Wyłaniający się z akt Epsteina obraz elit finansowych i politycznych tego świata, kryzys socjaldemokracji w Szwecji oraz szalejący kapitalizm w Polsce utwierdzają mnie w przekonaniu, że za mało rozmawiamy o klasach społecznych. Uwierzyliśmy, że wszyscy teraz jesteśmy klasą średnią, albo do niej aspirujemy, a tak  nie jest i nigdy nie było.

Co więcej rosnące na świecie różnice majątkowe, a także wszechobecny i fatalny wpływ (również polityczny!) międzynarodowej klasy miliarderów wskazują raczej na to, że mamy do czynienia z nowym feudalizmem.

Świat jest podzielony, ale niektóre grupy społeczne, które wydają się nie mieć ze sobą absolutnie nic wspólnego, potrafią być zaskakująco podobne w swoich odruchach stadnych i bezkrytycznym umiłowaniu dla tradycji i narzucaniu jej własnym dzieciom, po to by były idealnie „dopasowane” (tak, wiem, że sugerowanie, iż tradycja to dość niebezpieczne słowo to kij w polskie mrowisko, bo tacy bywamy dumni z karpia i pisanek, ale nie o tym tu mowa).

W Szwecji głośno ostatnio o prestiżowej szkole z internatem, „stajni” przyszłych elit, do której chodzą dzieci wyższych klas i bogaczy. Od lat rządzi tam coś na kształt wojskowej fali,  a mobbing jest częścią świętej szkolnej tradycji zwanej „kamratuppfostran” , czyli wychowania przez kolegów.

Jak to możliwe w słynnej z poszanowania dla praw dziecka Szwecji? I dlaczego rodzice, którzy sami doświadczyli w tej szkole okrucieństwa kolegów, posyłają do tej samej szkoły własne dzieci wiedząc, że spotka je to samo? Dlaczego panuje na ten temat zmowa milczenia? I czy wpływowi, zachodni rodzice, którzy uważają, że no trudno, dzieci muszą pocierpieć , żeby tradycji stało się zadość, nie są w sposobie myślenia identyczni do rodziców z kultur, które często uważamy za mniej  rozwinięte?  

I jak nie zwariować w świecie podziałów i beznadziejnych tradycji? Na koniec radość i jeszcze raz radość, czyli szwedzki zachwyt polskim artystą, Karolem Radziszewskim

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

„Najlepsze umysły mojego pokolenia zastanawiają się, jak sprawić, żeby ludzie klikali reklamy” napisał pracownik Facebooka. Czy tak niemoralna i nudna praca -nawet za gigantyczne pieniądze- może naprawdę dać radość i spełnienie absolwentom powiedzmy Harvarda?

Tylko czy marzenie o pracy, która zmieni świat na lepsze zamiast tej, która będzie najlepiej płatna jest jeszcze możliwe? Czy to czysty idealizm? Myślenie oldskulowe? A może właśnie to przyszłość i sposób na wyrwanie ludzi z trójkąta bermudzkiego  bullshit jobs?

Według charyzmatycznego Rutgera Bregmana najwyższy czas, żeby zauważyć, iż istnieją prace niemoralne oraz moralne i że jednostka może zmieniać rzeczywistość. Jego książka „Moral Ambition” ma wywołać rewolucję. Najwyższa pora, zwłaszcza, że amerykański kult pieniądza i czystej komercji, których karykaturalnym ucieleśnieniem jest Donald Trump, zaraził Europę. Naprawdę, bądźmy mądrzejsi niż Amerykanie, przestańmy budować pomniki (także w naszych głowach) bogaczom.

A czy wiecie do to jest limitarianizm i dlaczego może być odpowiedzią na kryzys demokracji?Skupienie tylko na zysku to marnowanie energii. 

Podobnym marnowaniem energii jest wmawianie kobietom dojrzałym, że są przeźroczyste. Trochę smutno, że wmawiają to sobie same kobiety. CZAS z tym skończyć Jak? Tego uczmy się od orek!

