W lutowym odcinku podcastu Mint Magazine o najważniejszych wydarzeniach ze świata kultury rozmawiają Alek Hudzik, Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz i Kinga Sabak. Punktem wyjścia są bieżące tematy – od spraw wokół Jeffreya Epsteina i Berlinale, przez Super Bowl i premiery muzyczne, po nowe książki, filmy oraz zapowiedzi dużych wystaw w Polsce.

Odcinek otwiera Alek Hudzik w „kundelku”, czyli dziale plotek kulturalnych. Punktem wyjścia jest informacja o korespondencji Jeffreya Epsteina z Wojciechem Fibakiem z 2013 roku. Według ujawnionych maili planowali spotkanie w Paryżu w kontekście sztuki. Fibak twierdzi, że do spotkania nigdy nie doszło, a odpowiedział na mail jedynie z grzeczności. Hudzik zwraca uwagę, że w dokumentach pojawiają się również osoby ze świata sztuki, m.in. Jeff Koons oraz osoby związane z nowojorskimi instytucjami muzealnymi.

Hudzik porusza też wątek Berlinale. Kontrowersje wywołała wypowiedź przewodniczącego jury Wima Wendersa (w składzie jury była także producentka Ewa Puszczyńska), który stwierdził, że artyści nie powinni być zmuszani do publicznych deklaracji politycznych. Krytyka pojawiła się po pytaniach o wojnę w Gazie.

Część muzyczną prowadzi Angelika Kucińska. Krytycznie ocenia soundtrack Charli XCX do filmu „Wichrowe wzgórza”. Wskazuje też na ważne wydarzenie w branży: Bad Bunny zdobył Grammy za Album Roku. Kucińska omawia jego występ podczas halftime show Super Bowl – ważny symbolicznie (Portoryko, język hiszpański), ale jej zdaniem muzycznie przeciętny. Poleca natomiast dwa albumy: nową płytę Puma Blue oraz niespodziewanie wydany jazzowy album Willow.

W części o sztuce Alek Hudzik zapowiada trzy duże wystawy otwierające się w marcu w Polsce. W Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie pokazane zostaną wystawy Marii Jaremy i Julii Mehretu, jednej z najważniejszych współczesnych artystek abstrakcyjnych. Z kolei MOCAK w Krakowie przygotowuje retrospektywę Ewy Partum, pionierki sztuki konceptualnej w Polsce.

W segmencie filmowym Michał Walkiewicz wspomina Roberta Duvalla, zmarłego w wieku 95 lat aktora znanego m.in. z ról w „Czasie Apokalipsy” i „Ojcu chrzestnym oraz laureata Oscara za film Tender Mercies. Poleca też thriller Zniknięcie (1988, reż. George Sluizer), który wraca do polskich kin, oraz przypomina film Nikt nie woła (1960, reż. Kazimierz Kutz).

Część literacką prowadzi Kinga Sabak. Omawia książkę Powroty Annie Ernaux (przeł. Anastazja Dwulit), w której pisarka wraca do wydarzenia z 1952 roku – momentu przemocy domowej, który stał się dla niej początkiem doświadczenia wstydu klasowego. Sabak mówi też o powieści Antropolodzy Ayşegül Savaş (wyd. Filtry), historii pary emigrantów próbujących zbudować poczucie domu w zachodnioeuropejskim mieście.

🟩 Literatura
Annie Ernaux, „Powroty”, przeł. Anastazja Dwulit, Wydawnictwo Czarne
Ayşegül Savaş,  „Antropolodzy”, przeł. Agnieszka Walulik, Filtry
John Williams, „Butcher’s Crossing”, przeł. Maciej Stroiński, Filtry

🟩 Muzyka
Charli XCX – soundtrack do filmu „Wichrowe wzgórza”
Bad Bunny – występ halftime show Super Bowl / nagroda Grammy za Album Roku
Puma Blue (Jacob Allen) – nowy album “Croak Dream”
Willow – nowy album „petal rock black”

🟩 Sztuka
Maria Jarema – wystawa monograficzna, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, kuratorują Éric de Chassey, Natalia Sielewicz
Julie Mehretu –  wystawa, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, kuratoruje Christine Y. Kim
Ewa Partum – retrospektywa, MOCAK w Krakowie, Adam Budak, Marta Smolińska

🟩 Kino / seriale
„Zniknięcie” (1988), reż. George Sluizer
Filmy Roberta Duvalla

To już czwarty odcinek specjalnej serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science”, poświęconej kulturalnym zjawiskom w różnych częściach Polski. Tym razem rozmowę prowadzi Kinga Sabak, redaktorka wicenaczelna magazynu MINT, a jej gościem jest Daniel Rycharski – artysta wizualny i autor projektów społecznych, który w swojej praktyce łączy doświadczenie współczesnej polskiej wsi, religijność i tożsamość queerową.

📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym z twórcami i twórczyniami kultury rozmawiamy o tym, co ważne na scenie lokalnej i ogólnopolskiej. Interesują nas miejscowe konteksty, troska o małe języki i niewielkie społeczności.

Rycharski wraca do swojego dorastania na północnym Mazowszu i rodzinnych inspiracji:

„Mój dziadek był najważniejszym murarzem w okolicy. Zbudował prawie wszystkie domy w promieniu kilku kilometrów, a jego brat był plastykiem, zajmował się metaloplastyką wiejską, robił bramy, dekoracje, zdobienia – to, co Hasior nazywał sztuką powiatową, czyli zdobieniem codzienności. Obserwowałem dziadka, inspirował mnie. Zawsze patrzyłem na kapliczki, obrazy. Już jako pięcio–, sześcioletnie dziecko wiedziałem, że chcę być artystą”.

W rozmowie pojawia się także temat upadku bibliotek, kin i teatrów na wsi i zastąpieniu ich telewizorem, a także klasowości i dorastania „pomiędzy” wsią a miastem. Jak mówi Rycharski: „U mnie wstyd klasowy był splątany ze wstydem seksualnym. (…) Uczy się dzieci na potrzeby państwa, narodu, kościoła, ale nie uczy się dzieci o swojej lokalności. Byliśmy uczeni wstydu tego, skąd pochodzimy”.

Artysta opowiada o powrocie na wieś po studiach, o pracy poza instytucjonalnym centrum oraz o zmianie w swojej praktyce – od działań bardziej wizualnych w stronę sztuki partycypacyjnej. Po raz pierwszy też, specjalnie dla słuchaczy i słuchaczek Mint, mówi o swoim najnowszym projekcie, dotyczącym społecznej zemsty i tematu wolności.

Kiedyś, gdy zaczynaliśmy malować, podstawowym pytaniem było: „Ile potrzebujecie tej farby?”. To jest takie klasyczne podejście osoby, która nie pyta, co powstanie, tylko ile farby trzeba zużyć. [...] I kiedyś jeszcze często mnie pytali, czy mogę pożyczyć spray, bo chcieli pomalować sobie rower.

W drugim odcinku serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science”, poświęconej kulturalnym scenom w różnych częściach Polski, Aleksander Hudzik rozmawia z Łukaszem Habierą, pochodzącym z Końskich artystą znanym też jako NAWER.

📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym rozmawiamy z twórcami i twórczyniami kultury o tym, co ważne w skali lokalnej i ogólnopolskiej. Interesuje nas znaczenie kontekstów regionalnych, troska o małe języki i niewielkie społeczności oraz odpowiedzialne stawanie się ich ambasadorami na arenie Polski i świata.

Absolwent Wydziału Architektury i Urbanistyki na Politechnice Krakowskiej wyróżnia się geometrycznym stylem i tym, jak ściera ze sobą kolory. W jego pracach pozorny chaos i mocne kontrasty dają fenomenalny efekt, który docenili odbiorcy nie tylko w Polsce, ale i na całym świecie – jego dzieła były bowiem wystawiane m.in. w Londynie, Los Angeles, Turynie i Tokio.

Wywodzący się z kultury hip-hopu NAWER już jako nastolatek pasjonował się graffiti. Dopiero po studiach styl Habiery ewoluował w stronę abstrakcji geometrycznej, którą dziś uprawia. To pozwoliło mu na uczestniczenie w działaniach krakowskiego środowiska artystycznego, gdzie prowadził również warsztaty dla dzieci:

Nowa Huta jest fajnym inkubatorem dla takich przedsięwzięć, bo młodzież była tam „problematyczna”. Prowadziliśmywarsztaty w teatrze Łaźnia Nowa, uczyliśmy dzieciaki, co to jest graffiti, jak się maluje, podejścia do medium – a później okazało się, że po dekadzie naszych starań widać efekty w przestrzeni miejskiej! Jakie wydarzenia miały największy wpływ na karierę Habiery? Jak mieszkanie w Krakowie i wychowywanie się w Końskich uwidacznia się w jego twórczości? O tym, i wielu innych tematach, posłuchacie w podcaście Minta.

