MijnKerk

"Als het goed gaat met slechte mensen, wordt dan niet kwaad. Want woede brengt alleen maar ellende”. Het lijkt verdorie wel mindfullness: maak je niet druk, maak je alleen druk om dingen die je kunt veranderen, adem in, adem uit. Alsof dat zo makkelijk is. Misschien moet je deze psalm wel niet zo serieus nemen. Joden van alle eeuwen en alle tijden hebben dit gezongen of opgezegd, dwars tegen de vervolgingen en onderdrukking in. En het hield hen op de been: wie als voetveeg wordt behandeld veert rechtop in de verbeelding. Dat is deze psalm: alles moet worden zoals het nooit geweest is.

We gaan nu al 36 psalmen met de dichter mee. De nadruk ligt tot nu toe op het karakter van God. Liefde, trouw, rechtvaardigheid, zorg. En dan heb je het niet meer over een God als een oorsprong of een bron, of zelfs een energie. Nee, dan krijgt deze God handen en voeten. Dit ben ik, zegt God, wie voor mij kiest, kiest voor wat ik doe en waar ik voor sta. Geloof: het is eigenlijk heel simpel.

Je kunt het onbeschoft vinden, roepen om wraak, zoals hier gebeurt. Je kunt zeggen: nou, nou, moet dat nou allemaal? Maar dan creëer je gelijk afstand, dan kijk je neer op al dat platte geweld en dat geroep om wraak. Geloven in God is jezelf niet verheven voelen boven het onrecht of het kwaad of het lijden. Nee, het is rechtop blijven, het goede blijven doen, ook als het heel moeilijk wordt. Het is meeroepen met hen die in moeilijkheden zitten. En net als met echte mensen in een echte relatie, roep je het soms uit naar die God. “U ziet het toch, Heer? Waarom doet u dan niets?”

“Hou je van het leven? Wil je oud en gelukkig zijn?” Nou, dat wil iedereen wel. In Psalm 34 antwoord de dichter: Vertel dan geen leugens over anderen, zeg geen dingen die niet waar zijn. Doe geen kwaad, maar wees goed. En probeer in vrede met anderen te leven, elke dag weer.” Wat valt je op? Niks over geloof, toch? Of over vertrouwen. Het is veel praktischer. Niet liegen. Recht doen. Doe een ander geen kwaad. Als je zo naar de wereld kijkt, naar de mensen om je heen, wat gebeurt er dan? Misschien wordt de wereld wel mooier, want heel veel mensen willen het goede. En zo komt God misschien vandaag voor jou ook een stuk dichterbij.

“Laat de hele wereld de Heer vereren. Want de Heer sprak, en alles was er. Hij zei één woord, en alles bestond’. Eén woord, één grote knal. Maar dat is natuurlijk interessant: hoe schept de Heer de wereld? Niet door de kleien, niet door een handeling, niet door magie, maar door te spreken. Daarom heeft God in de Bijbel ook geen naam, zoals Zeus of Apollo. Want een naam geeft een begrenzing aan, een naam is afgebakend. En God kent geen grenzen.

Vergeving. Daar gaat deze psalm over. Ben je ooit vergeven? Heb je ooit een fout gemaakt en ben je vergeven? Of moest je misschien wel eens iemand vergeven, om verder met hem of haar te komen? Hoe was dat voor je? De God van de Bijbel is een God van vergeving, van opnieuw beginnen. Zo laat Hij zich al heel vroeg in de Bijbel al kennen, zo ook in deze psalm. Vergeving maakt je weer heel: beschadigd, maar heel. Je mag verder. Want je bent waardevol: niet om wat je doet of nalaat, maar om wie je bent.

Meer van hetzelfde, maar dan langer, dat is mijn eerste gedachte bij psalm 31. De dichter is weer lichtelijk in paniek: “Luister naar mij, kom snel en help mij!”. Dat hebben we al vaker gehoord de afgelopen dagen. Interessant wordt het pas in vers 6: “Heer, u beslist over mijn leven”. Waarom citeert Jezus op het eind van zijn leven dit psalmvers?

Deze psalm is gedicht en gezongen toen de tempel in Jeruzalem in gebruik werd genomen. Dat is gek, want het gaat helemaal niet over een tempel of over een heiligdom. Het is veel zwaarder dan dat. Het gaat over dood en duisternis en ternauwernood overleven. Niet bepaald een feestnummer dus.

De stem van de Heer klinkt over het water, over de grote, geweldige zeeën. De machtige God laat de donder horen.

Wat valt op in deze psalm? Is het geweld? Is het de natuur? Voor Sjoerd Muller is het de stem. De stem van de Heer.

Wout en Maaike vertellen hoe ze hiermee omgaan sinds ze kinderen hebben. Zij gaat regelmatig alleen met de kinderen naar de kerk. Jammer vindt ze het wel, dat ze dit niet met elkaar kunnen delen. Maar ze hebben heel eigen gezinsrituelen bedacht en veel gemeenschappelijke grond voor de opvoeding op andere gebieden. Hij steunt haar geloofsopvoeding wel. Zo vinden ze een eigen weg.