Czy wiecie, że to jedne z nielicznych ssaków, które podobnie jak ludzie przechodzą menopauzę? A wiecie dlaczego? Bo orki po menopauzie stają się przewodniczkami stada, czarno-białymi kompasami , opiekuńczą, mądrą inspiracją. Podobnie powinno być w świecie ludzi. Poza tym, to dojrzałe kobiety są najbardziej seksowne.

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

Większość szkoleń menedżerskich ma charakter czysto instrumentalny. Nadmuchują ego szefów ucząc dyrygowania ludźmi, a nie radzenia sobie z konfliktami wartości – twierdzi Julia Romanowska, twórczyni koncepcji Schibbolet (szybolet). Eksperyment naukowy Romanowskiej, w którym badano nie tylko dyrektorów biorących udział w kursach menadżerskich, ale też poziom stresu ich współpracowników, udowodnił, że tradycyjne kursy zarządzania bardzo niewiele dają.
Zatem w jaki sposób można stworzyć świetnych szefów? Zmuszając ich do długotrwałej ekspozycji na działanie … kultury. Yes!!!!!!

Poezja, Franz Kafka, Elfriede Jelinek i muzyka uczynią twojego szefa lepszym. Nie wierzysz? Posłuchaj Morza możliwości i się przekonaj.Kultura to w ogóle poważna sprawa, a w epoce AI jej znaczenie rośnie. Tak uważa rektor najlepszej w Szwecji legendarnej Wyższej Szkoły Handlowej, Lars Strannegård.Według rektora przyszli menadżerowie muszą znać się na sztuce i wiedzieć, co to dramat antyczny i katharsis.

W dobie AI trzeba też studentów uczyć wszystkiego, czego nie potrafią maszyny, niech staną się  lepsi w ludzkich umiejętnościach: rozwiną zdolność refleksji, empatię i głęboką samoświadomość.

Jak tego uczyć? Przez obcowanie z kulturą, tą na poziomie. Dlaczego więc, ach dlaczego, nadal tak żywe i prawdziwe są słowa Dubravki  Ugrešić „W nastawionej na rynek kulturze literackiej najtrudniej jest proletariatowi, czyli nam, pisarzom.”Będzie też o pięknym eseju Amy Key „Aranżacje w kolorze blue”. Czy to książka tylko dla singli i zawiedzionych brakiem miłości romantycznej? Bynajmniej. Odnajdą się w niej wszyscy wrażliwcy i marzyciele oraz ci, którzy silnie odczuwają ambiwalencję istnienia.

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

Czy jesteście szczęśliwi i wypoczęci po świętach, czy bardzo przejedzeni i odrobinę zmęczeni? I czy macie jakieś noworoczne postanowienia? Ja zamierzam się wybrać na coffe rave do sztokholmskiego Morning Coffee Club nie zważając na to, że średnia wieku jest tam naprawdę niewysoka.

W jednej z najbardziej wrednych książek, jakie wydała z siebie ludzkość, czyli w „Młocie na czarownice” z 1487 roku pełno jest mizoginizmu i zapewnień o fałszywości, wrodzonej grzeszności oraz złych intencjach kobiet. Jednak, jak podkreśla Robert Thurston w książce „Polowania na czarownice”, te długie wywody potępiające kobiety to:  „(…) tylko preludium do najważniejszego powodu, jaki według Kramera decyduje o pociągu kobiet do diabła. Kobieta jest „bardziej cielesna niż mężczyzna (…) a wszelkie czarownictwo bierze się z cielesnej lubieżności, która u kobiet jest nienasycona”

Czy polowania na czarownice pozostawiły w nas tak trwały ślad, że tamta trauma dalej wpływa na relacje kobiet i mężczyzn? Nawet te najbardziej intymne?

