W grudniowym odcinku podcastu „I taki to jest miesiąc w kulturze” redakcja Mint podsumowuje 2025 rok w filmie, muzyce, literaturze i sztukach wizualnych. Rozmowa dotyczy zarówno najważniejszych premier i zjawisk, jak i rozczarowań oraz tematów, które szczególnie mocno wybrzmiewały w debatach o kulturze. Prowadzący zapowiadają także nagranie podcastu na żywo, które odbędzie się 28 stycznia w Teatrze Nowym w Warszawie.

Angelika Kucińska podsumowuje rok w muzyce, wskazując swoje najważniejsze płyty i zjawiska. Wśród nich wymienia album „Never Enough” zespołu Turnstile oraz powrót Blood Orange z płytą „Essex Honey”. Zwraca również uwagę na nowe wydawnictwa FKA twigs i Bad Bunny’ego, którego działania interpretuje nie tylko w kategoriach muzycznych, lecz także politycznych. W rozmowie pojawia się temat zmian na amerykańskich listach przebojów, w tym chwilowego braku hip-hopu w czołówce notowań „Billboardu”. Kucińska mówi także o rosnącej roli Kopenhagi jako jednego z najważniejszych ośrodków muzycznych w Europie, wskazując na systemowe wsparcie dla artystów i silne zaplecze edukacyjne.

Michał Walkiewicz odnosi się do kina i seriali, zaznaczając, że miniony rok nie przyniósł wielu filmowych odkryć. Jednym z najważniejszych tytułów jest według niego serial „Dojrzewanie”, który wywołał szeroką dyskusję społeczną. Wśród filmów wyróżnia horror „Bring Her Back” („Oddaj ją”), doceniając sposób, w jaki gatunkowa forma została wykorzystana do opowiedzenia o żałobie i traumie. Pojawia się również rozmowa o animacji „K-popowe łowczynie demonów”, omawianej jako przykład skutecznego połączenia kina rozrywkowego z dopracowaną warstwą wizualną i muzyczną.

Kinga Sabak przedstawia trzy książki, które uznaje za najważniejsze w 2025 roku. Mówi o powieści „W dobrych rękach” autorstwa Van der Wouden, osadzonej w powojennej Holandii i skupionej na relacji dwóch kobiet. Omawia także książkę Georgiego Gospodinowa „Ogrodnik i śmierć”, poświęconą doświadczeniu żałoby po śmierci ojca oraz zbiór opowiadań „Odrzucenie” Tony’ego Tulathimutte’a – satyryczny portret relacji, frustracji i języka terapii obecnego w życiu cyfrowych milenialsów.

Alek Hudzik opowiada o wystawach, które uznał za najciekawsze w minionym roku. Wskazuje solową wystawę Andrei Fraser w Zachęcie jako przykład świadomej, precyzyjnie zrealizowanej sztuki performance, krytycznie przyglądającej się instytucjom artystycznym. Przywołuje także wystawę „Radical Software: Women and Computing” prezentowaną w Wiedniu, poświęconą udziałowi kobiet w rozwoju technologii i wczesnej sztuki cyfrowej. W części poświęconej rozczarowaniom wracają m.in. album „Lux” Rosalíi oraz dyskusja o tym, jak spory tożsamościowe potrafią utrudniać merytoryczną rozmowę o sztuce, czego przykładem była tegoroczna Bielska Jesień.

FILM / SERIAL

„Dojrzewanie” – reż. Jack Thorne, Stephen Graham, Netflix

„Bring Her Back” („Oddaj ją”) – reżyseria: Danny Philippou, Michael Philippou

„K-popowe łowczynie demonów” – reż. Chris Appelhans, Maggie Kang, Netflix

MUZYKA

„Never Enough” – Turnstile

„Essex Honey” – Blood Orange

LITERATURA

„W dobrych rękach” – Yael van der Wouden, przeł. Justyn Hunia, Wydawnictwo Znak

„Ogrodnik i śmierć” – Georgi Gospodinov, przeł. Magdalena Pytlak, Wydawnictwo Literackie

„Odrzucenie” – Tony Tulathimutte, przeł. Adrian Stachowski, Filia

SZTUKA

„Andrea Fraser. Sztuka Musi wisieć” – Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki

„Radical Software: Women and Computing” – Kunsthalle Wien, Wiedeń

W najnowszym odcinku podcastu Mint Aleksander Hudzik rozmawia z Wojtkiem Sokołem o jego debiucie prozatorskim „Wesołych Świąt”. 

