Η ψυχολόγος Έφη Λιακόπουλου μιλάει για την μακροχρόνια ψυχοθεραπευτική εμπειρία της με πάσχοντες από Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής. 

Η Έλενα μιλάει για την μακροχρόνια μάχη της με την παχυσαρκία και τη διαταραχή υπερφαγίας καθώς και την αντίδραση των άλλων ανθρώπων στο αυξημένο σωματικό βάρος και τις συχνές αυξομειώσεις αυτού σαν συνέπεια της πορείας της διαταραχής πρόσληψης τροφής.

Η Λυδία μιλάει για τη μάχη της με την υπερφαγία και το πως η ψυχοθεραπεία εκτός από την αντιμετώπιση των επεισοδίων της υπερφαγίας τη βοήθησε να ζει στο παρόν και να απολαμβάνει τα ενδιαφέροντα της ανεξάρτητα από το σωματικό της βάρος. 

Η Άρτεμη πάλεψε και παλεύει τη ψυχογενή ανορεξία ενώ ταυτόχρονα μετά τις σπουδές της στην ψυχολογία εκπαιδεύεται ως ψυχοθεραπεύτρια. Πως είναι όμως να έχεις αυτή τη διπλή ιδιότητα δηλαδή της θεραπευόμενης και της θεραπεύτριας;

Η Κατερίνα μιλάει για τις προκλήσεις και τη μάχη που δίνει μετά την υποχώρηση των συμπτωμάτων της ψυχογενούς ανορεξίας αναδεικνύοντας με το δική της αφήγηση την αναγκαιότητα για ολιστική υποστήριξη του ατόμου σε αντίθεση με την αποκλειστική επικέντρωση στα κλινικά σημεία της διαταραχής. 

Συζητάμε με τη Μαργαρίτα για τη ζωή μιας νέας γυναίκας που σπουδάζει, διασκεδάζει, ερωτεύεται ενώ ταυτόχρονα δίνει τη μάχη της ενάντια στην ψυχογενή ανορεξία. 

Μιλάμε για την εναλλαγή ψυχογενούς βουλιμίας και υπερφαγίας με τη Πέγκυ που αναφέρεται στην πολυετή και πολύπλευρη προσπάθεια της να μειώσει τις βουλιμικές συμπεριφορές και τις συνέπειες τους. 

Μιλάμε για την Ψυχογενή Βουλιμία με τη Μάρω που αναφέρεται όχι μόνο στη μάχη της με τα συμπτώματα αλλά και στο στίγμα της ασθένειας και την ντροπή του πάσχοντα που υποφέρει και προσπαθεί κρυφά από την οικογένεια και τα αγαπημένα του πρόσωπα.