Współczesne internetowe lincze polowaniami na czarownice nie są, ale i tutaj działa instynkt stadny. I nawet jeśli oskarżenia są słuszne, to bywa, że hejt jest do nich niewspółmierny. Zdarza się też, że nietrafiony. Dlatego tak trudno dziś ocenić #Metoo, z jednej strony była to wspaniała, wzmacniająca kobiety i wstrząsająca patriarchatem rewolucja, z drugiej strony na przykład szwedzkie #Metoo doprowadziło też do oskarżeń wyssanych z palca i miało swoje ofiary. Co z tym zrobić?

I czy , gdy należy się do polskiej bańki lewicowo-liberalno-feministycznej wolno czytać książkę Marcina Kąckiego „Bez znieczulenia”, czy nie wypada? I jaka to jest książka?Moim zdaniem interesująca i warta przeczytania – czy twierdząc tak ryzykuję coś, kogoś zdradzam, umniejszam oskarżeniom pod adresem autora, czy po prostu swoim zwyczajem nie zgadzam się na ogłupiającą nas polaryzację? Przyznaję: nie lubię też kultury unieważniania, uważam ją za niedemokratyczną, ale w odcinku przytaczam też zdania ludzi, którzy twierdzą, że ma ona głęboki sens.

Co o tym myślicie? Według mnie warto o tym i czytać, i rozmawiać. Bo to ważny temat naszych czasów. Dodam, że kiedy o tym mówię i myślę mam pełną wątpliwości. Ale czy myślenie nie polega właśnie na pozwalaniu sobie na słowa „nie wiem”?

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

Kłopoty emigrantów i kłopoty z imigrantami. Somalijczycy, Ukraińcy, Afgańczycy i …Polacy w Berlinie, w Sztokholmie , w Minnesocie i w Warszawie – czy mamy tu jakieś wspólne wątki?!Klasa społeczna i klasowe kompleksy oraz uprzedzenia, także te nieuświadomione. Czy zdajemy sobie sprawę z tego, że na wiele sposobów wspaniała inteligencja zasiała w nas sporo usztywnień i kompleksów?

Dumni szwedzcy hydraulicy i śmieciarze, była burmistrz  Göteborga sprzątająca miasto i zawstydzone polskie ogrodniczki. Dodam, że duża część z powyższych wątków i skojarzeń zrodziła się w mojej głowie pod wpływem lektury książki Anny Zawadzkiej „Gorycz”, która jest miejscami świetna i ważna, a miejscami słaba i irytująca, ale zdecydowanie skłania do dyskusjiSwoją drogą: kłóćmy się o literaturę! Tego jej potrzeba!

A poza tym: nie przegapcie świetnego szwedzkiego serialu „Zmiana” na temat  pierwszych szwedzkich policjantek i roku 1958 w Sztokholmie. To serial, który uświadamia, jak bardzo zmieniła się Szwecja a przy okazji jak wszystko wokół nas się nieustannie zmienia, raz na lepsze, raz na gorsze (więc może warto zachować stoicki spokój, choćby nie wiem co?).  

A w tematach lżejszych: czy wiedzieliście, że Pamela Anderson ma fińskie korzenie (jej rodzina nosiła nazwisko Hyytiäinen), a poza tym, że ta aktorka i ogrodniczka przed sesjami dla Playboya zaczytywała się w sztukach Tennessee Williamsa i jak mało kto zna się na ambitnym filmie? I jeszcze: dlaczego sztokholmskie Muzeum Narodowe przeżywa w czwartki oblężenie?

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

Mona Chollet autorka książki o współczesnych czarownicach powiedziała w jednym z wywiadów: „Większość kobiet bywa czarownicami przynajmniej raz w życiu. Wystarczy przeciwstawić się obowiązującemu porządkowi społecznemu, żeby zostać za nią uznaną.” W tym odcinku zamieniam się więc w czarownicę.

Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego przeznaczy w roku 2026 aż 562 mln złotych na ministerialne programy wsparcia. Niestety na literaturę przeznaczy się z tego śmieszne 4 miliony. Na co wydane zostaną pozostałe pieniądze? Na przykład na groby i badanie polskich strat wojennych (chodzi nadal o II wojnę światową). A także na wyposażenie multimedialne domów kultury, gogle VR, zestawy komputerowe, drukarki 3D i sprzęt do transmisji online. Czy ma to sens w chwili, gdy coraz bardziej widoczne jest, że dla zdrowia i rozwoju potrzeba nam oceanu analogowych oaz?

Dzieci bogaczy z Doliny Krzemowej, którzy uzależnili nas od smartphonów oraz mediów społecznościowych, posyłane są dziś do drogich, snobistycznych szkół, w których  panuje zakaz komórek i pisze się kredą na tablicy! Dania wprowadza zakaz korzystania z mediów społecznościowych przez dzieci, zrobiła to już Australia. Kochana w Polsce norweska pisarka Maja Lunde napisała alarmującą książkę o tym, jak ekrany kradną dzieciństwo najmłodszych i uważa, że Norwegia popełniła wielki błąd, kiedy 15 lat temu rozdawano tam uczniom podstawówki darmowe Ipady, Czy zaczynamy rozumieć, że uzależnienie od ekranów jest tak samo niezdrowe jak to od tytoniu?I czy w takim razie nie powinno się politycznie wspierać raczej dobrej, mniej komercyjnej literarury, zamiast wywalać pieniądze na kolejny sprzęt multimedialny? Kiedy także polscy decydenci zrozumieją, że słowami Noaha Smitha: „Kiedyś używaliśmy internetu, żeby uciec od rzeczywistości. Teraz używamy rzeczywistości, żeby uciec od internetu.”

A skoro o świadomości mowa to, czy nie nadszedł już czas na to, żeby przyjrzeć się uważnie przemocy, która jest intensywnie obecna i w pełni znormalizowana w języku polskim? To temat, który wywołał wielką dyskusję, gdy o nim napisałam, więc powracam do niego także w podcaście.

Będzie też o trylogii Jonasa Gardella „Nigdy nie ocieraj łez bez rękawiczek” i na koniec, dla osłody i ukojenia: szwedzkie, adwentowe sposoby na oswojenie ciemności.

Dlaczego świeczki warto palić nawet do śniadania, kiedy i z kim pić glögg i czemu to szafran jest najlepszą przyprawą na poprawę nastroju.

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

Co ma wspólnego szwedzki feminista z mężczyznami z osławionej, „ciemnej” manosfery? Hampus Linder, reżyser i bohater filmu „Confessions of a Swedish Man” odkrył, że zaskakująco sporo. Z uczestnikami obozów dla “prawdziwych” mężczyzn w duńskiej Jutlandii dzieli go wiele, ale łączy brak bliskiej relacji z ojcem, problemy z rozpoznawaniem własnych emocji, trudności z patrzeniem (długotrwałym) innym mężczyznom w oczy, nie wspominając już o kłopotach z przytulaniem się do nich. Podobnie jak oni ma też problemy z gniewem, choć mężczyźni na obozie próbują niczym Wikingowie do wyrażania gniewu powrócić, a Hampus się gniewu strasznie wstydzi. Rozumie też, że jego złość jest zazwyczaj podszyta smutkiem, do którego, jak wielu innych mężczyzn, nie umie się przed samym sobą przyznać.

Profesor Katarzyna Wojnicka, autorka „Mężczyznologii” opowiada w wywiadzie dla Polityki, że męska niezdolność bycia w kontakcie ze sobą ma daleko idące konsekwencje: mężczyźni żyją krócej niż kobiety, bo zdrowie fizyczne zależy także od emocjonalnego dobrostanu, a mężczyźni nie są z emocjami w kontakcie. Co z tym zrobić?