– Napisałem tę książkę jako ćwiczenie. Bałem się, że może nie potrafię, i chciałem sprawdzić, czy w ogóle podołam – opowiada Sokół. Ta książka powstawała w czasie wolnym od koncertów, w chwilach, kiedy Sokół mógł skoncentrować się na pracy przy biurku, choć, jak sam mówi, jego biurkiem jest wanna. To tam powstała znaczna część powieści, której pisanie zajęło Sokołowi pół roku. 
 

Bohaterką książki jest Warszawa – miasto, które pojawiało się wcześniej w tekstach rapera. Sokół opisuje ją jako przestrzeń niejednoznaczną: „Warszawa może być dla kogoś superciepła i gościnna, a dla kogoś zupełnie nieprzyjemna. To miasto potrafi się bardzo szybko zmieniać”. Z tej dwuznaczności wynika konstrukcja powieści, w której nie ma prostego podziału na dobro i zło: „Nie ma tutaj czystego zła i czystego dobra. Wszystko jest wymieszane i to mnie fascynuje”.

Autor mówi też o reakcji pierwszych czytelników, których dobrał celowo tak, by nie oszczędzali tekstu: „Wybrałem ludzi, którzy nie mieliby problemu powiedzieć mi, że to jest chujowe”. To zderzenie z różnymi opiniami pozwoliło mu uwierzyć, że książka działa – nawet jeśli budzi sprzeciw: „Bardzo mi zależało na tym, żeby ta książka wzbudzała emocje, niekoniecznie falę zachwytu.

Sokół opowiada również o własnym wydawnictwie Wydałem: jego genezie, sposobie działania i stosunku do zasad rynku. Dla rapera wydawanie literatury to zajawka, a nie przedsięwzięcie nastawione na szybki zysk. Podkreśla różnicę między rynkiem muzycznym a literackim i zahacza o lektury, które ukształtowały jego wrażliwość – od polskiej prozy realistycznej po klasykę i literaturę współczesną.

W Łodzi trwa jedno z największych i najstarszych na świecie wydarzeń poświęconych sztuce współczesnej tkaniny – Międzynarodowe Triennale Tkaniny. 18. edycja wydarzenia odbywa się pod hasłem „Dekonstrukcja/Rekonstrukcja”. O tym co odbudowujemy, a co dekonstruujemy za pomocą tkaniny rozmawiają pisarka i antropolożka mody Karolina Sulej oraz główna kuratorka Centralnego MuzeumWłókiennictwa w Łodzi, historyczka sztuki i kuratorka trzech ostatnich edycji Triennale Tkaniny w Łodzi Marta Kowalewska. 

Tkanina przeszła – zarówno w Polsce, jak i na świecie – długą drogę od materii przypisywanej do (deprecjonowanej) pracy kobiet, do domowego rękodzieła aż po nowe początki na salonach środowiska artystycznego jako tkanina artystyczna, odżegnująca się od swoich kameralnych, powszednich początków. Ostatnimi czasy zaczyna jednak mieścić w opowieści o sobie zarówno formalny eksperyment, jak i ciepło udomowionej materii, wspólnotowość i rzemiosło oraz autorski, artystyczny koncept. Triennale Tkaniny na trzech piętrach Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi przedstawia przekrój przez dziedzinę żywą, responsywną, bogatą w znaczenia, migotliwą i jednocześnie komunikatywną nie tylko na poziomie odbioru intelektualnego, ale i zmysłowego doświadczenia.

Ten odcinek powstał dzięki współpracy płatnej z Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, organizatorem Międzynarodowego Triennale Tkaniny w Łodzi, które od 1975 roku gromadzi twórców z całego świata. 18. edycję wydarzenia, odbywająca się pod hasłem „Dekonstrukcja/Rekonstrukcja”, można oglądać do 12 kwietnia przyszłego roku.     