🟩 28 stycznia w Nowym Teatrze w Warszawie nagraliśmy specjalny odcinek podcastu Mint Magazine – na żywo. Spotkanie odbyło się z okazji premiery 2. numeru rocznika Mint. W rozmowie udział wzięli Alek Hudzik, Angelika Kucińska, Michał Walkiewicz i Kinga Sabak.

🟩 Dyskusję otworzyła Kinga Sabak pytaniem o rolę mediów społecznościowych w pracy pisarzy. Punktem wyjścia była debata środowiska literackiego o tym, czy autor powinien dziś aktywnie prowadzić swoje profile. Rozmowa dotyczyła wpływu zasięgów na promocję książek i decyzje wydawnictw. Alek Hudzik odniósł temat do sztuk wizualnych, wskazując Instagram jako podstawowe narzędzie prezentacji prac. Michał Walkiewicz zwracał uwagę na to, jak publiczne wypowiedzi twórców w sieci wpływają na ich wizerunek.

Partnerami wydarzenia były: Audi Polska i Nowy Teatr w Warszawie.

🟩 W części filmowej Michał Walkiewicz komentował nominacje do tegorocznych Oscarów. Wśród omawianych tytułów znalazły się „Sinners/Grzesznicy”, film Paula Thomasa Andersona „Jedna bitwa po drugiej”, „Hamnet” oraz „Wielki Marty”. Rozmowa dotyczyła m.in. budżetów produkcyjnych, strategii dystrybucyjnych i miejsca kina gatunkowego w głównym nurcie nagród filmowych.

🟩 Segment muzyczny prowadziła Angelika Kucińska. Skupiła się na albumie „Don’t Be Dumb” A$AP Rocky’ego, wydanym po ośmiu latach przerwy i wielokrotnie przesuwanej premierze. Podkreślała eksperymentalny charakter materiału oraz swobodę twórczą artysty. W rozmowie pojawił się również wątek recepcji premier muzycznych w erze streamingu oraz powrotu fizycznych nośników.

🟩 W części literackiej Kinga Sabak polecała debiutancką powieść Michaela Magee „Blisko domu” (Wydawnictwo Czarne, przeł. Hanna Pustuła-Lewicka) – opowieść o powrocie młodego bohatera do Belfastu, awanasie społecznym i życiu w cieniu konfliktu w Irlandii Północnej, który formalnie się zakończył, ale wciąż kształtuje codzienność bohaterów.

🟩 Na zakończenie Alek Hudzik mówił o wystawie Łukasza Stokłosy „Lśnienie” w Zamku Królewskim w Warszawie. Zwracał uwagę na zestawienie współczesnych obrazów z historyczną kolekcją oraz na wykorzystanie estetyki malarstwa historycznego w nowych pracach.

FILM

„Sinners / Grzesznicy”, reż. Ryan Coogler

„Jedna bitwa po drugiej”, reż. Paul Thomas Anderson

„Hamnet”, reż. Chloé Zhao

„Wielki Marty”, reż. Benny Safdie

KSIĄŻKA

Michael Magee, „Blisko domu”, przeł. Hanna Pustuła-Lewicka, Wydawnictwo Czarne, 2026

Tove Ditlevsen „Pokój Vilhelma”, przeł. Iwona Zimnicka, Wydawnictwo Czarne, 2026

John Williams „Butcher’s Crossing”, przeł. Maciej Stroiński, Wydawnictwo FIltry, 2026

MUZYKA

A$AP Rocky „Don’t Be Dumb” (album)

Arctic Monkeys — nowy singiel / zapowiedzi przyszłego materiału

SZTUKA

Łukasz Stokłosa „Lśnienie”, wystawa w Zamku Królewskim w Warszawie, do 27 września 2026

Bardzo zazdroszczę znajomym, którzy nadal posługują się tym językiem w rozmowach z rodziną. Zwłaszcza gdy słyszę, że jadą do babci, gdzieś na wioskę – to oczywiście jest już taka gadka „po swojskiemu”, mówi Niczos.

