MijnKerk

Begin je het een beetje door te krijgen, deze psalmen van de Korachieten? Het is één en al bevrijding wat de klok slaat. Onze God heeft zo zijn voorkeuren, maar hij heeft een zwak voor de mensen die in slavernij leven. Die gebukt gaan onder allerlei zaken: geldzorgen, een slecht huwelijk, een slechte overheid, een schuldig geweten, noem het maar op. Jezus zei het ook: “Wie gezond is heeft geen dokter nodig. Ik ben niet gekomen om rechtvaardigen te helpen, maar zondaars.” En daarmee draait hij alles om wat wij van God dachten te weten. Hij zoekt ons, juist als hem helemaal niet zoeken. Zo is hij.

We gaan vandaag stilstaan bij de stad van God, het huis van God, het volk van God. Wat zegt dat? Waarom zou God zich verbinden aan één stad, of aan één huis of aan één volk. Als ik God was zou ik me niet beperken tot één stad, dan zouden de hele wereld en alle mensen van mij zijn. God is toch grenzeloos? Waarom legt hij zich dan deze beperkingen op?

We hebben geklaagd, we hebben getreurd, we hebben het uitgeschreeuwd naar God, we hebben gejubeld en gejuicht, en nu is het tijd voor sweet lovin’, voor de liefde. En dan niet de brave christelijke naastenliefde van omzien naar elkaar, maar hoppatee: fysieke liefde, snufje erotiek ook, een echt liefdeslied. In seks iets van God ervaren; daar is niks mis mee. Laat de seksualiteit bestaan, laat de liefde bestaan, ook in psalmen als deze.

Wat heeft het voor zin om de wonderen van vroeger te herinneren als die nu niet meer gebeuren in je leven? Dat is een goede vraag, helemaal voor mensen die sterk in het moment leven, of juist in de toekomst. Toch kan het zinvol zijn om van tijd tot tijd eens terug te blikken. Kun je van die verhalen wat leren voor het hier en nu? In de lijn van verhalen past ook de jouwe. Besef altijd: jouw verhaal is de moeite van het vertellen waard.

Deze 43ste psalm wordt al eeuwenlang in de kerken gezongen op passiezondag, het begin van de lijdenstijd op weg naar Pasen. En met Pasen wordt zelfs de dood verslagen, zo gelooft de kerk. Deze psalm klinkt bijna hetzelfde als de vorige, maar dan heeft het meer van een rechtsgeschil, van een rechtszaak. Heel veel van de psalmen gaan niet over geloof of vertrouwen, maar over recht. En nee, recht is niet vanzelfsprekend. En jij? Doe jij recht vandaag?

Ook een instant-klassieker, deze 42ste psalm. De dichter verlangt niet alleen naar God, het is een zaak van leven of dood. Verderop blijkt dat verlangen ook niet vroom of gelovig te zijn, maar écht een schreeuw om hulp. Nood leert bidden, klonk vroeger een oud spreekwoord. Maar met dat onze behoeftes worden vervuld, verdwijnen onze verlangens niet. Want verlangens gaan dieper dan spullen of afleiding: het gaat om geliefd worden, om gehoord worden. Wat zijn jouw verlangens? Hoelang wacht je al? En welke rol speelt God in het vervullen van die verlangens?

Deze psalm gaat over ziekte, en over genezing. Of je al die woorden letterlijk moet nemen of dat het staat voor iets diepers, dat weet dominee Sjoerd niet. Maar van oudsher is deze psalm er één die gebruikt wordt bij ziekte en het bidden om genezing. Lees en luister je mee?

In deze psalm komen we weer terug op dat zingen, dat je psalmen moet zingen. Waarom zingt hij een nieuw lied? Omdat hij gered is door God. En verderop gaat hij verder “Niemand is zo machtig als U. Ik wil erover spreken, ik wil het allemaal vertellen. Het is meer dan ik kan zeggen.” Wat heb je hieraan voor vandaag? Eigenlijk heel simpel: geloof in God krijg je nooit helemaal in de vingers. Je krijgt het nooit helemaal uitgespeld. En dat hoeft ook niet. Het leven is ook vaak meer dan je onder woorden kunt brengen. Laat ruimte over, in je taal, in je hart, om niet alles te benoemen. Om niet alles onder controle te krijgen. Dan kunnen er mooie dingen gaan gebeuren.

Over psalmen moet je misschien niet teveel nadenken. Je kunt ze woord voor woord ontleden, je kunt er over filosoferen over wat de tekst met je doet, je kunt je verplaatsen in de hoofdpersoon, wat vaak behoorlijk wat moeite kost. Maar van oudsher worden ze gezongen. Eeuwenlang klonken ze als het avond wordt, als de duisternis invalt. Dan moest er gezongen worden, want de dag moest worden samengevat en je kon het donker pas betreden als je deelgenoot werd van iets groters, iets wat je deelt met de generaties voor je: een psalm dus.

David de psalmdichter is ziek. Tenminste, dat zou je denken als je deze psalm leest. Hoe kan zoiets? Dat heeft met God te maken. Dat geloven we tegenwoordig niet meer, dat een ziekte een straf van God is. En toch zijn daar in de Bijbel wel aardig wat voorbeelden van. Ziekte maakt je een ander mens. En bij genezing geneest meer dan je lijf alleen. En jij? Ben jij ooit ziek geweest? Wat voelde je toen? En welke rol speelde God daarin?