Redaktor naczelny Mint Magazine Alek Hudzik podsumował wczoraj rok w kulturze. A stało się to w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, dokładnie tam, gdzie Cezary Bodzianowski rozrzucił piłeczki i zrobiły viral. Hudzik opowiedział o filmie, serialu, roku prezydenckim i ministrach, których było w tym roku 2,5 (dwie i pół). Posłuchajcie podsumowania roku, całość znajdziecie na naszym kanale na YT. Linki zostawiamy w storkach i w bio.

#itakitobyłrokwkulturze

#mintmagazine

W najnowszym odcinku „I taki to jest miesiąc w kulturze” redakcja Mint omawia najważniejsze premiery i wydarzenia listopada. W podcaście wzięli udział: Aleksander Hudzik, Kinga Sabak, Angelika Kucińska i Michał Walkiewicz.

W części filmowej dużo miejsca zajmuje „Dom dobry” Wojciecha Smarzowskiego. Prowadzący analizują sposób, w jaki film przedstawia mechanizmy przemocy domowej – okres tak zwanego „miesiąca miodowego”, wycofywanie zeznań przez ofiary oraz powroty do znanych, choć krzywdzących schematów – oraz podkreślają, że Smarzowski unika estetyzowania brutalności. 

W rozmowie o serialu „Heweliusz” (Netflix) prowadzący zwracają uwagę na sprawną narrację i udane role Justyny Wasilewskiej oraz Piotra Żurawskiego, jednocześnie podkreślając, że scenariusz celowo odchodzi od faktów i tylko nawiązuje do realnej historii katastrofy. „Rocznica” Jana Komasy pojawia się jako przykład ambitnej próby wejścia polskiego reżysera w amerykański kontekst polityczny – film opisuje rodzącą się konserwatywną rewolucję w USA, obserwowaną z perspektywy jednej rodziny.

W części muzycznej omawiany jest album Rosalíi „Lux”, krytykowany za nieudane połączenie muzyki elektronicznej z partiami Filharmonii Londyńskiej. Zdaniem redakcji ten projekt, mimo imponujących założeń (13 języków, wątki mistyczne, gościnny udział Björk czy Yvesa Tumora), nie wnosi nowych rozwiązań i opiera się na efektownym, ale i powierzchownym zestawianiu estetyk. W przeciwieństwie do „Lux” dobrze ocenione zostają dwa powroty: Juany Moliny z albumem „Dogga”, w którym artystka łączy folk z eksperymentalną elektroniką i nagraniami terenowymi, oraz Tobiasa Jesso Jr. z płytą „s h i n e”, reprezentującą klasyczne, melodyjne songwritingowe podejście znane z jego wcześniejszej twórczości.

Alek Hudzik omawia paryską wystawę Magdaleny Abakanowicz „La trame de l'existence” („Tkanina istnienia”) w Musée Bourdelle. Ekspozycja obejmuje kilka dekad twórczości artystki: wczesne figuracje, monumentalne abakany, prace z Biennale w Wenecji oraz późniejsze realizacje rzeźbiarskie. Chronologiczny układ pozwala śledzić rozwój jej języka i sposób, w jaki przechodziła od miękkich struktur włóknistych do monumentalnych form przestrzennych.

W Warszawie trwa natomiast wystawa „Kwestia kobieca. Sztuka i walka 1857–2022” w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, którą kuratorka Alison Gingeras przygotowywała przez pięć lat. Zgromadzono na niej 190 prac artystek z różnych krajów i podzielono ją na dziewięć bloków tematycznych dotyczących między innymi cielesności, praw reprodukcyjnych, pracy opiekuńczej, przemocy, reprezentacji w przestrzeni publicznej i codziennych doświadczeń kobiet.