W drugim odcinku specjalnej serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” – poświęconej kulturalnym wydarzeniom w różnych częściach Polski – Aleksander Hudzik rozmawia z duetem Sw@da x Niczos, który pochodzi z Podlasia.

📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym z twórcami i twórczyniami kultury rozmawiamy o tym, co ważne na scenie lokalnej i ogólnopolskiej. Interesują nas miejscowe konteksty, troska o małe języki i niewielkie społeczności.

Sw@da i Niczos, laureaci Paszportów Polityki 2025 oraz finaliści preselekcji Eurowizji 2025, wyróżniają się tym, że łączą muzykę elektroniczną z folklorem i językiem podlaskim. Jak podkreślają artyści, nie wynieśli go z domu: „U mnie po podlasku mówiła tylko babcia, która do mnie i mojego brata zwracała się jednak po polsku. Ale potrafiła czasami pokłócić się z dziadkiem na „swój” sposób” – mówił nam Sw@da.

Korzystanie z języka brzmiącego obco dla innych Polaków wywołało emocjonalną reakcję ze strony mediów i niektórych odbiorców, co duet zauważył po ogólnopolskich preselekcjach do Eurowizji. Jak mówiła Niczos:

„Ludziom się wydawało, że Polska jest bardziej jednorodna. Kiedy dowiedzieli się, że jest jeszcze co innego na pograniczu polsko-białoruskim, to byli w szoku. Reagowali na różne sposoby – albo hejtem, albo zaciekawieniem, ale było to dla nich odkrycie. Był dysonans w sposobie myślenia”.

Jak dorastanie na Podlasiu wpłynęło na ich muzykę? Jak postrzegają swój język? Jak ważne jest dla nich mieszanie stylów, by zrobić coś własnego, autorskiego? O tym posłuchacie w podcaście.

„Szukałem artystów i artystek, którzy pracują z zaawansowanymi technologiami w sposób nieszablonowy”, mówi Michał Grzegorzek, kurator wystawy Crystallmess „Ghost Rider” w Zachęcie, odbywającej się w ramach projektu BMW Art Club „Przyszłość to sztuka”.

Christelle Oyiri, znana jako Crystallmess, to jedna z najciekawszych artystek dźwiękowych i wizualnych na europejskiej scenie. Jej prace były wystawiane m.in. w Tate Modern, Centre Pompidou i Gladstone Gallery. W Zachęcie prezentowany jest jej projekt „Ghost Rider”, technoopera inspirowana pionierami muzyki klubowej.  

 W podcaście zrealizowanym we współpracy z BMW Art Club Aleksander Hudzik rozmawia z koordynatorką tego projektu, Alicją Szewczyk, i kuratorem wystawy Michałem Grzegorzkiem.  

„Projekt BMW Art Club Przyszłość to sztuka został zainicjowany w 2018 roku. Powstał po to, by umożliwić dialog między światem sztuki i nowymi technologiami oraz między światem kultury i światem biznesu” – wyjaśnia Alicja Szewczyk . Jego misją jest inspirowanie do myślenia o przyszłości i pokazywanie, w jaki sposób sztuka może nadać nowym technologiom ludzki wymiar.

„Do tej pory współpracowaliśmy z takimi instytucjami jak Teatr Wielki – Opera Narodowa, katowicki NOSPR, Teatr Słowackiego czy Nowy Teatr, oraz z takimi artystami jak Witek Orski, Boris Kudlička, Michael Hansmeyer, duet Noviki, kolektyw Marshmallow Laser Feast” – wylicza Alicja Szewczyk. 

Z kolei Michał Grzegorzek, na co dzień dyrektor Galerii Studio, kurator wystaw w Muzeum Sztuki Nowoczesnej i w CSW Zamek Ujazdowski, mówi: „Ten punkt wyjścia, który intensywnie eksplorowałem w Ujazdowskim, powrócił do mnie jako coś interesującego do zaproponowania Zachęcie. Tam dotychczas raczej nie realizowano takich projektów: związanych z muzyką elektroniczną albo z innowacjami w muzyce elektronicznej – i w muzyce w ogóle. Wydawało mi się też, że zorganizowanie wystawy Crystallmess w Zachęcie, czyli swoista odpowiedź na ikoniczność tej instytucji – takiego romantycznego pałacu sztuki z burzliwą historią, od zabójstwa prezydenta po całą historię sztuki, która się tam rozgrywała – byłoby fantastycznym połączeniem. Ze względu na ikoniczność i spektakularność praktyki Crystallmess, wydała mi się ona idealną osobą do współpracy w tak ikonicznym budynku.

