ابراهیم در سرزمین جرار به‌خاطر حفظ جان خود سارا را خواهرش معرفی می‌کند، اما وقتی سلطان قصد بردن او را دارد، در خواب هشداری می‌بیند که سارا شوهر دارد و باید بازگردانده شود.

سارا به ابراهیم بازگردانده می‌شود، ابی ملک هدایایی می‌دهد و به‌واسطه دعای ابراهیم، زنان خانهٔ او که نازا بودند شفا می‌یابند.

دو فرشته به سدوم می‌آیند و لوط آن‌ها را به خانه‌اش دعوت می‌کند. مردمان شهر خانه را محاصره کرده و خواهان تسلیم مهمانان برای رابطه جنسی می‌شوند

فرشتگان مردان را کور می‌کنند و از لوط می‌خواهند سریعاً با خانواده‌اش این شهر را ترک کند تا از عذاب در امان بمانند.

سدوم و غموره با آتش و گوگرد نابود می‌شوند. بعدها دو دختر لوط او را مست کرده و از او فرزندانی به‌دنیا می‌آورند که جدّ اقوام موابیان و عمونیان می‌شوند.

خداوند در کنار درختان ممری در برابر چادر ابراهیم ظاهر شد؛ ابراهیم به مهمانان سه‌نفره‌اش نیکی کرد و غذا آورد.

آن مردان به ابراهیم وعده دادند که سارا در پیری پسری به دنیا خواهد آورد و سارا با تردید و خنده پاسخ داد.

سپس خداوند از نابودی سدوم خبر داد و ابراهیم با شفاعت خود از خدا طلب بخشش کرد تا به‌خاطر افراد نیکو شهر را از هلاک برهاند.

خدا به ابرام نود و نه ساله ظاهر شد، او را ابراهیم نامید و به او وعدهٔ نسل‌های بسیار، سرزمین موعود و عهدی جاودان داد. شرط عهد نشانهٔ جسمانی ختنه قرار گرفت؛ هر پسر در روز هشتم تولد باید ختنه شود. خدا به سارا نام جدید داد و وعدهٔ تولد اسحاق را در سال آینده داد.

سارای از نازایی رنج می‌برد و هاجر، کنیز مصری‌اش، را به ابرام داد تا برای او فرزندی بیاورد. هاجر آبستن شد و پس از حاملگی، سارای را کوچک شمرد و سارای او را اذیت کرد تا حاجر فرار کرد.

فرشتهٔ خدا هاجر را در بیابان دید و او را بازگرداند و وعده داد نسل او بسیار شود؛ نام پسر را اسماعیل گذاشتند.

در این قسمت خداوند به ابرام ظاهر می‌شود، به او اطمینان می‌دهد که او را حفظ خواهد کرد و وعده می‌دهد که نسلش مانند ستارگان بسیار خواهد شد؛ ابرام ایمان می‌آورد و نیک شمرده می‌شود.

خداوند دستور قربانی می‌دهد، آیندهٔ قوم ابرام را پیش‌گویی می‌کند (اسارت و بازگشت بعد از چهارصد سال) و پیمانی می‌بندد که سرزمین از مصر تا فرات را به نسلش خواهد داد، در حالی که آتش و مشعل از میان تکه‌های قربانی عبور می‌کند.

در این قسمت چهار پادشاه (امرافل، اریوک، کدرلاعمر و تیدال) با پنج پادشاه دیگر وارد جنگ شدند و در دشت سدیم, لوط اسیر شد و شهرها غارت گردیدند.

ابراهیم با 318 جنگجو به تعقیب پرداخت، شبانه حمله کرد، دشمنان را شکست داد و لوط و تمامی اموال بازپس گرفته شد.

ملکی‌صدق به استقبال ابراهیم آمد، نان و شراب آورد و او را برکت داد؛ ابراهیم نیز از گرفتن غنیمت از پادشاه سدوم خودداری کرد و سهم همراهانش را بازگرداند.

این قسمت با بازگویی تمثیل عیسی درباره جدایی گوسفندان و بزها آغاز می‌شود و پیام مرکزی کمک به کوچک‌ترین‌ها و داوری نهایی را توضیح می‌دهد.

سپس تمثیل به خوانشی معاصر پیوند می‌خورد و مقاومت مردم ایران—از زنان تا جوانان معترض—را به‌عنوان ایستادگی در برابر سرکوب، فقر و بی‌عدالتی نشان می‌دهد و فداکاری‌های آنان برای آزادی و حمایت از مظلومان را برجسته می‌کند.

در پایان، پیام امید و عدالت مطرح می‌شود که یاری‌رسانندگان تکریم و ستمگران محکوم خواهند شد و فراخوانی برای همبستگی و ادامه مبارزه در برابر ظلم ارائه می‌گردد.

ابرام و لوت به‌خاطر کمبود چراگاه و اختلاف میان چوپانان از هم جدا شدند؛ لوت دشت اردن و نزدیک سدوم را انتخاب کرد و در شهرهایی که به شرارت معدوف بودند، سکونت گزید.

ابرام در کنعان ماند، خداوند به او زمین و نسل بسیار وعده داد، سپس ابراهیم به حبرون رفت

خلاصهٔ این قسمت از داستان: خداوند ابرام را فراخواند تا وطن و خانوادهٔ خود را ترک کند و به سرزمینی که وعده داده شده برود؛ او به او نسل عظیم و برکت برای همگان وعده داد. ابرام همراه سارای و لوط به کنعان آمد، در مکان‌هایی قربانگاه ساخت و در مسیر با خشکسالی مواجه شد.

به‌خاطر قحطی ابرام به مصر رفت و برای حفظ خود به مردم گفت سارای خواهر اوست؛ فرعون سارای را به کاخ برد و ابرام را پاداش داد، اما بلایی بر اهل دربار فرعون فرود آمد و وقتی پردهٔ حقیقت درآمد فرعون آن‌ها را از مصر بیرون کرد.