuştur.

Hz. Ömer (r.a.) şöyle demiştir: “Bir kavim gelecek ve

Kur’ân’ın müteşâbihâtı ile sizinle tartışmaya gireceklerdir.

Siz, onlara hadislerle mukâbele edin. Çünkü hadislere vâkıf

olanlar, Allâh (c.c.)’un kitabını daha iyi bilenlerdir.” Yine Hz.

Ömer (r.a.)’den şöyle söylediği nakledilmiştir: “Üç şey vardır ki dini yıkar. Bunlar; âlimin sürçmesi, münâfığı Kur’ân ile

tartışmaya girmesi ve saptırıcı imâmlar.”

İbn Mesûd (r.a.) ise: “Öyle kavimler göreceksiniz ki, kendileri arkalarına atmış oldukları halde sizi Allâh (c.c.)’un kitabına çağıracaklardır. O zamanda siz ilme sarılın ve bid’at

çıkarmaktan sakının, ifrâta düşmekten kaçının, köklü ve

güzel olana yapışın” demiştir.Hz. Ömer (r.a.): “Sizin hakkınızda iki tip insandan korkuyorum. Biri, uygun olmayacak

şekilde Kur’ân’ı tevile kalkışan kimsedir. Diğeri de kardeşiyle mülk yarışına girendir” demiştir.

(Şatıbi, el-Muvâfakât, İslâmi İlimler Metodolojisi, c.4, s.15)

Hadîs-i Şeriflerde ve diğer kaynaklarda belirtildiğine

göre, zekâta tabi olan mallar şunlardır: Altın, gümüş,

deve, sığır, koyun-keçi, atlar ve diğer hayvanlar. Toprak

mahsulleri: Meyveler, sebzeler, buğday, arpa, mısır ve diğer tahıl ürünleri. Ziynet eşyası, ticaret malları, madenler,

defineler, petrol ve petrol ürünleri. Altın ve gümüş isterse ziynet eşyası olsun, hangi yoldan elde edilirse edilsin

ticarî ve nâmî (değeri artan mal) sayılırlar.

Hanefî mezhebine göre ticarî niyetin geçerli olabilmesi

için, niyetin ticaret ameli ile birlikte olması gerekmektedir.

Bir malın ticaret malı sayılabilmesi için mücerret ticarî niyet yeterli değildir. Niyetle beraber fiil de gerçekleşmelidir.

Bu yüzden ticarî niyet gerçekleşmeden mal alımı gerçekleşecek olursa, elde edilen mal, ticaret malı olmayacağı

için zekâta tabi olmaz.

Şu halde bir malın ticarî sayılıp zekâta tabi olması için

hem niyet hem de fiilen ticaret beraber gerçekleştirilmelidir. Ayrıca Hanefî uleması ticarî niyetin, ticaretin başlangıcında gerçekleştirilmesini şart koşmuşlardır. Dolayısıyla

ticaret malı olabilmesi için, ilk alım-satımın ticaret niyetiyle yapılması yeterli görülmüştür. Sonraki alım-satımlar

ticarî niyetle gerçekleşmese dahi alınan mal ticaret malı

sayılır. Para, altın, gümüş her ne kadar yaratılış olarak

ticarî olsalar da bunlarla alınan şeyin ticaretini yapmaya

niyet etmedikçe ticarî mal olmazlar.

Boyacı, kuru temizlemeci, elektrikçi, sıvacı, kaynakçı

ve emsâli esnafların kullandıkları malzemeler; kullanıldığında geriye eseri kalmayan türden (sabun gibi) iseler onlara zekât yoktur. Fakat kullanılan malzeme kullanıldıktan

sonra geriye eserini bırakıyorsa (boya gibi) zekâta tabidirler. Büyük-küçük işyerlerinde kalıcı olarak kullanılan ve

demirbaş tabir edilen eşyaya ise zekât düşmez.

(Sualli-Cevaplı İslâm Fıkhı, c.3, s.245-247)

(Bu iki duâ akşamla yatsı arasında 3’er defa okunmalı ve

okuyuştan önce Yâsîn-i Şerîf okunmalıdır.)

Bi’smi’llâhi’r- rahmâni’r- râhîm

“Allâhümme yâ ze’l-menni velâ yümennü ‘aleyhi. Yâ ze’lcelâli ve’l-İkrâm. Yâ ze’t-tavli ve’l-in‘âm. Lâ- ilâhe illâ ente

zahra’l-lâci’îne ve câre’l-müste’cirîne ve emâne’l-hâifîne.