Efektem jest wystawa „Ghost Rider”, która dostarcza widzom sztukę na najwyższym poziomie i udowadnia skuteczność partnerskiego modelu współpracy między marką, instytucjami i osobami artystycznymi.

Jak tłumaczy Szewczyk: „Nie chcemy poruszać się w ramach tradycyjnego sponsoringu ani mecenatu. Zależy nam na współpracy i partnerstwie. Wprowadziliśmy nowy model współpracy z kulturą, w którym w pewnym sensie redefiniujemy pojęcie marki w świecie kultury. Każdy z podmiotów zaangażowanych w projekt wnosi coś od siebie: marka wnosi swoje know-how biznesowe, marketingowe, innowacyjne i technologiczne; agencję, kuratora oraz oczywiście kapitał ekonomiczny. Instytucja kultury wnosi z kolei kapitał kulturowy oraz swoją wiedzę twórczą i kuratorską. Następnie mamy osoby artystyczne, które, otrzymując swobodę twórczą, wnoszą cały proces kreatywny i – oczywiście – finalne dzieło. To połączenie pozwala stworzyć wspólny język między światem kultury i biznesu, oparty na współodpowiedzialności oraz wymianie kompetencji”.

„Zależy nam na tym, by efektem końcowym był projekt, który będzie sztuką przez duże S” – dodaje.

Posłuchajcie całego podcastu, by dowiedzieć się, czego dokładnie doświadczycie na wystawie Crystallmess „Ghost Rider”. A przede wszystkim wybierzcie się do Zachęty. Dobra wiadomość – wystawa została przedłużona i potrwa do 22 lutego. Kolejna dobra wiadomość – przez ostatni tydzień wystawy wstęp do Zachęty będzie bezpłatny. 

„Zorientowałem się, że jestem znad morza, gdy wyjechałem. Minęło trochę czasu, napisałem książkę, skonfrontowałem się z paroma opiniami, też z własnymi lękami, i zorientowałem się, że tożsamość lokalna nagle nabrała dla mnie jakiegoś gigantycznego znaczenia. Przestałem się też jej wstydzić”.

W pierwszym odcinku specjalnej serii podcastów „Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science”, poświęconej kulturalnym scenom w różnych częściach Polski, Aleksander Hudzik rozmawia z pochodzącym z Pomorza pisarzem i scenarzystą Patrykiem Zalaszewskim. 

📍„Kultura lokalnie z ORLEN Art&Science” to podcast magazynu Mint, w którym rozmawiamy z twórcami i twórczyniami kultury o tym, co ważne lokalnie i ogólnopolsko. Interesuje nas znaczenie lokalnego kontekstu, troska o małe języki i niewielkie społeczności oraz odpowiedzialne stawanie się ich ambasadorami na arenie Polski i świata.

❤️‍🩹 Autor debiutanckiego zbioru opowiadań „Luneta z rybiej głowy” (Wydawnictwo Czarne), wybranego do finału Nagrody Conrada; laureat literackich konkursów, swój stosunek do Pomorza określa jako love-hate relationship: „Nie znosiłem tego miejsca, gdy mieszkałem tam jako młody dorosły. Nie znosiłem też powrotów tam, gdy wyjechałem. Teraz uwielbiam te powroty”.

🌊 Scenerią opowiadań ze zbioru „Luneta z rybiej głowy” jest bałtycka wioska. Miejsce, w którym rządzą fantasmagoria i wyobraźnia. Autor wyznaje, że na początku pracy nad książką nie przywiązywał wagi do dokumentalnej precyzyjności: „W trakcie pisania uciekałem jak najdalej od wierności pewnym faktom związanym z pracą na Przystani. W którymś momencie pogodziłem się z tym, że nie boję się walenia baboli. Wiedziałem, że przepracujemy to z redaktorką Magdą Budzińską. Dopiero później otworzyłem wielki atlas ryb bałtyckich i sprawdziłem, czy faktycznie dorsz ma tak, a nie inaczej ułożone łuski. Bardzo zależało mi na tym, aby nie zachwaszczać mózgu prawdą, bo nie mam ambicji być reporterem, tylko na uchwyceniu nieuchwytnego”.   

