Receb-i Şerîf’in yirmi yedinci gecesi on iki (12) rek‘at

namâz kılınır. Her iki rek‘atta bir selâm verilir. Her rek‘atta bir

(1) Fâtiha ve on bir (11) İhlâs okunur. Namâzdan sonra yüz

(100) defa Salevât-ı Şerîfe ve bir kere şu duâ okunur:

“Allâhümme innî eselüke bi-müşâhedeti esrâri’lmuhibbîne ve bi’l- hılveti’lletî hassante bi-hâ seyyidi’lmürselîn. Hîne üsriyet bihî leyletü’s- sâbi’u ve’l-ışrûne

en-terhame kalbiye’l- hazîne ve tücîbe da‘vetî yâ ekrame’lekramîn. Âmin!”

RECEBİN YİRMİ YEDİNCİ GÜNÜ VE GECESİ

İBÂDETLERİ

Hasan-ı Basrî (r.a.) anlatmıştır: “Abdullâh b. Abbâs (r.a.)

Recebin yirmi yedinci günü sabahından i‘tibâren i‘tikâfa girerdi. O, öğle vaktine kadar namâz kılardı. Öğle namâzını

kıldıktan sonra biraz istirahât eder, sonra (dört rek‘at)

namâza durur: Her rek‘atta; bir Fâtiha, üç Kadir sûresi

(İnnâ enzelnâhu fî leyleti’l-kadr), elli (50) İhlâs sûresini (kul

hüva’llâhu ahad), bir Felâk ve bir Nâs sûresini okuyarak

kılardı. Sonra ikindi vaktine kadar duâ ederdi. İbn-i Abbâs

(r.a.), Resûlullâh (s.a.v.)’in böyle yaptığını da söylerdi.”

Ebû Hureyre (r.a.)’den rivâyet edilmiştir: Resûlullâh

(s.a.v.): “Recebin yirmi yedinci günü oruç tutan kimse

için, Hâkk Teâlâ, altmış ay oruç tutmuş sevâbını yazar.

Ve o gün Nebî (s.a.v.) üzerine Cebrâil (a.s.)’ın Allâhü

Teâlâ tarafından peygamberlik vazîfesini indirdiği ilk

gündür.” buyurdular.

Öyle ise bu gecede kazâ namazı olan biraz kazâ namazı veya nafile namaz kılmalı ve Kur’ân-ı Kerîm okumalıdır.

Günâhlarını düşünerek tevbe istiğfâra devam etmeli, Peygamber (s.a.v.)’e Salavât-ı Şerîfe’yi fazlaca getirmeli, zikir,

tevhid, duâ ve niyazda bulunarak bu gecenin nurundan ve

feyzinden istifade etmelidir.

(Abdulkâdir Geylâni (k.s.), Gunyetü’t-Tâlibîn, s.272)

“Kulunu geceleyin, delillerini göstermek için, Mescid-i

Haram’dan, çevresini mübarek kıldığı Mescid-i Aksâ’ya götüren Allâh, noksan sıfatlardan münezzehtir. O, her şeyi çok

iyi işiten, çok iyi görendir.” (İsra s. 1)

Bu âyet-i kerîme, Resûlullâh (s.a.v.)’in, Mekke’den, Kudüs’te

bulunan Mescid-i Aksâ’ya, ilâhî bir güçle götürüldüğünü beyân

etmektedir. Bu hadiseye “İsra ve Mirac” denilmektedir.

Resûlullâh (s.a.v.) uyanık bir haldeyken, geceleyin,

Mekke’den Mescid-i Aksâ’ya “Burak” denilen bir bineğe bindirilerek götürülmüş, Mescid-i Aksâ’ya varınca bineğini mescidin

kapısında bırakmış, içeri girip iki rekât mescid namazı kılmış

sonra, merdivene benzeyen ve “Mirac” denen bir aracın yanına

varmış, o araç vasıtasıyla önce dünya semasına çıkmış sonra

göğün diğer katlarına gitmiştir. Her kata vardığında, oranın ileri

gelen sâkinleri tarafından karşılanmıştır.