Allâhümme in-künte ketebtenî ‘ındeke fî ümmi’l-kitâbi şakıyyen ev mahrûmen ev matrûden ev mukatteren ‘aleyye

fî’r-rızkı fe’mhu’llâhümme bi fazlike şekâvetî ve hırmânî ve

tardî ve ıktâre rızkî ve esbitnî ‘ındeke fî ümmi’l-kitâbi sa‘îden

ve merzûkan ve müveffekan li’l-hayrâti fe-inneke kulte ve

kavlüke’l-hakku fî kitâbike’l-münzeli ‘alâ lisâni nebiyyike’lmürselîn. Yemhu’llâhu mâ-yeşâü’ ve yüsbitü ve ‘ındehu

ümmü’l-kitâbi ilâhî bi’t-tecelliyyi’l-‘azami fî leyleti’n-nısfi min

şa‘bâne’l- mükerremi’lletî fî-hâ yüfraku küllü emrin hakîmin.

Ve yübremü en-tekşife ‘annâ mine’l-belâi’ mâ-na‘lemü vemâ

lâ-na‘lemü vemâ ente bihî a‘lemü inneke ente’l-e‘azzü’l- ekram. Ve sallâ’llâhu ‘alâ seyyidinâ Muhammedin ve ‘alâ âlihî

ve ashâbihî ve evlâdihî ve ezvâcihî ve sellem.”

Bi’smi’llâhi’r- rahmâni’r- rahîm

“İlâhî cû‘düke dellenî ‘aleyk. Ve ihsânüke evsalenî ileyk.

Ve keremüke karrebenî ledeyk. Eşkû ileyk mâ-lâ yahfâ

‘aleyk. Ve es’elüke mâ-lâ ye’süru ‘aleyk. Îza-‘ılmüke bi-hâlî

yekfî ‘an süâlî. Yâ müferrice kürebe’l-mekrûbîn. Ferric annî

mâ-ene fîh. Lâ ilâhe illâ ente sübhâneke innî küntü mine’zzâlimîn. Festecibnâ leh. Ve necceynâhü mine’l-ğammi ve

kezâlike nünci’l- mü’minîn. Allâhümme yâ ze’l-menni velâyümennü ‘aleyh.”

Bu salavât 100 def’a okunacaktır.

“Allâhümme salli ‘alâ rûh-i seyyidinâ Muhammedin

fi’l-ervâh. Ve salli ‘alâ cesed-i seyyidinâ Muhammedin

fi’l-ecsâd. Ve salli ‘alâ kabr-i seyyidinâ Muhammedin fi’lkubûr.”

HADÎS-İ ŞERİF:

“Allâhü Te‘âlâ bu gece ümmetime, Benî Kelb kabîlesinin

koyunlarının tüyleri adedince rahmet eder.” (Müslim)

(Ömer Muhammed Öztürk, İbâdet Takvimi ve Duâlar, s.59-64)

Bu gecede yüz rekat namâz kılınır. Bu durumda

namâzın, her iki rek‘atında bir selâm verilir. Her rek‘atta

Fâtiha’dan sonra 10 (on) İhlâs-ı Şerîf okunur. İsteğe

göre bu namâz on rek‘at da kılınabilir. (O zamân her

rek‘atta Fâtiha’dan sonra 100 (yüz) İhlâs-ı Şerîf okunur ve 10 (on) rek‘atın sonunda bir kere selâm verilerek namâz tamâmlanır.) Bu şekilde kılmak, bütün

müstehâb namâzlarda rivâyet edilmiştir. Selef (r.a.), bu

namâzı kılar ve buna “Hayır Namâzı” derlerdi. Hattâ

bu namâzı, bir araya toplanıp cemâatle de kılarlardı.

(Hanefî mezhebinde terâvihten başka hiçbir nafile

namâz cemâatle kılınmaz.) Hasan-ı Basrî (r.a.)’in bu

namâz için şöyle dediği rivâyet olunur: “Allâh Resûlü

(s.a.v.)’in sahâbîlerinden otuz kişi bana dediler ki: “Bu

gecede bu namâzı kılan bir kimseye, Cenâb-ı Hâkk

yetmiş defa nazar eder ve her bir nazar ile onun yetmiş

ihtiyâcını giderir. Bu ihtiyâcların en azı da affedilmektir.”