🐚 W jakim stopniu ta proza wyrasta z lokalnego kontekstu? Jak bogata jest tradycja literacka na Pomorzu? I czy kolejna książka pisarza będzie też związana z tym regionem? Zapraszamy do przesłuchania całej rozmowy. 

W grudniowym odcinku podcastu „I taki to jest miesiąc w kulturze” redakcja Mint podsumowuje 2025 rok w filmie, muzyce, literaturze i sztukach wizualnych. Rozmowa dotyczy zarówno najważniejszych premier i zjawisk, jak i rozczarowań oraz tematów, które szczególnie mocno wybrzmiewały w debatach o kulturze. Prowadzący zapowiadają także nagranie podcastu na żywo, które odbędzie się 28 stycznia w Teatrze Nowym w Warszawie.

Angelika Kucińska podsumowuje rok w muzyce, wskazując swoje najważniejsze płyty i zjawiska. Wśród nich wymienia album „Never Enough” zespołu Turnstile oraz powrót Blood Orange z płytą „Essex Honey”. Zwraca również uwagę na nowe wydawnictwa FKA twigs i Bad Bunny’ego, którego działania interpretuje nie tylko w kategoriach muzycznych, lecz także politycznych. W rozmowie pojawia się temat zmian na amerykańskich listach przebojów, w tym chwilowego braku hip-hopu w czołówce notowań „Billboardu”. Kucińska mówi także o rosnącej roli Kopenhagi jako jednego z najważniejszych ośrodków muzycznych w Europie, wskazując na systemowe wsparcie dla artystów i silne zaplecze edukacyjne.

Michał Walkiewicz odnosi się do kina i seriali, zaznaczając, że miniony rok nie przyniósł wielu filmowych odkryć. Jednym z najważniejszych tytułów jest według niego serial „Dojrzewanie”, który wywołał szeroką dyskusję społeczną. Wśród filmów wyróżnia horror „Bring Her Back” („Oddaj ją”), doceniając sposób, w jaki gatunkowa forma została wykorzystana do opowiedzenia o żałobie i traumie. Pojawia się również rozmowa o animacji „K-popowe łowczynie demonów”, omawianej jako przykład skutecznego połączenia kina rozrywkowego z dopracowaną warstwą wizualną i muzyczną.

Kinga Sabak przedstawia trzy książki, które uznaje za najważniejsze w 2025 roku. Mówi o powieści „W dobrych rękach” autorstwa Van der Wouden, osadzonej w powojennej Holandii i skupionej na relacji dwóch kobiet. Omawia także książkę Georgiego Gospodinowa „Ogrodnik i śmierć”, poświęconą doświadczeniu żałoby po śmierci ojca oraz zbiór opowiadań „Odrzucenie” Tony’ego Tulathimutte’a – satyryczny portret relacji, frustracji i języka terapii obecnego w życiu cyfrowych milenialsów.

Alek Hudzik opowiada o wystawach, które uznał za najciekawsze w minionym roku. Wskazuje solową wystawę Andrei Fraser w Zachęcie jako przykład świadomej, precyzyjnie zrealizowanej sztuki performance, krytycznie przyglądającej się instytucjom artystycznym. Przywołuje także wystawę „Radical Software: Women and Computing” prezentowaną w Wiedniu, poświęconą udziałowi kobiet w rozwoju technologii i wczesnej sztuki cyfrowej. W części poświęconej rozczarowaniom wracają m.in. album „Lux” Rosalíi oraz dyskusja o tym, jak spory tożsamościowe potrafią utrudniać merytoryczną rozmowę o sztuce, czego przykładem była tegoroczna Bielska Jesień.

FILM / SERIAL

„Dojrzewanie” – reż. Jack Thorne, Stephen Graham, Netflix

„Bring Her Back” („Oddaj ją”) – reżyseria: Danny Philippou, Michael Philippou

„K-popowe łowczynie demonów” – reż. Chris Appelhans, Maggie Kang, Netflix

MUZYKA

„Never Enough” – Turnstile

„Essex Honey” – Blood Orange

LITERATURA

„W dobrych rękach” – Yael van der Wouden, przeł. Justyn Hunia, Wydawnictwo Znak

„Ogrodnik i śmierć” – Georgi Gospodinov, przeł. Magdalena Pytlak, Wydawnictwo Literackie

„Odrzucenie” – Tony Tulathimutte, przeł. Adrian Stachowski, Filia

SZTUKA

„Andrea Fraser. Sztuka Musi wisieć” – Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki

„Radical Software: Women and Computing” – Kunsthalle Wien, Wiedeń

W najnowszym odcinku podcastu Mint Aleksander Hudzik rozmawia z Wojtkiem Sokołem o jego debiucie prozatorskim „Wesołych Świąt”. 