W części literackiej podcastu pojawia się kwestia nieuprawnionego wykorzystania fragmentów reportażu Kaliny Błażejowskiej „Bezduszni” w książce Jarosława Molendy „Zbrodnia w Kobierzynie”, co wywołało szeroką dyskusję o tym, czym jest cytat, a czym jest kradzież własności intelektualnej cytowania, oraz o etyce pracy w literaturze faktu. Redakcja omawia również książkę Mateusza Górniaka „Pięć adaptacji”, w której autor bierze na warsztat elementy polskiej popkultury – m.in. serial „M jak miłość”, klipy z YouTube i codzienne internetowe narracje – i traktuje je jako materiał do opisu współczesnych emocji, języka i doświadczeń pokolenia wchodzącego w dorosłość na przełomie lat 90. i 2000.

Gościem podcastu Mint Magazine był Kasper Bajon, autor scenariusza do serialu „Heweliusz” w reżyserii Jana Holoubka. Produkcja stała się jednym z największych polskich hitów Netfliksa – trafiła do globalnych rankingów najchętniej oglądanych tytułów nieanglojęzycznych i przez wiele tygodni utrzymywała się w czołówce zestawień w kilkudziesięciu krajach. To jedna z największych polskich realizacji platformy: pięć odcinków, ponad sto dwadzieścia ról, tysiące statystów oraz zdjęcia realizowane zarówno w Polsce, jak i w specjalistycznym studiu wodnym w Brukseli.

Pracując nad serialem „Heweliusz”, Kasper Bajon odkrył, że katastrofa promu z 1993 roku nie była jedynie odległym wydarzeniem z telewizyjnych archiwów. Z researchu wynikało, że rozegrała się właściwie na jego dawnym podwórku. „Ten świat był mi znany z Ursynowa, tylko ja o tym wtedy nie wiedziałem” – mówi w rozmowie z redaktorką wicenaczelną Mint, Kingą Sabak.

Bajon jako dziesięciolatek zapamiętał charakterystyczny obraz przewróconego do góry dnem promu. Jednak dopiero w pracy nad serialem zrozumiał, że najważniejsze nie są same okoliczności katastrofy, lecz konsekwencje, które spadły na rodziny ofiar. „Najbardziej poruszały mnie kobiety, które czekają. Ich doświadczenie jest naprawdę heroiczne.” I dodaje: „Marynarze zderzyli się z żywiołem, ale one zderzyły się z żywiołem państwa”.

Ukazanie tych emocji stało się jednym z najważniejszych celów serialu, ale jednocześnie wprowadziło konieczność selekcji i kreacji. Widzowie  zaczęli pytać o zgodność z faktami: o postać Bintera, o „taśmy prawdy”, o wątek statku kolizyjnego, którego w prawdziwej katastrofie Heweliusza  nie było. Bajon podkreśla, że te elementy wynikają z dramaturgii oraz z opowieści, które usłyszał od świadków katastrofy.

„Pewne rzeczy były tak wstrząsające, że zapadały w pamięć od razu. I myślałem sobie: skoro to rezonuje ze mną, to pewnie będzie rezonować z innymi”. Bajon stawia jednak jasno granice między dokumentem a fabułą: prawda dokumentalna nie jest dla niego aż tak ważna jak wiarygodność świata przedstawionego i prawda emocjonalna.

Choć „Heweliusz” stał się globalnym hitem Netfliksa, Bajon rzadko mówi o nim w kontekście wyników czy zasięgów. Zdecydowanie częściej wraca do spotkań, które prowadził podczas researchu, i do historii, które nie pozwalały o sobie zapomnieć. A sam serial? Twórca widzi go jako jedną z wielu możliwych narracji. „Jest taki wszechświat, w którym ta katastrofa wyglądała dokładnie tak, jak w naszym serialu – i ja opowiadam właśnie o tym świecie”.

W kinach Chopin i Kafka, na słuchawkach nowa Taylor Swift i Kevin Parker. W Luwrze kradzież dzieł sztuki, a w Fundacji Louis Vuitton wystawa Gerharda Richtera. W Polana Institute wystawa Patryka Różyckiego, a w nowej „Pasji 2” Kasia Smutniak w roli Maryi. I taki to był miesiąc w kulturze.

