Μπαμπάς των 2 & Rapper

Πόσα πράγματα έχεις μέσα σου που δεν ξεκίνησαν ποτέ, επειδή περίμεναν να γίνουν τέλεια πρώτα; Στο τελευταίο επεισόδιο της σεζόν μιλάμε για την τελειομανία, τον φόβο της κριτικής, και την πιο απελευθερωτική φράση που έμαθα ποτέ, ξεκίνα βρώμικα. Γιατί το τέλειο σχέδιο που δεν έγινε ποτέ, χάνει πάντα από το μέτριο που ολοκληρώθηκε.

Έχεις νιώσει ενοχή που θέλεις να μπεις στο studio ενώ στο διπλανό δωμάτιο είναι τα παιδιά σου; Αυτή είναι η ενοχή του καλλιτέχνη που είναι και γονιός, και εδώ τη λύνουμε. Δεν χρειάζεται να διαλέξεις ανάμεσα στην τέχνη σου και την οικογένειά σου. Τα παιδιά δεν χρειάζονται έναν μάρτυρα, χρειάζονται έναν μπαμπά που είναι ζωντανός.

Κοίταξες το ρολόι, ήταν δέκα. Ανοιγόκλεισες τα μάτια, ήταν μία. Αν χάνεις συνέχεια τον χρόνο σου, δεν είσαι τεμπέλης ούτε αδιάφορος. Έχει όνομα, time blindness. Σου εξηγώ γιατί το μυαλό με ΔΕΠΥ δεν νιώθει τον χρόνο, και σου δίνω απλά κόλπα για να τον κάνεις ξανά ορατό, χωρίς άγχος και χωρίς ενοχές.

Ξέρεις εκείνη τη στιγμή που το beat κουμπώνει και ο κόσμος γύρω σου σβήνει; Αυτό είναι το hyperfocus, το superpower του ΔΕΠΥ. Μιλάω για τη θετική όψη του μυαλού μας: γιατί τραβάμε προς την τέχνη, πώς να το οδηγείς αντί να σε οδηγεί, και γιατί δεν είσαι χαλασμένος, απλώς έχεις μια μηχανή αγωνιστικού που ζητάει τη δική της πίστα.

Κοίταξες το ρολόι, ήταν δέκα. Ανοιγόκλεισες τα μάτια, ήταν μία. Αν χάνεις συνέχεια τον χρόνο σου, δεν είσαι τεμπέλης ούτε αδιάφορος. Έχει όνομα: time blindness. Σου εξηγώ γιατί το μυαλό με ΔΕΠΥ δεν «νιώθει» τον χρόνο, και σου δίνω απλά κόλπα για να τον κάνεις ξανά ορατό, χωρίς άγχος και χωρίς ενοχές.

Πόσα «ναι» έχεις πει που, βαθιά μέσα σου, ήξερες πως έπρεπε να 'ναι «όχι»; Σε αυτό το επεισόδιο μιλάω για τα όρια, το people-pleasing, και γιατί το ΔΕΠΥ σε κάνει να λες ναι σε τα πάντα μέχρι να σκάσεις. Θα σου πω αυτό που μου άλλαξε τη ζωή: κάθε ναι σε κάτι είναι ένα όχι σε κάτι άλλο. Και σου δίνω τρεις έτοιμες φράσεις για να λες όχι χωρίς ενοχή.

Ένα επεισόδιο για όλες εκείνες τις στιγμές που περνάνε… και δεν επιστρέφουν.
Μια ήσυχη ερώτηση που μας αφορά όλους.Το θέμα δεν είναι τι κάνουμε για τα παιδιά μας (μόνο)
το θέμα είναι αν είμαστε εκεί όταν συμβαίνει η ζωή τους.

Το "σύνδρομο του απατεώνα". Τι είναι, πώς εμφανίζεται στην καθημερινότητα και γιατί μας κάνει να νιώθουμε ανεπαρκείς ακόμα κι όταν τα καταφέρνουμε.

Ένα επεισόδιο για εκείνες τις μέρες που θες να επιστρέψεις σε κάτι που αγαπούσες αλλά...... η ενοχή, η ντροπή, ή η φωνή στο κεφάλι σου λέει “άστο καλύτερα”. Εδώ μιλάμε για το πώς επιστρέφεις σε συνήθειες, projects ή όνειρα που είχες αφήσει. Χωρίς να κουβαλάς ενοχές. Χωρίς να ντρέπεσαι. Και με όλη τη σοφία που έχεις μαζέψει στο μεταξύ. Ξανά. Αλλά καλύτερα.

Αν είχα ένα ευρώ για κάθε φορά που ξεκίνησα κάτι με ενθουσιασμό και το παράτησα στα μισά,
τώρα θα πουλούσα start-up στη Silicon Valley και θα ’χα app που σου υπενθυμίζει να συνεχίσεις αυτά που ξεκίνησες.
Αλλά guess what… ούτε αυτό θα το είχα τελειώσει.