Ciekawe jest, że mężczyźni wiele uczą się o świecie emocji, kiedy są angażującymi się w opiekę nad małymi dziećmi, czułymi ojcami. Współcześni Szwedzi tacy są, mówią już dzieciom, że je kochają, choć nie robili tego ich ojcowie. Nie zmienia to faktu, że Szwecja jest zarówno krajem otwartości i tolerancji, jak i bardzo silnie tłumionych emocji oraz  uwewnętrznionego konformizmu. Jest też krajem na wiele sposobów surowo protestanckim, choć zarazem zsekularyzowanym. Fascynująco opowiada o tym antologia esejów „Avvikare i Sverige” (Odmieńcy w Szwecji) pod redakcją Katariny Barrling.

Wygląda na to, że społeczeństwo szwedzkie marzy o byciu jak niezalażną Pippi Långstrump ale składa się z posłusznych Tommich i Annik. Fascynująco robi się jednak, kiedy Szwedzi zaczynają otwarcie krytykować swojego wewnętrznego cenzora i hipokrytę. Posłuchacie więc też o szwedzkim samobiczowaniu oraz o tym, że emocjonalna nagość w skandynawskiej literaturze i filmie bierze się być może z radykalnego buntu przeciw wyjątkowo silnie uwewnętrznionym normom. Michael Foucalt studiował kilka lat w Szwecji, w latach ‘50 i tak go wykończyło „zimne państwo opiekuńcze” , w którym jak twierdził, człowiek jest tylko pionkiem posłusznym prawu, sztywnym wzorcom i formom, że wpłynęło to na jego teksty o tym, jak nowoczesne społeczeństwa kontrolują jednostki.

Czyli może jest tak, że najciekawsze rzeczy w myśli oraz kulturze rodzą się w krajach nieco neurotycznych? Polski przykład to chyba potwierdza!A poza tym: dlaczego warto czasem postawić na radykalny odpoczynek.

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

W późnym kapitalizmie funkcje opiekuńcze kojarzą się z czymś nieodpłatnym, spychanym na ramiona kobiet oraz generalnie „dla frajerów”. Tymczasem to OPIEKOWANIE się jest MOCĄ i daje moc.  Pokazuje to  świetny film "Springsteen: Ocal mnie od nicości” , w którym opiekuńczą moc ma menadżer artysty. Dzisiejszy świat kultury przeżywa żałobę po stracie takich właśnie ludzi, którzy nie wysysają i nie żerują na znoszącej złote jaja kurze, ale żywią się czułą opieką nad kimś twórczym . Gdzie oni są? Wymarli?

W ostatnim czasie odnotowaliśmy sporo takich strat. Gdzie podziała się sztuka korespondencji? Czy zostaną po nas tylko cyfrowe ogryzki pospiesznie napisanych maili?Poza tym żyjemy w „nudnej apokalipsie”, która trwa i trwa, o czym napisała piękną książkę Katarzyna Boni. Ja też zastanawiam się, jak żyć ze świadomością kryzysu klimatycznego. Mieć ciągle poczucie winy i przeliczać każdy lot samolotem oraz każde większe pranie w kalkulatorze śladu węglowego? Zamienić sortowanie śmieci w rodzaj religijnego rytuału (jak u Masłowskiej)?

W „Którędy do wyjścia” Katarzyna Boni pokazuje, że sposobem na dobre życie w czasach utraty może być zamiana kalkulatora śladu węglowego, na kalkulator troski.

„Chcesz wiedzieć, w co wierzę dzisiaj?” – pyta Boni.
„Chyba w sadzenie ziół. I pieczenie bułeczek. W kalkulatory troski, które może prowadzić każdy, kto opiekuje się innymi istotami: dziećmi, psami, rodzicami, żółwiami, ślimakami, różami, dębami, świerkami, biedronkami. Każdy z nas.”