„I taki to jest miesiąc w kulturze” to podcast magazynu Mint, w którym prowadzący omawiają najważniejsze wydarzenia ostatnich trzydziestu dni. Angelika Kucińska, Alek Hudzik, Kinga Sabak i Michał Walkiewicz opowiedzieli o tym, co zobaczyli, posłuchali i przeczytali w październiku 2025. Było m.in. o pojawieniu się Rosalii w Polsce, o gali Literackiej Nagrody Nike, o kradzieży dzieł sztuki w Luwrze czy o filmie „Pasja 2” w reżyserii Mela Gibsona, w której Maryję zagra polska aktorka Kasia Smutniak.

Paradoksalnie październik nie okazał się miesiącem świetnych premier. Michał Walkiewicz uznał film „Chopin, Chopin!” Michała Kwiecińskiego za rozczarowujący. Dzieło miało zdjąć Chopina z piedestału, a zamiast tego ponownie pokazano go jedynie jako cierpiącego artystę. Film według Walkiewicza miał zachowawczą wymowę i był co najwyżej„poprawny”. Zupełnie inaczej ocenił „Kafkę” Agnieszki Holland. – To jej najlepszy film od czasu „W ciemności” – stwierdził. Chwalił Holland za formalną odwagę, humor, groteskę i nowoczesne ujęcie biografii pisarza, dzięki któremu Kafka staje się żywą, dynamiczną postacią.

Angelika Kucińska recenzowała dwie najgłośniejsze premiery października – nowy album Taylor Swift „The Life of a Showgirl” i płytę Tame Impala „Deadbeat”. Obie ją rozczarowały. Album Taylor Swift określiła jako „absolutnie generyczny”, z przezroczystymi melodiami i tekstami, z kolei nowa płyta Tame Impala zdaniem Kucińskiej jest infantylna iźle napisana, a Kevin Parker po raz kolejny pokazuje, że nie jest dobrym wokalistą.

Kinga Sabak opowiadała o tegorocznej Nagrodzie Nike, którą zdobyła Eliza Kącka. Zwróciła uwagę na wyjątkowo spokojny przebieg gali – najgorętsze emocje wzbudziła dopiero późniejsza dyskusja w internecie dotycząca wysokości nagrody – niezmienianej od 1997 roku mimo inflacji. W drugiej części rozmowy Sabak dzieliła się wrażeniami z wystawy Patryka Różyckiego „Moja dziewczyna jestdziewczyną mojego przyjaciela”. To przykład sztuki szczerej i intymnej, w której obraz i tekst tworzą nierozerwalną całość, a emocjonalna bezpośredniość artysty staje się sposobem na przełamanie dystansu między twórcą a widzem.

Alek Hudzik opowiadał m.in. o kradzieży dzieł sztuki w Luwrze, której złodzieje dokonali w biały dzień, oraz o nowej stałej ekspozycji „Sposoby widzenia” w Muzeum Sztuki w Łodzi, uznając ją za jedną z najlepszych wystaw roku. Wspominał też o paryskich wydarzeniach artystycznych, takich jak wystawa Gerharda Richtera czy targi Art Basel.

FILMY

• „Chopin, Chopin!” – reż. Michał Kwieciński

• „Franz Kafka” – reż. Agnieszka Holland

PŁYTY

• „The Life of a Showgirl” – Taylor Swift

• „Deadbeat” – Tame Impala (Kevin Parker)

WYSTAWY

• „Moja dziewczyna jest dziewczyną mojego przyjaciela” – Patryk Różycki

• „Sposoby widzenia” – wystawa stała w Muzeum Sztuki w Łodzi (kuratorkizespołowe, instytucjonalna prezentacja kolekcji)
• Wystawa Gerharda Richtera – Fondation Louis Vuitton w Paryżu

Gościnią Kingi Sabak w podcaście magazynu Mintbyła Eliza Kącka, pisarka, literaturoznawczyni i laureatka Literackiej Nagrody Nike 2025. Kącka za książkę „Wczoraj byłaś zła na zielono” otrzymała nie tylko główną nagrodę jury, ale też statuetkę Nike Czytelników. Wśród finalistów bylimiędzy innymi Dorota Masłowska z powieścią „Magiczna rana” czy Paweł Sołtys ze zbiorem opowiadań „Sierpień”.