Resûlullâh (s.a.v.) göklerin her katına vardığında, derecelerine göre oralarda bulunan Peygamberlerle selâmlaşmış, altıncı

katta Hz. Musâ (a.s.) ile yedinci katta da Hz. İbrahim (a.s.) ile

görüşmüş, daha sonra onların ve diğer Peygamberlerin makamlarını da aşarak kaderleri yazan kalemlerin gıcırtısının işitildiği

makama kadar ulaşmıştır. Burada bulunan Cebrail (a.s.)’ı aslî

suretiyle görmüş, yine bütün ufukları tutan yeşil “Refref’i de

görmüştür. Göğün Kâbesi olan Beytül Mamuru görmüş, yeryüzündeki Kâbeyi yapan Hz. İbrahim (a.s.)’ın ona yaslandığına ve

kıyâmete kadar bir daha dönmemek üzere her gün oraya yetmiş

bin meleğin gelip Allâh’a ibâdet ettikten sonra ayrılıp gittiklerine

şahit olmuştur.

Yine cennet ve cehennemi görmüş, Allâhü Teâlâ, günde elli

vakit namaz kılınmasını farz kılmış, daha sonra bir lütuf olarak

bu elli vakti beş vakte indirmiştir.

Eğer Mirac sadece ruhla olsaydı, Kureyşlilerin bunu yalanlamalarına gerek kalmazdı. Çünkü bilirlerdi ki, kişi uyku halindeyken birçok harika olayları görebilir. İsra ve Mirac olayı ise ruhen

ve bedenen cereyan etmiştir.

(Ebû Cafer Muhammed b. Cerir et-Taberi, Taberi Tefsiri, c.5, s.253)

Devlet, bütün Türk devletlerinde saltanat hanedanının

müşterek malı idi. Âl-i Selçuk’ta, Âl-i Cengiz’de, Âl-i Timur’da

ve Anadolu Beyliklerinde hep böyle idi. Bunun çok zararlı neticeleri tarihen sabittir. Tuğrul, Alparslan ve Melikşah devrinde

çok büyük ülkeleri elinde tutan Selçuk Devlet-i Muazzaması

bu adet ve akide dolayısıyle merkezi otorite sarsılınca, hemen beş parçaya ayrılmıştır.

Osmanoğulları Devleti de bu vartalardan geçmiştir.

Yıldırım’in zamanında onun Çubuk Ovası’nda Timur’a

mağlûbiyetinden sonra şehzâde mücâdelelerine girmiş, bir

fetret devrine düşmüş; Çelebi Sultan Mehmed’in büyük gayretiyle bundan on senede kurtulmuş; ondan dolayı da kendisi

bâzı târihçilerimizce “Bânî-i Sâni-i Devlet” unvanına lâyık görülmüştür. Fâtih, meşhur kaanunnâmelerinde devletin “büyük

evlâda geçeceğini”; şehzadelerin “nizâm-ı âlem ve selâmet-i

devlet için” katledilebileceklerini bildiren kanununu, o zamanki hukukçuların görüşleri ve ictihadlarıyle ortaya koymuş ve

“Bu atam ve ecdadım kanunudur, benim dahi kanunumdur,

benden sonra gelen nesiller, buna göre amel edeler” diye,

istikbaldeki Osmanoğulları’na dahî emir vermiş idi. Bu, aslında çok takdir edilecek azâmetli bir karar idi. Osmanoğlu

bununla milletin rahatı ve huzûru, âlemin nizâmı, devletin ve

dînin selâmeti için, kendi ailesinden kan fedâkârlığı yapıyordu. Bunu göze alabilecek bir aile tasavvur dahi edilemez. Bu

da onların devletle, dînle, milletle ne kadar haşır neşir olduklarını, bu mefhûmlarla nasıl yoğrulduklarını gösterir. Osmanoğulları Fâtih’le Türk devlet anlayışındaki “devletin hanedan

ailesinin müşterek malı olması” kaidesini düzeltmiş ve bunu

millet için en zararsız hâle getirmiştir.

Bu, İslâm fakîhlerinin ve hukukçuların görüşleriyle ortaya

çıkmış bir kanundur. Osmanlılar’ın devlet anlayışlarına hayat verdikleri terkîb, bununla da kalmamış; dünya çapında

bir senteze kavuşmuş; mirasçısı bulundukları Roma âleminin

görüşlerini de aşacak bir mertebeye ulaşmıştır.