– Napisałem tę książkę jako ćwiczenie. Bałem się, że może nie potrafię, i chciałem sprawdzić, czy w ogóle podołam – opowiada Sokół. Ta książka powstawała w czasie wolnym od koncertów, w chwilach, kiedy Sokół mógł skoncentrować się na pracy przy biurku, choć, jak sam mówi, jego biurkiem jest wanna. To tam powstała znaczna część powieści, której pisanie zajęło Sokołowi pół roku. 
 

Bohaterką książki jest Warszawa – miasto, które pojawiało się wcześniej w tekstach rapera. Sokół opisuje ją jako przestrzeń niejednoznaczną: „Warszawa może być dla kogoś superciepła i gościnna, a dla kogoś zupełnie nieprzyjemna. To miasto potrafi się bardzo szybko zmieniać”. Z tej dwuznaczności wynika konstrukcja powieści, w której nie ma prostego podziału na dobro i zło: „Nie ma tutaj czystego zła i czystego dobra. Wszystko jest wymieszane i to mnie fascynuje”.

Autor mówi też o reakcji pierwszych czytelników, których dobrał celowo tak, by nie oszczędzali tekstu: „Wybrałem ludzi, którzy nie mieliby problemu powiedzieć mi, że to jest chujowe”. To zderzenie z różnymi opiniami pozwoliło mu uwierzyć, że książka działa – nawet jeśli budzi sprzeciw: „Bardzo mi zależało na tym, żeby ta książka wzbudzała emocje, niekoniecznie falę zachwytu.

Sokół opowiada również o własnym wydawnictwie Wydałem: jego genezie, sposobie działania i stosunku do zasad rynku. Dla rapera wydawanie literatury to zajawka, a nie przedsięwzięcie nastawione na szybki zysk. Podkreśla różnicę między rynkiem muzycznym a literackim i zahacza o lektury, które ukształtowały jego wrażliwość – od polskiej prozy realistycznej po klasykę i literaturę współczesną.

W Łodzi trwa jedno z największych i najstarszych na świecie wydarzeń poświęconych sztuce współczesnej tkaniny – Międzynarodowe Triennale Tkaniny. 18. edycja wydarzenia odbywa się pod hasłem „Dekonstrukcja/Rekonstrukcja”. O tym co odbudowujemy, a co dekonstruujemy za pomocą tkaniny rozmawiają pisarka i antropolożka mody Karolina Sulej oraz główna kuratorka Centralnego MuzeumWłókiennictwa w Łodzi, historyczka sztuki i kuratorka trzech ostatnich edycji Triennale Tkaniny w Łodzi Marta Kowalewska. 

Tkanina przeszła – zarówno w Polsce, jak i na świecie – długą drogę od materii przypisywanej do (deprecjonowanej) pracy kobiet, do domowego rękodzieła aż po nowe początki na salonach środowiska artystycznego jako tkanina artystyczna, odżegnująca się od swoich kameralnych, powszednich początków. Ostatnimi czasy zaczyna jednak mieścić w opowieści o sobie zarówno formalny eksperyment, jak i ciepło udomowionej materii, wspólnotowość i rzemiosło oraz autorski, artystyczny koncept. Triennale Tkaniny na trzech piętrach Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi przedstawia przekrój przez dziedzinę żywą, responsywną, bogatą w znaczenia, migotliwą i jednocześnie komunikatywną nie tylko na poziomie odbioru intelektualnego, ale i zmysłowego doświadczenia.

Ten odcinek powstał dzięki współpracy płatnej z Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, organizatorem Międzynarodowego Triennale Tkaniny w Łodzi, które od 1975 roku gromadzi twórców z całego świata. 18. edycję wydarzenia, odbywająca się pod hasłem „Dekonstrukcja/Rekonstrukcja”, można oglądać do 12 kwietnia przyszłego roku.