Podobny sposób na radzenie sobie z kryzysem klimatycznym i poczuciem obcości mają bohaterowie książki Ilony Wiśniewskiej „Hjem” – emigranci z różnych stron świata, trochę samotni i wyobcowani w norweskim  Tromsø. To oni angażują się w opiekę nad pisklakami mewy trójpalczastej. Ratowanie ptaków, które zmiany klimatyczne przygnały do miasta, co wielu ludziom przeszkadza, staje się siłą i sposobem na lepsze życie.

W najnowszym odcinku podcastu posłuchacie też o kolejnym, świetnym norweskim filmie „Elskling” czyli „Być kochaną” i o mięśniach niepewności, które obok mięśni zachwytu są nam dziś bardzo potrzebne P.S. O książce „Hjem” rozmawialiśmy w Klubie Książki Morza możliwości, odwiedziła nas też podczas tego spotkania Ilona Wiśniewska. Przypominam, że do klubu mogą należeć Patronki i Patroni podcastu i jest to klub wyjątkowo fajny. Zapraszam.

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

Jeden ze szwedzkich dzienników przewidział, że Nobla w tym roku dostanie László Krasznahorkai. Jak to możliwe? W tym odcinku Morza możliwości dowiecie się, czyim Krasznahorkai był faworytem, kto zasiadał w Komitecie Noblowskim i dlaczego (może to jakaś podpowiedź, dla osób, które chciałyby w przyszłym roku wygrać bukmacherski zakład) przed Noblem warto sprawdzić, co w czasie wolnym porabiają osoby, które laureata wybierają.

Przy okazji pamiętajmy, że Komitet Noblowski to wcale nie jest (jak mogłoby się zdawać) niesamowicie elitarna grupa międzynarodowych intelektualistów. Są to po prostu wybrani członkowie Akademii Szwedzkiej, a ta z kolei składa się ze szwedzkich reprezentantów kultury – nie tylko wybitnych, także tych dość przeciętnych i nie aż tak znanych. Zdarza się natomiast, że na to, kto Nobla dostanie ma wpływ tłumacz, bo są tłumacze, którzy robią bardzo wiele jako ambasadorzy kultury, która ich fascynuje i promują na wielką skalę autorów, których przekładają. 

Czy byłby Nobel dla Szymborskiej bez Andersa Bodegårda, a dla Tokarczuk bez Jana Henrika Swahna? Nigdy nie będziemy pewni na sto procent, ale Krasznahorkaiowi pomogła osoba jego tłumacza, Daniela Gustafssona. To jest pewne.

A skoro o tłumaczach mowa, to przyjrzymy się też zbrodniom na kulturze, które odbywają się na naszych oczach, czyli spryciarzom zarabiającym na przekładach książek dokonywanych przez AI. TO JEST SAMO ZŁO! A czy pomysł, który roi się w głowach dzikich entuzjastów sztucznej inteligencji, że dzięki niej wkrótce znikną podziały językowe, bo będziemy podróżowali po świecie z przekładającymi z każdego języka słuchawkami jest pomysłem dobrym? Upieram się, że nie i myślę, że zgodziłby się ze mną sam Ludwig Wittgenstein. Dlaczego – opowiadam.

Będzie też o tym, dlaczego moja książką o świadomej niedzietności jest książką o rewolucji, która toczy się na naszych oczach i dlaczego cieszę się, kiedy czytelnicy po jej przeczytaniu czują, że im namieszałam w głowie.

A na koniec -  Norwegia rośnie nam na europejską stolicę ciekawej kultury. „Sentimental Value" Joakima Triera to film wyjątkowy i wspaniały. Warto też w jesienny wieczór zerknąć na serial "Pörni".