(Ziya Nur Aksun, Osmanlı Tarihi, s.127-128)

Âlimler şu konularda görüş birliği etmişlerdir: Sabah

namazının farzında, akşam ve yatsı namazlarının farzının

ilk iki rekâtında kırâat açıktan okunur. Öğle ve ikindi namazlarında, akşam namazının farzının üçüncü rekâtında,

yatsı namazının üçüncü ve dördüncü rekâtlarında kırâat

gizli yapılır. Cuma namazının farzında, bayram namazlarında, terâvih namazlarında ve terâvih namazının ardından kılınan vitir namazında kırâat açıktan yapılır. Bu durum imâm için de, tek başına namaz kılan için de böyledir.

İmâma uyarak namaz kılan kimsenin, bu namazların hiçbirinde açıktan okumayacağı konusunda âlimler görüş

birliği etmişlerdir.

Ay tutulması sırasında kılınan namazda kırâatın açıktan olması, Güneş tutulması sırasında kılınan namazda

kırâatin gizli olması sünnettir. Yağmur duâsı için kılınan

namazda kırâat açıktan yapılır. Yağmur duâsı namazı

dışında, gündüz kılınan nâfile namazlarda kırâat gizli yapılır. Gündüz kılınan cenâze namazında kırâat gizli yapılır. Sahîh olan ve âlimler tarafından tercih edilen görüşe

göre, cenâze namazı gece de kılınsa kırâat yine gizli yapılır.

Hanefî mezhebine göre, kırâatin açıktan okunacağı

yerlerde imâmın açıktan okuması vâciptir. Açıktan okumazsa, vâcibi terk ettiği için sehiv secdesi yapması gerekir.

Namaz kılan kimse, daha önce de söylediğimiz gibi,

namazda gizli okunması gereken kırâati ve söylenmesi

gereken “Allâhü ekber, sübhânallâhil azîm” gibi zikirleri,

sesini kendisi duyacak kadar sesli söylemelidir. Kulağında bir özür olmadığı hâlde sesini kendisi duyacak kadar

yükseltmeyen kimsenin kırâati de zikri de geçerli değildir.

(İmâm Nevevî, el-Ezkâr, c.1, s.149-151)

Nebiyy-i Ekrem (s.a.v.)’in soyunun şerefi, memleketinin ve büyüdüğü yerin değeri son derece açıktır. Çünkü

o Hâşimoğullarının en seçkinidir. Kureyş’in özü, baba,

anne ve soy bakımından en şereflisidir. O, hem Allâh

(c.c.)’un hem de Allâh (c.c.)’un kullarının en çok değer

verdiği Mekke-i Mükerreme’nin halkındandır. Ebû Hüreyre

(r.a.)’den rivâyet edildiğine göre Resûl-i Ekrem (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Ben devirden devire ve aileden aileye süzülerek Âdemoğulları soyunun en temizlerinin birinden

diğerine intikâl ettirildim. Sonunda içinde bulunduğum

Hâşimî soyundan dünyaya geldim.” (Buhârî)

Hz. Abbâs (r.a.)’in rivâyet ettiğine göre Resûl-i Ekrem

(s.a.v.) şöyle buyurdu: “Allâhü Teâlâ, mahlûkatı yarattı

ve beni o mahlûkâtın en hayırlısı olan insanoğlundan,

insanoğlunun da en hayırlı soyundan yarattı. Sonra

insanları kabilelere ayırdı, beni en hayırlı kabilenin,

Kureyş’in içinde yarattı. Sonra onları ailelere ayırdı,

beni en hayırlı aile, Benî Hâşim içinde yarattı. Ben insanların şahsen ve aile bakımından en hayırlısıyım.”

(Tirmizî) Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.)’den Vâsile bin Eskâ‘ (r.a.),

Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in şöyle buyurduğunu rivâyet etmiştir: “Allâhü Teâlâ İbrâhim oğullarından İsmâil’i, İsmail

oğullarından Benî Kinâne’yi, Benî Kinâne’den Kureyş’i,

Kureyş’ten Benî Hâşim’i, Benî Hâşim’den de beni seçti.”

Abdullah ibni Ömer (r.a.)’in rivâyetine göre Resûlullah

(s.a.v.) şöyle buyurdu: “Allâh mahlûkâtı yarattı; onların

arasından insanoğlunu seçti. İnsanoğlunun arasından Arapları seçti. Arapların arasından Kureyş’i seçti.

Kureyş’ten Benî Hâşim’i seçti. Benî Hâşim’den beni

seçti. Ben hep seçilerek geldim. Şuna dikkat ediniz.