(İmâm-ı Gazâlî (r.âleyh), İhyâu Ulûmi’d-dîn, c.1, s.555)

BERÂT GECESİNDE NE YAPMALIYIZ?

Berât’ın 15. gününü mutlakâ oruçlu geçirmeliyiz. Hz.

Alî (k.v.)’den “Şa’bân’ın on beşinci günü oruç tutun,

gecesinde kâim olun.” meâlinde İbn-i Mâce bir hadîs

rivâyet etmiştir.

(İmâm-ı Gazâlî (r.âleyh), İhyâu Ulûmi’d-dîn, c.1, s.556)

Akşam namâzını edâdan sonra, üç defa Yasîn-i

Şerîf okunur. Her Yâsîn’den sonra bir defa Berât

Duâları okunur. Bu Berât Duâları; ilk okuyuşta Cenâb-ı

Hakk’tan hayırlı ve uzun ömür talebi ile kazâ ve

belâlardan korunmak; ikincisinde bol ve helâl rızık

temennîsi; üçüncüsünde, son nefesinde hüsn-i hâtime

(îmânla) ile bu dünyâdan göçmeye niyet edilir.

(Ömer Muhammed Öztürk, İbâdet Takvimi ve Duâlar, s.62)

8. İkinci secdede iki şeyde Allâhü Te‘âlâ’ya sığınmalı,

Hamd-ü Senâ etmeli, sonra, “E’ûzü bi-afvike min ıkâbike

ve e’ûzü bi-rıdâke min sahtike ve e’ûzü bike minke celle vechüke lâ uhsî senâen aleyke entekemâ esneyte alâ

nefsik” demelidir.

9. Namazdan sonra, “Allâhümmerzukni kalben takıyyen min-eşşerri nakıyyen, lâ kâfiren ve lâ şakıyya” demelidir. Resûlullâh (s.a.v.) böyle yapmıştır.

10. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in yaptığı gibi, başkalarına da, bu geceyi ihyâ etmelerini, gündüzünde oruc tutmalarını söylemelidir.

11. Bu gecede yapacağı ilk iş, günâhlarından, özellikle bu

gece rahmet olunmamaya sebeb olan on dokuz günâhdan

tevbe etmelidir.

12. Çok duâ etmeli, kötü sondan Allâhü Te‘âlâ’ya sığınmalı, dînî işlerinde duâ etmeli, duâdan önce gusl etmeli, meleklerin gelmesi için güzel koku sürünmeli ve kendisi için Allâhü

Te‘âlâ’dan meleklerin istiğfarını istemelidir.

13. Allâhü Te‘âlâ’nın her lûtfuna karşılık, hamd ü senâa ve

şükr etmeli, Allâhü Te‘âlâ’nın ni’metlerine şükr etmede kusurlu olduğundan istiğfar etmeli, Cehennem ateşinden kurtuluş

berâti istemeli, bereket, rahmet, mağfiret ve afiyet dilemelidir.

14. Şu duâyı çok okumalıdır: “Rabbena âtinâ fiddünyâ

haseneten ve fil âhîreti haseneten ve kînâ azâbennâr.”

Şu duâyı da çok okumalıdır: “Allâhümme innâ ne’ûzü bike

min zevali ni’metike ve min tahav-vüli âfiyetike ve min

fucaeti ni’metike ve min cemi’-i sahtıke Allâhümme innâ

ne’ûzü bike minen nifakı veş-şikak ve sû-il ahlâk.”

Âmener-Resûlü’nün sonundaki duâyı çok okumalı, dünyâ

ve âhiret iyiliğini Allâhü Te‘âlâ’dan istemelidir.Yâ Rabbi, bize

dünyâ ve âhiret saâdeti ihsân eyle. Yâ Rabbi, Sen bize

hidâyet verdikten sonra, kalblerimizi kaydırma! Bize katından

rahmet ver! (Amin)

(Muhammed Rebhami, Riyâdü’n-Nâsihîn, s.277

İbn Mâce’nin rivâyet ettiği, Emîrü’l Mü’minîn Alî (r.a.) onun

da Resûlullâh (s.a.v.)’den bildirdikleri hadîs-i şerîfte: “Şa’ban

ayının onbeşinci gecesi gelince, gecesini namazla, gündüzünü oruçla geçiriniz.” buyruldu. Allâhü Te‘âlâ, bu gecede mü’min kullarına kurtuluş berâti yazdırır. Hadîs-i şerîfte:

“Ber’ât gecesi kâhinler, büyücüler, içkiye devam edenler, ana-babasına isyan edenler ve zinâya devam edenler

hâriç, Allâhü Te‘âlâ bütün müslümanları mağfiret eder” buyuruldu. Ebûbekr-i Beyhakî, Şuab-ül İmân kitabında, Ebûbekir

Sıddîk (r.a.)’in Resûlullâh (s.a.v.)’den bildirdiği Hadîs-i Şerîfte:

“Şa’ban ayının on beşinci gecesi, Allâhü Te‘âlâ’nın râhmeti

dünyâ göğüne iner. Herkesi afveder. Ancak, kalbinde haksız yere müslümanlara düşmanlık olanı ve Allâhü Te‘âlâ’ya

ortak koşanı mağfiret etmez” buyuruldu.

Ayrıca Ravdatü’l Ulemâ’da yazdığı üzere, faiz yiyen, canlı

resmi, heykeli yapan ve söz taşıyıcıların da bu gecenin feyzinden mahrum kalacakları söylenmiştir.

1. Kıymetli yerleri ve kabirleri, bilhassa şehîdlerin, velîlerin

kabirlerini ziyârette, Resûlullâh (s.a.v.)’e uymalıdır. Nitekim

Resûlullâh (s.a.v.) bu gece Bakî’ kabristanına gitmiştir.

2. Ailesine, akrabalarına, diğer müslümanlara mü’min erkek

ve kadınlar ve şehîdlere duâ etmek husûsunda da ona uymalıdır. Nitekim Resûlullâh (s.a.v.) öyle yapmıştır.

3. Ev halkına yumuşak, tatlılık göstererek, Resûlullâh

(s.a.v.)’e uymalıdır. Yâni ailesi varsa, bir yere gitmek istiyorsa,

tatlılıkla onlardan ayrılmalı ve onları uzun zaman yalnız bırakmamalıdır.

4. Uzun namaz ve secde yaparak Resûlullâh (s.a.v.)’e uymalıdır.

5. Bu namazda ağlama, yalvarma, yakarma, diğer namazlardakilerden daha çok olmalıdır.

6. Toprak üzerine secde etmelidir. Nebî (s.a.v.) böyle yapmıştır.

7. Birinci secdede üç şeyde O (s.a.v.)’e uyup, yakarmalı,

kusurunu îtirâf etmeli ve büyük günâhlarından istiğfar etmelidir.

(Muhammed Rebhami, Riyâdü’n-Nâsihîn, s.277)

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in bizlere emir ve vasiyetlerinden biri, kusur ve kabahâtler yaptıkça tevbe ve

istiğfar namazı kılmamız hakkındadır.

Şâyet bu kabahât ve kusurlar, günde yetmiş kez veya

daha fazla tekrarlanırsa, yine o nisbette namaz kılmalıyız. Zira namazdan önce abdest almak şart olduğu gibi,

günâhlardan sıyrılmak da bütün tâatlardan önde gelir.

Ben bu namazı iki sene müddetince devamlı kılmıştım,

işlemiş olduğum kusur ve kabahâtleri bir deftere yazardım. Kabahâtlerimin çoğaldığını görünce ve her kabahât

için tevbe namazı kılmaya gücüm yetmeyince, bu namazları kılamaz oldum. Genç yaşta ölenler ne mutludurlar, ömrü uzun olup genç yaşta ölmeyen günâhkârlar ne

kadar bedbahttırlar. Hâkk Teâlâ şöyle buyurur: “Allâhü

Teâlâ çok tevbe edenleri ve çok temizlenenleri sever.”

(Bakara s. 222)

Şu bir gerçektir ki, tevbenin çeşitli yeri ve makâmları

vardır. Bu makâm, kişi ölünceye kadar bir dost gibi

onunla birliktedir. Bu yüzden Hâkk Teâlâ kitabında, “Ey

mü’minler! Hepiniz Allâh’a tevbe edin ki, umduklarınıza ermiş olasınız” buyurmaktadır. Cennete girecek

makâm ve derecede âmel etmiş imân sahibi hiçbir kul

yoktur ki, Hâkk Teâlâ’un adı olan “Tevvâb” sıfatı kalkıncaya kadar, yani Kıyâmet gününde cennete girecek duruma

gelinceye kadar tevbeden müstağni olsun.