PREMIERA nowej książki: 15.10.2025  "Nie czekam na szklankę wody. O świadomej niedzietności" - link do książki (okładka miękka oraz ebook) - Wydawnictwo Czarne

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

W szwedzkim serialu „Dziennik porzuconej dziewczyny” główna bohaterka, Amanda (grana przez Carlę Sehn, która jest z pochodzenia Polką) desperacko szuka miłości, a napotyka głównie męskie problemy z zaangażowaniem się, cynizm oraz ghosting. Podobnie jak eksperymentująca z Tinderem Joanna, o której opowiedziałam w mojej książce „Wolności moja”.Profesor socjologii Tomasz Szlendak w książce „Miłość nie istnieje” wyjaśnia, dlaczego tak się dzieje (nie tylko w książkach i serialach, w życiu też). Podobnie jak izraelska socjolożka Eva Illouz Szlendak twierdzi, że późny kapitalizm jest niedobrym czasem dla miłości romantycznej. Prawdę mówiąc, istnieje możliwość, że ten sposób na zawieranie związków na naszych oczach ODCHODZI DO PRZESZŁOŚCI. Mamy przy okazji do czynienia z szeregiem zjawisk oraz pojęć, które tłumaczą, dlaczego wokół nas jest coraz więcej singli, kobiet cierpiących na heteropesymizm i mężczyzn, którzy z powodu powszechnej wśród kobiet hipergamii nie mają szans ani na miłość, ani na seks (nie znacie tych słów na h? posłuchajcie podcastu i wszystko się wyjaśni).

Niestety wygląda na to, że mężczyznom rodzina i związek coraz mniej się opłacają , a kobiety chcą związków, ale na innych warunkach niż kiedyś. Czy to czyjaś wina, czy po prostu duch czasu i oczywiste następstwo wielkich przemian w postrzeganiu płci? Kończy się jakiś mit i musimy ten okres przetrwać? Ale jak to zrobić?! Zwłaszcza w sytuacji, gdy ludzie, którzy żyją bez miłości – tej romantycznej – bardzo często czują, że to z nimi jest coś nie tak, a ich życie grzęźnie w martwym punkcie. 

Jacy są nowi bohaterowie romantyczni naszych czasów? Czy bohaterem romantycznym jest   na przykład nielubiany przez Norwegów mąż księżniczki Märtha Louise szaman Durek? Czy o prawdziwej miłości opowiada para, która ostatnio zbulwersowała niby tak wyzwolonych Szwedów.  Julia Dufvenius  i jej mąż, seksoholik Christopher Wollter?

Co zrobić ze społeczeństwem, które tęskni za miłością i wolnością, a nie potrafi ani kochać, ani być wolne? Może jakieś rady ma nam do zaproponowania Bell Hooks, nieżyjąca już autorka wspaniałej książki „Wszystko o miłości. Nowe wizje”A może to właśnie wiedza socjologiczna daje nam szansę na to, by zacząć miłość wymyślać od nowa? Na własnych zasadach?!   

W książce Tomasza Szlendaka jest na przykład taki pomysł na nową odsłonę miłości:„Pomyślmy więc o miłości nie jako życiowym nakazie zrealizowania przez wszystkich tradycyjnego związku, ale jako narzędziu  służącym odkrywaniu siebie. Z tej perspektywy to, że miłość obok błogostanu i upojeń przynosi zgryzoty i smutek, stanowi jej zaletę. Dzięki niejednoznaczności miłości możemy poznać siebie- o ile tylko oddamy się jej we władanie , wiedząc o wszystkich jej konsekwencjach”Co Wy na to? 

Wspieraj mnie na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz
(uwaga Patroni Morza możliwości mogą zapisać się do Dyskusyjnego Klubu Książki Morza możliwości!)

----------

🎬 Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz

Morze możliwości – podcast Katarzyny Tubylewicz

➡️ Możesz wesprzeć ten podcast na Patronite: https://patronite.pl/katarzynatubylewicz

Możesz mnie też znaleźć tu:
Fb: https://www.facebook.com/KatarzynaTubylewiczofficial
Instagram: https://www.instagram.com/katarzyna_tubylewicz/
www.katarzynatubylewicz.pl

➡️ Montaż podcastu: Alicja Siarkiewicz