Arap’ı seven, beni sevdiği için sever. Arap’tan nefret

eden, bana buğzettiği için nefret eder.”

(Kâdı İyâz, Şifâ-i Şerîf, c.1, s.196-198)

Ashâb-ı Kiram (r.a.e.) Resûlullâh (s.a.v.)’in gözleri önünde

Allâh (c.c.) düşmanlarına karşı cihad ettiler, ilk müslümanlardan oldular. Ashâb (r.a.e.)’in fazîletini ancak onların hayatlarını düşünen, Resûlullâh (s.a.v.) hayatta iken ve onun

vefâtından sonra izledikleri yolu, çalışmalarını, dini yayma,

Allâh kelimesini (İ’lâ-yı kelimetullâh), farzları ve sünnetleri öğretmek hususunda gösterdikleri üstün gayretleri derin derin

tefekkür eden kimseler bilir.

Onlar olmasaydı bu dinin hiçbir esası bize ulaşmazdı,

farzları farz, sünnetleri sünnet olarak bilmezdik. Onlara kusur

bulan, onlara söven dinden çıkar. Müslüman câmianın dışında kalır. Çünkü kusur bulmak, onların kötü olduklarına itikaddan, onlar hakkında gizlenen bir kinden, Allâhü Teâlâ’nın

Kur’an-ı Kerim’de onları övmesini, Resûlullâh (s.a.v.)’in onların fazîletini ve onları sevdiğini ifade eden hadîslerini inkâr

etmekten doğar. Ashâb-ı Kiram (r.a.e.) Peygamber (s.a.v.)’in

yardımcılarıdır.

Şeriatın nâkilleridir. Nakledeni horlamak, nakledileni horlamak olduğu, nifâk, zındıklık ve dinsizlikten uzak olan, düşünebilen herkes için zahirdir, idrak edeceği bir gerçektir.

Resûl-i Ekrem (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Allâh beni ihtiyar

buyurdu (seçti) ve benim için de ashâbımı seçti. Onlardan kimini benim için vezir, kimini yardımcı, kimini de

hısım yaptı. Her kim onlara söver ise Allâh’ın ve bütün

meleklerin, insanların lâneti onun üzerine olsun. Allâh

kıyâmet gününde ondan ne bir farz ne de nafile ibâdet

kabul eder.”

Eyyub es-Sahtiyanî (r.âleyh) şöyle diyor: “Ebû Bekir (r.a.)’i

seven dininin minberlerini dikmiştir. Ömer (r.a.)’i seven yolunu genişletmiştir. Osman (r.a.)’i seven Allâh (.c.)’un nuruyla

nurlanmıştır. Ali (k.v.)’yi seven en sağlam kulpa yapışmıştır.

“Bütün hayırlar Resûlullâh (s.a.v.)’in ashâbındadır” diyen de

nifâktan uzaklaşmıştır.”

(İmâm Zehebî, Büyük Günâhlar, s.236-237)

Orta Çağ’da Türkler, bulundukları yerdeki siyasi ve ekonomik istikrarsızlık ve buna mukabil İslâm halifelerinin istikrarlı yönetimi ve bilginleri himaye etmelerinden dolayı yavaş

yavaş Asya Kıtası’nın orta bölgelerinden güneye doğru inmeye ve 8. yüzyıldan itibaren İslâmiyet’e girmeye başlamışlardı.

Müslüman olan Türklerden birçok bilim adamı çıkmıştır.

Bunlardan ilki, Türk bilim adamı Hârezmî’dir. Milattan sonra 750 yılı sıralarında, Hazar Denizi’nin doğusunda, Hârezm

kentinde dünyaya gelmiştir. Tarihte cebir üzerine yazılmış ilk

müstakil kitabın yazarı Hârezmî’dir. Ayrıca, bugünkü “cebir”

terimi de, Hârezmî’nin bu kitabından gelir. Kitâb el Muhtasar

fî el-Cebr ve’l-Mukâbele biçimindeki kitabın adında bulunan

el-cebr kelimesi Latinceye çevrilirken “algebra” biçimini almış, böylece günümüzdeki cebir terimi ortaya çıkmıştır.