Bir hadis-i şerif şöyledir: “Kişi bir kabahât işleyince

güzelce abdest alır, kimsenin bulunmadığı veya kimsenin görmeyeceği karanlık bir köşeye çekilerek iki

rekât namaz kılar, işlemiş olduğu suçtan istiğfarda

bulunursa Hâkk Teâlâ bunu kabul ederek o kişinin

suçunu af eder.” (Beyhaki)

Hâkk Sübhânehu ve Teâlâ daha iyisini bilir.

(İmâm Şarani, Büyük Ahidler, s.144-147)

Hz. Hasan (r.a.)’den naklen Resûlullâh (s.a.v.)’in şöyle

buyurduğu anlatıldı. “İçten kin besleyip haset etmek,

iyiliği yer bitirir. Tıpkı, ateşin odunu yakıp kül ettiği

gibi.”

Ebû Hüreyre (r.a.), Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’in

şöyle buyurduğunu anlatıyor. ”Birbirinize öfkelenmeyin. Hasetleşmeyin. Zoraki artırmaya girmeyin. Alışverişi, muvazaalı olarak kızıştırmayın. Ey Allâh’ın kulları, kardeş olunuz.”

Muâviye b. Ebî Süfyan (r.a.) oğluna şöyle nasihat etti.

“Oğlum, haset (kıskançlık, çekememezlik)’ten korun.

Çünkü haset, daha düşmanın ne olduğu bilinmeden, sende olanı açığa vurur.”

Hakîm zâtlar şöyle dediler. “Bilhassa, hasetten sakının; o öyle bir günâhtır ki, gökte işlenen ilk günâh o oldu.

O, öyle bir günâhtır ki, yeryüzünde ilk defa onunla Allâh

(c.c.)’a isyân edildi.” Gökte işlenen ilk günâh derken,

İblis’in durumuna işaret ediliyordu. İblis, Âdem (a.s.)’a

secde emri alınca, secde etmek istemedi ve şöyle dedi:

“...Beni ateşten yarattın; onu da topraktan.” (Araf s. 12)

ve Âdem (a.s.)’a haset etti. Bu hasedi yüzünden Allâh

(c.c.) da onu lanetledi. “Yeryüzünde, ilk defa onunla

Allâh (c.c.)’a isyan edildi.” cümlesi ile de Âdem (a.s.)’in

oğlu Kabil’in durumuna işaret ediliyor.

Onun bu durumunu, Allâhü Teâlâ, şöyle anlattı: “Ey

Resûlüm! Onlara Âdem’in iki oğluna dair hakikî haberi anlat. Kendilerini Allâh’a yakın kılmaya vesile sayarak iki kurban kesmişlerdi. Birinin kurbanı makbul

oldu; diğerinin kurbanı makbul olmadı. Bu yüzden,

“kurbanı makbul olana, öbürü seni öldüreceğim”

dedi. Kurbanı kabul edilen de şöyle dedi: “Ancak,

Allâh müttakilerden kabul eder.” (Mâide s. 27)

(Ebu’l-Leys Semerkandî, Tenbihü’l-Gâfilin, s.197-200)

Cabir bin Abdullah (r.a.)’in Hendek savaşı sırasında başından geçen bir olayı şöyle anlatır: “Hendek günü yeri kazârken

sert bir taşa rastladık, durumu Resûlullâh (s.a.v.)’e bildirdik.

Resûlullâh (s.a.v.): “İnip onu ben kıracağım” buyurdu. Taşı kırmak için doğrulduğu zaman, karnına bir taş bağlamış olduğunu

gördük. Üç gün olmuştu ki, hiçbir şey yememiştik. Resûlullâh

(s.a.v.) bir vuruşta taşı parçaladı. Eve gitmek için izin istedim ve

gittim. Eşime, “Resûlullâh (s.a.v.)’de açlık alâmetlerini gördüm,

doğrusu sabrım tükendi, evde yenilecek bir şey var mı” dedim.

Eşim bana, biraz arpa ile bir oğlağımız var” dedi. Önce oğlağı

kestim, sonra da arpayı öğüttüm. Eti çömleğe koyduk. Hamur

mayalanmış, et de pişmek üzere idi. Eşim bana, “Resûlullâh

(s.a.v.) ile cemaatine karşı mahcup olmayalım” dedi.

Resûlullâh (s.a.v.)’in yanına varıp yavaşça bana misafir olmalarını arzettim. Ancak bir oğlak kestiğimi ve bir Sa’ (yaklaşık

dört avuç) kadar da arpa olduğunu belirttim. On kişiden az bir cemaatle gelmelerini söyledim. Bunun üzerine Resûlullâh (s.a.v.)

