Nattapat_Freedom

จากครั้งที่แล้วที่ผมได้เล่าถึงนิยามของ ภาวะล้มลุกและ ภาวะลื่นไหล ซึ่งเป็นบ่อเกิดแห่งความทรหด เป็นสิ่งที่จะนำพาทุกคนนั้นไปสู่การประสบความสำเร็จมีอิสรภาพได้ แต่อิสรภาพที่ดีนั้น ควรจะต้องให้คุณค่าตอบแทนโลกใบนี้ด้วย

ทำไมนะหรือครับ??? ในมุมมองของผมถ้าเปรียบเทียบความสำเร็จ มันก็เหมือนกับน้ำที่เติมเต็มในโอ่ง พอมีหยดน้ำกระทบผิวน้ำ ผิวน้ำก็จะกระเซ็นเป็นคลื่นน้ำ และพอคลื่นน้ำถึงขอบโอ่งก็จะกระเซ็นกลับมา เช่นเดียวกับคุณค่า ยิ่งเราเผยแผ่โอกาสให้คนอื่นมากเท่าไร เรายิ่งให้ เราก็จะยิ่งได้กลับมา

ผมขอยกตัวอย่างเหล่าบรรดาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในโลกทั้งหลาย อย่างเช่นบิลเกตต์ วอเรนบัฟเฟต มาร์ค ซัคเคอเบิก บุคคลเหล่านี้ล้วนสร้างมูลนิธิช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส เพราะ "โอกาสก็คือส่วนประกอบของอิสรภาพ" และนี่แหละคือคุณค่า

การสร้างคุณค่าที่ดีนั้นเราไม่หวังผลตอบแทน แต่เราก็ต้องสร้างความสำเร็จในระดับที่เรียกว่ามีอิสรภาพก่อน เราก็จะได้ไม่เบียดเบียนตัวเอง เอาจริงๆแล้วมนุษย์นั้นมี3ประเภท

1.ประเภทที่เป็น#ภาระของคนอื่น ประเภทนี้พบได้ทั่วไป ตั้งแต่ภาระของคนในครอบครัวจนกระทั้งสังคม ประเภทนี้จะเปรียบเทียบได้ อยู่<ตาย

2.ประเภทที่#ดูแลเฉพาะตัวเองได้ ก็พบได้ทั่วไปเหมือนกันครับ อาจจะเป็นคนชนชั่นกลางที่มีรายได้หลายช่องทางหน่อย พอประคับประคองชีวิตได้ด้วยตัวเอง แต่ยังเกษียณให้คนในครอบครัวไม่ได้ ประเภทนี้ อยู่=ตาย

3. ประเภทที่#ดูแลคนทั้งครอบครัวได้ #เป็นที่พึ่งของผู้อื่น ประเภทนี้คือชนกลุ่มน้อย เพราะต้องมีอิสรภาพทางการเงิน ยามพ่อแม่ป่วยถ้าเป็นประเภทที่2ก็อาจจะไม่ได้มีเวลาหาบ่อยนัก แต่คนกลุ่มนี้จะสามารถเลือกใช้เวลาได้อย่างสบายและเลือกมีคุณค่าได้เสมอ

ตอนนี้ผมก็เป็นคนนึงที่ตั้งเป้าหมายจะเป็นคนประเภทที่3

แล้วคุณละ อยากเป็นคนประเภทไหน

#freedomhub

#nattapatfreedom

@nattapat_freedom

จากครั้งที่แล้วผมได้พูดถึงความทรหดไป ซึ่งผมก็เชื่อว่าทุกคนที่ได้ฟังก็พอจะเข้าใจแล้วว่า การที่เราเห็นโอกาสอย่างเดียวนั้นไม่พอ เราต้องใช้ความทรหดที่เราจะต้องมีความมุ่งมั่นผสานกับความหลงใหลกลมกลืนกับสิ่งที่ทำ แล้วอะไรคือความหลงใหล เราจะรู้สึกถึงความทุ่มเทนั้นด้วยได้อย่างไร วันนี้มีคำตอบครับ

เรื่องราวจากครั้งที่แล้วที่ผมได้เล่าถึงวิธีการของคน10%เพื่อจะได้อิสรภาพนั้นมีอยู่ 4อย่าง ก็คือ เป้าหมายและเหตุผล มองเห็นโอกาส มีความทรหด และ สร้างคุณค่าแก่ผู้อื่น วันนี้ผมจะมาเล่านิยามของ "ความทรหด" ให้ทุกคนฟังกันนะครับ

อิสรภาพนั้นเท่าเทียม จริงหรือ???

จากครั้งที่แล้วที่ผมเล่าถึงทัศนคติของคน 90% ที่คิดว่าคน 10% นั้นมีแต่คนที่มีพรสวรรค์ มีโอกาสที่ดีตั้งแต่เริ่ม โชคชะตาเข้าข้างจึงสำเร็จง่าย!