Bir diğer büyük Türk matematikçi Abdülhamid ibn Vâsî ibn

Türk, 9. yüzyılın ilk yarısında yaşamıştır. İbn Türk de Hârezmî

de cebir konusunda oldukça erken tarihlerde birer eser kaleme almışlardır. Her ikisinin de Türk oluşu, özellikle de Orta

Asyalı oluşları, Orta Çağ İslâm Uygarlığında Orta Asya’nın

önemli bir yeri olduğunun en büyük göstergelerinden birisidir.

Bir diğer Orta Asyalı bilgin, el-Fergânî’nin (ölümü

861’den sonra) de hayatı hakkında pek bilgi yoktur. Bugün

Özbekistan’da bulunan Fergana’da doğmuştur. Astronomi

ve matematik alanlarındaki çalışmalarıyla bilim tarihinde yer

alan Fergânî’nin Abbasilerin hizmetinde çalışmış olduğu bilinmektedir.

Bir diğer bilgin ise 940-998 yıllarında yaşamış Horasan’da,

Herat ile Nişabur arasında bulunan Bûzcân kasabasında doğan Ebü’l-Vefâ el-Bûzcânî’dir. Dönemin önde gelen astronom

ve matematikçisi olmuştur. Yapmış olduğu gözlemlerle bulduğu parametreleri Batılı astronomlar uzun süre kullanmışlar,

astronomiye yaptığı bu katkılardan dolayı Ay’ın kraterlerinden birisine onun adını vermişlerdir.

(Prof. Dr. Melek Dosay Gökdoğan, Keşf-i Kadîmden Vaz’-ı Cedîde İslâm

Bilim Tarihi ve Felsefesi, s.167-170)

Kadına karşı şiddeti önlemek amacıyla imzalandığı söylenen, “Feminist felsefenin” ve LGBTIQ+’nın ruhuna uygun

olarak hazırlanan İstanbul Sözleşmesi, uygulanmaya konulduğu 2014 tarihinden itibaren kadına karşı şiddeti azaltmamış, aksine, aile içi şiddeti çok ciddi bir şekilde artırmış

ve aileyi adeta savaş alanına çevirmiştir. Bu durum, istatistik verilerinde çok açık şekilde görülebilmektedir

İstanbul Sözleşmesi 19 Mart 2021’de feshedilmiştir.

Ancak İstanbul Sözleşmesine bağlı olarak hazırlanan kanunlar yerinde durmaktadır. 6284 sayılı “Aileyi Koruma Kanunu”, 5237 sayılı “Türk Ceza Kanunu”, 4721 sayılı “Türk

Medeni Kanunu”, birçok genelge, yönetmelik ve proje; İstanbul Sözleşmesi’ne ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliği projesine göre düzenlenmiştir. Bu yasalara göre aile bir savaş

ortamıdır, bir arenadır. İstanbul Sözleşmesi’nin tek başına

feshedilmiş olması, bu nedenle istenen ve beklenen sonucu vermeyecektir.

6284 Sayılı Yasa ve “Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Projesi” Hz. Yusuf (a.s.)’ı hapse attıran bir zihniyetin 21. yüzyıla yansımasıdır, insan doğasına, genetiğine ve fıtratına

açılmış bir savaştır. Bu mevzuat, “Nötr cinsiyet hareketi”ni

hayata geçirmenin bir aracı olarak kullanılmaktadır. Zina,

fuhuş dâhil her türlü cinsel sapkınlığı yasal koruma altına

alarak yaygınlaşmasına imkân sağlayan bir zemin hazırlanmıştır. Bu mevzuat, aile içi ihtilâfların çözümünde mahremiyeti yıkmakta ve ailelerin arabuluculuk yapmasına karşı çıkmaktadır. Delil, belge aramayan 6284 sayılı yasa ve

uygulama yönetmeliği aile yapısına bir savaş ilanıdır.

Türkiye İstanbul Sözleşmesi’ni feshetmekle sadece ellerine takılmış zincirleri kırmıştır. Ayaklarındaki zincirleri de

koparabilmesi için AB uyum yasalarının tümünü ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Projesi ile İstanbul Sözleşmesi’ni referans alan tüm iç yasal mevzuatı feshetmesi gerekmektedir.

(Umran Dergisi, Nisan 2021)

Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.)’den Muâviye bin Hayde (r.a.)

şöyle dedi: Ben Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’e: “Yâ Resûlallah!

“Kendisine iyi davranmam gereken kimdir?” diye sordum.

“Annen” buyurdu. “Ondan sonra kim gelir?” diye sordum.