şöyle buyurdular: “Çok güzel, yalnız ben gelinceye kadar ne

tencereyi ocaktan indirin, ne de ekmeği tandırdan çıkarın”

buyurdu. Daha sonra Resûlullâh (s.a.v.), Hendek’te çalışanlara

seslenerek: “Ey cemaat, Cabir sizin için ziyafet hazırlamıştır,

acele geliniz” buyurdu.

Cabir (r.a.) diyor ki, eşimin yanına varınca: “Çok mahcup olacağım, zira Resûlullâh (s.a.v.) bütün Muhacir, Ensar ve diğerleri

(r.a.e.)’i getirdi” dedim. Eşim: “Hiçbir şey olmaz, Allâh (c.c.) ve

Resûlü (s.a.v.) yemeğin miktarını bilir” dedi. Resûlullâh (s.a.v.)

ile beraber cemaat de geldi. Kadın, yoğurduğu hamuru orta yere

koydu. Resûlullâh (s.a.v.) ağzının suyundan birazını unun içine

koydu, sonra bereketli olması için duâ etti. Daha sonra yemek

tenceresine de aynı şeyi yaptı, duâ etti. Ekmeğin pişirilmesi için,

hanımına yardım etmek üzere bir kadının daha çağrılmasını tenbih etti. Yemeği kaba doldururken ocaktan indirilmemesini emretti. Cemaat, bin kişi vardı. Onar onar gruplar halinde oturarak

yemeklerini yediler. Yemin olsun ki, topluluğun tamamı doyduğu

halde, tenceremizdeki yemek olduğu gibi duruyor, bir taraftan

de yemek kaynıyordu. Ekmekte bir taraftan pişiyordu.” (Buhari)

(Mehmet Çağlayan, Ehl-i Sünnet ve Akaidi, s.144-145

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurdular: “Şüphesiz, insanların önünde beş tehlikeli geçit vardır

ki amelen zayıf ve çelimsiz olanlar bu geçitleri aşamazlar.” Hz. Ebûbekir (r.a.): “Beş tehlikeli geçit nedir, yâ

Resûlallâh?” diye sordu. Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurdular: “Ölüm ve ölümün ızdırâbı, kabir ve onun

korkutan yalnızlığı ve darlığı, Münker ve Nekir’in suâli

ve onların heybetleri, mîzân ve amellerinin mîzânda

hafif gelme korkusu, Sırat ve onun inceliğidir.”

Hz. Ebûbekir (r.a.) bu sözleri duyunca, şiddetli bir şekilde ağlamaya başladı. Bunun üzerine Cebrâil (a.s.) derhâl

inerek şöyle buyurdu: “Yâ Muhammed! Ebûbekir’e söyle,

ağlamasın! Arapların “Ölüm hariç her derdin devâsı vardır”

sözünü duymadı mı?” Sonra Cebrâil (a.s.) şöyle buyurdu:

“Kim sabah namazını kılarsa, ölüm ve ölümün ızdırabı ona

kolay gelir. Kim öğle namazını kılarsa, kabir ve kabrin darlığı onun üzerine kolay gelir. Kim ikindi namazını kılarsa,

Münker ve Nekir’in suâli ve onların heybeti, o kişi üzerine

kolay gelir. Kim akşam namazını kılarsa, mîzân ve amellerinin hafif gelme korkusu onun üzerine kolay gelir. Kim yatsı namazını kılarsa, sırat ve sıratın inceliği ona kolay gelir.”

(İsmail Hâkkı Bursevi, Rûhu’l-Beyân Tefsiri)

FARZ NAMAZLARDAN SONRA OKUNACAK DUÂ

Farz namazdan sonra aşağıdaki duâyı 10 def’a okuyan İsmail (a.s.) zürriyetinden bir köle azâd etmiş gibi olur.

Her kim aynı duâyı Cuma Namazının farzından sonra 100

def’a okursa İsmail (a.s.) zürriyetinde 10 köle azâd etmiş

gibi olur:

“Lâ ilâhe illalâhu vahdehû lâ şerîke leh. Lehü’l mülkü ve

lehü’l hamdü ve hüve ‘alâ külli şey in kadîr.”

Türkçe Anlamı: “Allâh (c.c.)’dan başka ilâh yoktur, O

birdir, O’nun ortağı yoktur. Mülk de O’nundur, hamd de. O,

her şeye kâdirdir.”

(www.ibadettakvimi.org