ทว่าความคิดนั้นก็ได้ถูกล้มล้างเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เพราะก็มีกลุ่มคนบางส่วนไม่ได้มีโอกาสในชีวิตมาก แต่ก็สามารถเป็นชนกลุ่มน้อยได้

และอะไรละคือเคล็ด(ไม่)ลับของคน 10% ที่ทำให้เขามรอิสรภาพละ???

#1.คน10%มีวัตถุประสงค์ชีวิตและเหตุผลที่ชัดเจน

ทุกคนเกิดมาเพื่อที่จะหาความหมายของชีวิต เราก็หามันไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ จนยังไม่เจอสักที โดยส่วนใหญ่มี 2 ปัจจัยหลักๆคือ

1. สภาพแวดล้อม(ภายนอก)ไม่เอื้ออำนวย บางคนไม่ได้เกิดมาพร้อมกับโอกาสขนาดนั้น ต่อให้เรามองเห็นสรรพสิ่ง แต่ถ้าเราไม่อยู่ในที่ๆมีโอกาส เราก็จะหามันไม่เจอ

2. สภาพกรอบความคิด(ภายใน)ต่อให้เราเกิดมาอยู่ในที่ๆมีโอกาสตลอดๆ แทบทุกวะน หรือมีคนหยิบยื่นโอกาสมาให้เรา ตลอดๆ แต่เราดันมองไม่เห็นมัน ไม่เห็นคุณค่าและปฏิเสธไป "มันคงน่าเสียดายมากๆๆๆครับ" ผมก็เคย และผมก็ว่าทุกๆคนที่เคยพลาดก็น่าจะพูดเหมือนผมว่า "ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะทำมันนะ" ซึ่งมันเปล่าประโยชน์มากครับ

.

#2.มองเห็นโอกาสได้ชัดเจนมากๆกว่าคนอื่น

อย่างที่ผมพูดไปในเมื่อกี้ "แต่เพื่อนๆอาจจะสงสัยว่า แล้วเราจะมองเห็นโอกาส และกล้าที่จะรับมันได้อย่างไร???" ผมแนะนำให้เพื่อนลองย้อนกลับมาสังเกตุปฏิกิริยาตัวเองตอนทร่ปฏิเสธโอกาสก่อนครับ เราจะรู้ว่าเราปฏิเสธเพราะเรากลัวความเสี่ยง เราอาจจะยังอยู่ใน comfort zone ไม่กล้ายอมรับเส้นทางที่ไม่ได้ดั่งใจ ซึ่งเหตุผลข้ออ้างต่างๆนาๆ คน 10%เขาไม่สนกันหรอกครับ หรืออาจจะกระทบบ้าง แต่ไม่ใช่ตอนที่เขาเลือก เพราะเขาแค่ทำยังไงก็ได้เพื่อไปสูาเป้าหมายครับ เขาเลย"มองไม่เห็นอุปสรรค เห็นแต่ว่าสิ่งนี้ต้องลงทุน"

#3.มีความทรหดที่มากๆพอ

จริงๆแล้ว ก็มีหลายๆคนที่ผ่านเข้ามาในเฟสนี้ได้เหมือนกันครับ พอเราเลือดเส้นทางแล้ว เราก็ต้องเดินไปเพื่อให้ถึงเป้าหมายใช่ไหมครับซึ่งนี่แหละครับคือ "บททดสอบเพื่อคัดสรร" ของธรรมชาติ สิ่งที่ธรรมชาตินั้นแยกคน 10% ออกจาก 90% นั้นไม่ใช่พรสวรรค์ หรือโอกาสอะไรเลยครับ มันก็แค่ทำให้ผู้เล่นคนนั้นอยู่ในจุด Start ที่ใกล้เส้นชัยมากกว่า แต่กับดักหรือบททดสอบจริงๆก็คือ "ความทรหด(GRIT)" นั่นเอง(จะขยายความในตอนถัดไป)

#4.สร้างสิ่งที่มีคุณค่า

ผมไปฟังพอดแคส

จาก episode แรกที่เราพูดถึงนิยามของอิสรภาพ เราพูดถึงการหลุดพ้นจากพันธนาการของสิ่งสมมติทั้งหลาย เช่นอิสรภาพทางการเงิน และเราก็ได้ขยายเส้นทางสู่ความหลุดพ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่ว่าวิธีการที่จะสำเร็จในชีวิตเพื่ออิสรภาพนั้นมันก็ไม่ได้ง่ายเลยทีเดียว

.

เพราะเราจะสังเกตุได้ว่าคนสำเร็จในโลกส่วนใหญ่นั้น ไม่ใช่คนส่วนมาก มันก็เลยทำให้ผมเข้าใจว่า เราก็ไม่สามารถนำวิธีคิดของคนส่วนมากนั้นมาใช้ได้เช่นกัน

.

หลายคนอาจมีคำถามแล้วทำไมคนสำเร็จจึงเป็นคนส่วนน้อยหละ???

.

ก็เพราะในโลกใบนี้มีกฏแห่งการคัดสรรค์อยู่ ซึ่งมันก็คือ "บททดสอบ" ที่ผมพูดถึงนั่นเอง

.