Książka „Wczoraj byłaś zła na zielono” Elizy Kąckiej toopowieść o relacji matki z córką, nazywaną w książce Rudą, która postrzega świat inaczej niż większość ludzi. Nie jest to jednak historia o diagnozie czy zaburzeniu – autorka celowo unika etykiet i medycznej nomenklatury. Bardziej niż klasyfikacja interesuje ją prawda spotkania z drugim człowiekiem i jego niepowtarzalnością. Książka jest próbą zrozumienia inności poprzez bliskość i uważność, a także afirmacją prawa do nieprzystawalności i własnego, „dzikiego”rytmu życia. To zarazem literacka refleksja o miłości, odpowiedzialności i samotności w świecie, który próbuje wszystko uporządkować i nazwać.

„Myślę, że jest to książka o spotkaniu. Spotkaniu afirmującym drugą osobę z całą jej innością. Ta inność nie jest tylko innością mojej córki – ona jest spotkaniem z czymś, co wymyka się gotowym kategoriom. To także historia o prawie do nieprzystawalności do świata i do dzikości, która jest w człowieku i której nie wolno się wstydzić” – mówi Kącka.

Pisanie było dla autorki formą samopomocy i ratunku w sytuacjach granicznych. Aby móc udźwignąć własne doświadczenie, przyjmowała perspektywę „kamery”, która obserwuje jednocześnie ją samą i córkę. Pisała z bardzo jasnym celem: ocalić świat swojej córki i napisać jej literacką apologię, zamiast historii o cierpieniu matki. Podczas pisania świadomie ograniczała własne emocje – nie chciała, by jej rozpacz przysłoniła główną bohaterkę.

„Ja mam ochotę w wielu momentach w tej książce zawyć. Alewiedziałam, że jeśli pozwolę sobie na emocjonalny potop, to ta książka stanie się o mnie, a nie o niej. Nie chciałam utopić Rudej w swojej rozpaczy. Emocje są, ale musiałam je trzymać w ryzach, żeby nie zabić tego, co najważniejsze – jej własnego głosu” – mówi pisarka.

Kącka podkreśla, że nie chce być sprowadzana do roli „rzeczniczki autyzmu” ani przypisana do literatury interwencyjnej. Broniła prawa książki do bycia pełnoprawną literaturą artystyczną. Na końcu padł też temat jej wcześniejszych książek, w których – mimo różnic formalnych – pojawia się motyw odmienności i indywidualizmu.

O tym jak Bogusław Linda robi zamach na papieża i o nieudanym Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. O dobrym dziele Andersona „Jedna bitwa po drugiej” i świetnej powieści lesbijskiej z shortlisty Bookera „W dobrych rękach”. O pijących bimber bohaterach nowej książki Zyty Rudzkiej i przepięknej płycie o żałobie projektu Blood Orange. Do tego miniony Warsaw Gallery Weekend i głośne „Najlepsze miasto świata” w Operze Narodowej. I taki to jest wrzesień 2025 w kulturze.

Wrzesień to najlepszy czas dla kultury, bo jest o czym rozmawiać. Premiery książkowe, Warsaw Gallery Weekend, Fringe, a do tego nowe jesienne albumy muzyczne. W stałym gronie: Michał Walkiewicz, Angelika Kucińska, Kinga Sabak i Alek Hudzik, podsumowali miesiąc w kulturze. 

Walkiewicz skomentował Festiwal Filmowy w Gdyni. Skrytykował jego sens i decyzje jury. Ostro ocenił też nowy film Władysława Pasikowskiego „Zamach na papieża”, nazywając go „przestarzałym i zrobionym w duchu lat 90.”. Opowiedział też o nowym dziele Paula Thomasa Andersona „Jedna bitwa po drugiej” – pochwalił inteligencję reżysera i sposób, w jaki łączy absurd z poważną refleksją o Ameryce.

Kinga Sabak poleciła książkę „W dobrych rękach” Jael van de Wouden (przeł. Justyn Hunia) – powieść o powojennej Holandii, pamięci i zakazanym romansie dwóch kobiet. Pochwaliła też nową powieść Zyty Rudzkiej „Tylko durnie żyją do końca”. Zwróciła uwagę na charakterystyczny, mocny język autorki i na bohaterkę, żyjącą poza systemem i na własnych zasadach. 

