در این قسمت روایت برج بابل آمده است: در زمان‌ طولانی مردم زبان واحدی داشتند و تصمیم گرفتند برجی بسازند که به آسمان برسد؛ خدا زبانشان را در هم آمیخت و آنها را در سراسر زمین پراکنده کرد و نام آن شهر بابل گذاشته شد.

بخش دوم به شجرهٔ نسل‌های سام تا تارح می‌پردازد؛ تولدها و دوران زندگی فرزندان، از جمله ابراهیم و فامیلش، مهاجرت از اور کلدانیان به کنعان و توقف در حاران.

این قسمت نسب‌نامهٔ فرزندان نوح — سام، حام و یافث — و نسل‌های آنها را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد چگونه پس از توفان قبایل و اقوام مختلف پدید آمدند.

به فرزندان مهمی مانند نمرود و همچنین پراکندگی اقوام کنعان، آشور، مصر و مردمانی که در جزایر و سواحل زندگی می‌کردند اشاره می‌شود و تفاوت زبان‌ها و سکونت‌گاه‌ها توضیح داده می‌شود.

این قسمت به پیمان خدا با نوح پس از طوفان می‌پردازد: خدا به نوح فرمان می‌دهد که بارور و کثیر شوند، تسلطی بر حیوانات به آنان داده می‌شود، خوردن گوشت همراه با خون ممنوع و قانون قصاص برای قتل انسان‌ها اعلام می‌گردد.

خداوند با نوح، فرزندان او و همه جانوران پیمان می‌بندد و رنگین‌کمان را نشانهٔ این عهد قرار می‌دهد تا دیگر توفان جهانی زمین را نابود نکند.

پس از فروکش کردن طوفان، کشتی نوح بر کوه‌های آرارات نشست و آب به‌تدریج فروکش کرد. نوح ابتدا کلاغ و سپس کبوتر را فرستاد؛ کبوتر با شاخه زیتون بازگشت و نشان داد زمین در حال خشک شدن است.

پس از خشک شدن زمین نوح، خانواده‌اش و همهٔ حیوانات از کشتی بیرون آمدند. نوح قربانگاهی بنا کرد و خداوند پیمان بست که دیگر زمین را به‌خاطر انسان نابود نکند و فصل‌ها و روز و شب تا ابد ادامه یابد.

خداوند به نوح فرمود تو با تمام اهلِ خانه‌ات داخل کشتی شو زیرا در این زمان فقط تو در حضورِ من پرهیزکار هستی. از تمام چارپایانِ پاک از هر کدام هفت نَر و هفت ماده و از چارپایان ناپاک از هر کدام یک نر و یک ماده و از پرندگانِ آسمان نیز از هر کدام هفت نر و هفت ماده با خودت ببر تا از هر کدام نسلی روی زمین باقی بماند؛ زیرا من هفت روز دیگر و به مدتِ چهل شبانه روز باران می‌بارانم.

پس از هفت روز تمام چشمه‌های عظیم زیر زمین شکافته شد و همه روزنه‌های آسمان نیز باز شد و به مدتِ چهل شبان‌روز باران بارید. آب به قدری زیاد شد که کشتی از زمین بلند شد و بر روی آب به حرکت درآمد؛ آب تمام کوه‌های بلند را پوشانید و به اندازه هفت متر از کوه‌ها بالاتر رفت و همه چیز را پوشاند.

هر جنبنده‌ای که روی زمین حرکت می‌کرد شامل انسان، چارپایان، خزندگان و پرندگانِ آسمان، همه مردند. خدا هر موجودی را که روی زمین بود نابود کرد؛ فقط نوح با هرچه در کشتی با او بود باقی ماند و آب به مدتِ ۱۵۰ روز زمین را پوشانده بود.

این قسمت روایت فساد انسان‌ها روی زمین، ظهور نسل‌های نیرومند و تصمیم خدا برای نابودی جهان به‌وسیله طوفان است.

خدا از رفتار مردم متأسف و غضبناک شد اما از نوح راضی بود و او را مردی عادل یافت.

خدا به نوح دستور داد کشتی‌ بزرگی بسازد؛ او باید هر نوع حیوان را به‌صورت جفتی و آذوقه‌ای برای نجات از طوفان با خود ببرد تا نسل‌ها حفظ شوند.

این قسمت فهرست فرزندان آدم را از تولد شیث تا پیدایش نوح مرور می‌کند و سن تولد، طول عمر و رویدادهای اصلی زندگی هر یک را بیان می‌نماید.

در روایت، تولدها و سال‌های زندگی آدم و نسل او (شیث، انوش، قینان، محلائیل، یارد، خنوخ، متوشالِح، لمک و نوح) ذکر شده و رابطهٔ نزدیک خنوخ با خدا و ناپدید شدن او مورد تأکید قرار می‌گیرد.

پایان بخش به تولد نوح و نقش او در آرام‌سازی کار زراعت اشاره دارد و نام‌های سه پسر نوح — سام، هام و یافث — ذکر می‌شود.

این قسمت روایت نخستین قتل میان انسان‌ها را بازگو می‌کند: قائن و هابیل، فرزندان آدم و حوا، هر یک قربانی‌ای نزد خدا آوردند؛ قربانی هابیل پذیرفته شد و قربانی قائن رد گردید. از حسادت و خشم، قائن برادرش را در مزرعه کشت.

خداوند قائن را ملامت ساخت که زمین برای او بارور نشود و او آواره گردد، اما نشانی بر او گذاشت تا کشته نشود.

داستان سپس به نسل‌های قائن و دیگر فرزندان آدم و آغاز پرستش خدا می‌پردازد.

در این قسمت مار حوا را فریب می‌دهد تا از میوهٔ درخت ممنوعه بخورد؛ او نیز به آدم داد و هر دو پس از خوردن میوه از برهنگی و شرمندگی آگاه می‌شوند.

خداوند به مار، زن و مرد عواقب کارشان را اعلام می‌کند، به آنها لباس می‌دهد و آنها را از باغ عدن بیرون می‌راند تا از درخت زندگانی محافظت شود.

این قسمت داستان آفرینش را خلاصه می‌کند: خدا آسمان‌ها و زمین را آفرید، در روز هفتم از کار دست کشید و آن را مبارک خواند. سپس زمین را آباد کرد، آدم را از خاک ساخت و به او روح حیات داد.

آدم در باغ عدن قرار گرفت که پر از درختان میوه‌دار و دو درخت ویژه—درخت حیات و درخت شناخت خوب و بد—بود. رودخانه‌ای باغ را سیراب می‌کرد و از آن به چهار نهر تقسیم می‌شد.

خدا خوردن میوه درخت شناخت را ممنوع کرد؛ سپس حیوانات را به آدم نشان داد تا نام‌گذاری کند و چون هیچ‌یک همدم مناسب نبود، زن را از آدم آفرید.