กว่า 90% ของมนุษย์นั้น ต้องการที่จะสำเร็จ แต่ไม่คิดจะทำ หรือทำแล้วก็ทำไม่สุด หรือค้นหาตัวเองอยู่ จะมีแค่มนุษย์เพียง 10% เท่านั้นที่ทะเยอะทะยาน จงรักภักดีต่อความฝันแล้วอยู่บนลู่"บททดสอบ" ให้นานพอจนกระทั่งสำเร็จ

.

แล้ว"บททดสอบ"ที่ว่านั้นมันคืออะไรกันละ???

.

มันก็คือสิ่งที่คน 90% เรียกว่าอุปสรรค แต่คน 10% เรียกว่าความท้าทาย สิ่งที่คน 90% ขยะแขยง แต่คน 10% ชื่นชอบ มันคือขั้วตรงข้ามของความสำเร็จในมุมมองของคน 90% แต่มันคือบันไดสู่อิสรภาพของคน 10% หรือมันคือความเศร้าของคน 90% แต่มันเป็นเรื่องเล่าของคน 10%

.

บททดสอบนี้เป็นสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้เรา โดยมิอาจจะหลีกเลี่ยงได้ เราทุกคนต่างใช้ชีวิตในสภาพแวดล้อมที่แตกต่าง ความคิดทัศนคติที่แตกต่าง เลยทำให้สิ่งที่คน 90% คิดคือ "คนที่ผ่านบททดสอบได้คือคนที่ฟ้าส่งให้มาเกิดถูกที่ มีทางเลือกมากกว่า มีพรสวรรค์ มีโอกาสในชีวิตที่ดี"

.

ทว่าในปัจจุบัน ทฤษฏีนี้ก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าไม่ถูกต้อง เพราะเราสามารถเห็นมหาเศรษฐีผู้ที่เป็นอดีตลูกคนจนมาก่อน ซึ่งก็อยู่ในกลุ่มคน 10% เพราะเขารู้คำตอบของ "บททดสอบ" นั่นเอง ซึ่งคือตอบนั้น... ผมอยากจะให้ทุกคนลองกลับไปหามาเองก่อนครับ

ทำไมต้อง "เกมกลความสำเร็จอัจฉริยะ"???

จากประสบการณ์ส่วนตัวของผม อิสรภาพนั้นเป็นผลลัพธ์ของความสำเร็จที่ถูก way

.

ความสำเร็จโดยรวมนั้นมีนิยาม 2 แบบ

#1ความสำเร็จคือการที่เราบรรลุเป้าหมายที่เราได้ตั้งเอาไว้ หรือ goal achieve!

#2ความสำเร็จคือการที่เราเอาชนะสถิติขีดจำกัดในด้านต่างๆของตัวเอง หรือ small win!

.

ในปัจจุบันนั้นเราทุกคนก็ต้องการความสำเร็จอยู่ในทุกๆวัน ซึ่งส่วนใหญ่แล้วล้วนเป็นความสำเร็จที่เกี่ยวกับอิสรภาพทางการเงิน

แต่เวลาผมลองย้อนกลับมามองสิ่งที่ทุกคนกำลังทำ มันดูไม่ค่อยสอดคล้องกันเท่าไรนะครับ

ผมจะตีความสำเร็จที่ผมเห็นอยู่บ่อยๆในสังคมเป็น3ประเภท

#1. ความสำเร็จทางการศึกษา

เชื่อว่าทุกคนส่วนใหญ่ล้วนเคยผ่านกระบวนการระบบการปลูกฝังทางการศึกษา โดยประโยคสุดคลาสสิกของระบบคือ "ตั้งใจเรียนให้เก่งๆ จบมาจะได้มีงานทำดีๆ ไม่ว่าจะเป็นรับราชการหรือทำงานบริษัท จะได้มีบำนาญหรือกองทุนสำรองเลี้ยงชีพยามเกษียณ

.

ซึ่งระบบนี้จริงๆมันก็เคยได้ผลนะครับ เมื่อประมาณ 20-30ปีที่แล้ว แต่ในปัจจุบันมันไม่ใช่อีกต่อไป เนื่องด้วยอัตราเงินเฟ้อ การพัฒนาของนวัตกรรม การปรับเปลี่ยนของโมเดลธุรกิจเทรนต่างๆ ที่มันล้ำไปมาก แต่ผมก็ยังไม่ค่อยเห็นวิสัยทัศน์ของการศึกษาที่มันจะเปลี่ยนไปเลย เพราะฉะนั้น ถ้าเอาความสำเร็จในการศึกษามาเปรียบเทียบกับอิสรภาพในชีวิต ณ ปัจจุบันนี้ก็ แทบ intersect กันไม่ได้เลย

ผมอยากจะให้ทุกคนลองย้อนกลับไปถามตัวเองครับว่า ถ้าสมมติตัวเองหมดห่วงเรื่องการเงิน เรื่องภาระหนี้ ค่าเช่าบ้านเช่ารถ ไม่ต้องตกเป็นทาสแมว

อิสรภาพคืออะไร ทำไมเราต้องมี

ลองหาคำตอบไปพร้อมกับผมกันนะครับ