Angelika Kucińska skupiła się na muzyce. Opowiadała o nowym albumie „Essex Honey” projektu Blood Orange – to piękna płyta o żałobie i odradzaniu się po stracie. Polecała też nowy album Marka Williama Lewisa pt. „Mark William Lewis”– pierwszy muzyczny projekt wydany przez wytwórnię A24. Mówiła również o koncercie muzyka w Warszawie.

Alek Hudzik opowiedział o sztuce i wydarzeniach kulturalnych. Ważny we wrześniu był Warsaw Gallery Weekend. Hudzik zwrócił uwagę m.in. na wystawę Agaty Słowak w Fundacji Galerii Foksal. Redaktorzy Mint opisali też głośną we wrześniu premierę operową „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” wystawioną w Operze Narodowej w Warszawie. 

🎬 Film

„Zamach na papieża” – Władysław Pasikowski

„Jedna bitwa po drugiej” – Paul ThomasAnderson

📚 Literatura

„W dobrych rękach” – Jael van de Wouden

„tylko durnie żyją do końca” – Zyta Rudzka

🎵 Muzyka 

„Essex Honey” – Blood Orange (Dev Hynes)

„Mark William Lewis” – Mark William Lewis

🎨 Sztuka 

Warsaw Gallery Weekend – wydarzenieartystyczne

Wystawa „Oksytocyna” Agaty Słowak w FundacjiGalerii Foksal

„Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” –opera na podstawie powieści Grzegorza Piątka, kuratorował Jarosław Trybuś

– Obaj fantazjowaliśmy o stworzeniu opery o architekturze - mówią Grzegorz Piątek i Jarosław Trybuś. W warszawskiej Operze Narodowej premiera „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” inspirowana książką Piątka.

„Najlepsze miasto świata” Grzegorza Piątka, wydane pięć lat temu, opowiada o odbudowie Warszawy w pierwszych latach po wojnie. O wspólnym wysiłku tysięcy ludzi, którzy podnieśli stolicę z gruzów. Dziś motywy z książki tworzą kanwę dla opowieści o dwójce bohaterek, dziennikarce i architektce, które spotykają się w stolicy, by stać się uczestniczkami narodzin współczesnej Warszawy.

Rozmowę prowadzi Aleksander Hudzik, a podcast powstał we współpracy z Teatrem Wielkim –Operą Narodową.

Architektura i opera mają wiele wspólnego – tłumaczy Grzegorz Piątek. W obu tych dyscyplinach sztuki nie ma nigdy pojedynczego autora. To zawsze praca zespołowa, zbiór talentów. Biuro Odbudowy Stolicy, instytucja odpowiedzialna za odbudowę Warszawy, której Piątek poświęcił wiele miejsca w swojej książce, było tworzone przez ludzi o różnych kompetencjach. Wspólnymi siłami zajęli się odbudową miasto.

– W przypadku opery praca wygląda podobnie, to dzieło wielu autorów, podkreśla Jarosław Trybuś, który kilka lat temu podjął się adaptacji książki na dzieło operowe. Do tego monumentalnego zadania dołączyły kolejne osoby: reżyserka, Barbara Wiśniewska, autor libretta Beniamin M. Bukowski, oraz scenografka Natalia Kitamikado.

O tym, jak wyłaniająca się z gruzów Warszawa będzie wyglądać na scenie, Trybuś i Piątek opowiadają w dalszej części podcastu.

- „Najlepsze miasto świata. Opera o Warszawie” to opowieść wielowątkowa, w której przeplatają się nadzieja, cud odbudowy, ale też trudny dylemat tego, że odbudowując miasto, trzeba było współpracować z przemocowym systemem politycznym – mówią twórcy. Jednak ważnym kontekstem dla dzieła jest też sam gmach Teatru Wielkiego Opery Narodowej, który w 1965 roku, czyli dokładnie 60 lat temu, został odbudowany. O tym, jak w tę rocznicę wpisze się premiera ,przekonamy się już w weekend 19-21 października.

Podcast powstał we współpracy z Teatrem Wielkim – Operą Narodową w Warszawie.