“Annen” buyurdu. Ben tekrar: “Daha sonra kendisine

iyi davranmam gereken kimdir?” diye bir daha sordum.

Bana yine: “Annen” buyurdu. Ardından bir kere daha:

“Ondan sonra kime iyi davranayım?” diye sorunca şöyle

buyurdu: “Babana, ondan sonra da sırasıyla sana en

yakın akrabana.”

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz , “Yâ Resûlallah! Kime

iyilik edeyim?” diye soran sahâbîye üç defa “annene”

diye cevap vermiştir. Çünkü annemiz bizim canımızdır.

Bizi canıyla beslemiştir. Yavrum uyusun diye uyumamıştır. Bizi aylarca karnında taşımış, yetiştirmek için yıllarca

çırpınmıştır. Allâhü Teâlâ annenin bu fedâkârlığını şöyle

dile getirmiştir:

“Annesi onu nice zahmetlerle taşıdı, nice zahmetlerle doğurdu. Annenin hamileliği ve çocuğun sütten

kesilmesi de otuz ay sürer.” (Lokman s. 14)

Allâh (c.c.)’a imandan sonra en değerli amel, anneye

iyilik etmektir. Anneye yapılan iyilik, tövbe etmek şartıyla,

büyük günâhların bile affına sebep olabilir. İnsan annesiyle birlikte babasına da güzel davranmalı ve her ikisinin rızâsını kazanmaya çalışmalıdır. Fahr-i Cihân (s.a.v.)

Efendimiz, anne ve babadan sonra “sırasıyla sana en

yakın akrabana iyi davran” buyurdu. İnsanın “en yakını”

kendi çocukları, dede ve nineleri, erkek ve kız kardeşleri,

amcaları, halaları, dayıları, teyzeleri, sonra bunların çocukları, eşinin yakınları, daha sonra da yakından uzağa

doğru komşularıdır. Akraba her zaman gözetilmeli, yakınlık sırasına göre onlara yardım eli uzatılmalıdır.

(İmâm Buhârî, Edebü’l-Müfred, c.1, s.19-21)

Fatiha sûresinin fazîleti hakkında Efendimiz

(s.a.v.)’in şu mübarek hadis-i şerifleri rivâyet edildi: “Eğer Fatiha sûresi, Tevrât’ta olsaydı, Mûsâ

(a.s.)’ın kavmi Yahûdileşmezdi. Ve eğer Fatiha

sûresi, İncil’de olsaydı, İsâ (a.s.)’ın kavmi elbette ona yardım ederdi. Ve eğer, Fatiha sûresi,

Zebur’da olsaydı, Davud (a.s.)’ın kavmi mesh olmazdı (hınzır ve maymuna dönüşmezdi). Herhangi bir müslüman, Fatiha sûresini okursa, Cenâb-ı

Allâh, ona sanki Kur’ân-ı Kerim’in hepsini okumuş, bütün erkek mü’minlere ve kadın mü’minlere

tasadduk etmiş gibi sevâp verir.

Fatiha sûresinde yedi harf yoktur. Fâtiha’da

Sebûr’da bulunan “sâ”, Cahîm’deki “cim”,

Havf’daki, “hâ”, Zakkum’daki “zâ”, Şakâvet’teki

“şin”, Zulmet’deki “zâ”, Firâk’daki “fâ” harfleri

yoktur. Kim itikâd ederek, bu sûreyi, hürmet ve

tazim ile okursa bu yedi şeyden yani helâk olmaktan, korkudan, ahirette Cehennem’de zakkum içmekten, şakâvetten, zulmetten ve ayrılıktan emin

olur.”

Fatiha Sûresini okuyana belâ gelmez. Hz. Hüzeyfe (r.a.)’den şöyle rivâyet olunmuştur: Resûlullâh

(s.a.v.) şöyle buyurdular: “Muhakkâk Cenâb-ı Allâh,

bir kavmin üzerine kesinlikle azâb göndereceğini murad ettiğinde, o kavmin çocuklarından biri

mektebde Fatiha sûresini okur. Allâh (c.c.) o çocuğun Fatiha sûresini okumasını işitir ve hemen o

çocuğun sebebiyle onların üzerinden kırk yıl azâbı

kaldırır.” (Dârimî)

(İsmail Hâkkı Bursevi, Rûhu’l-Beyân Tefsiri, c.1, s.110-112)