هر زنی که بتونه دوستت داشته باشه می تونه برات مادر خوبی باشه، موضوع هم خونی دروغ محضه..مادر اون کسی نیست که تو رو در شکمش پرورش میده...مادر، زن یا مردیه که تورو بزرگ میکنه...

آرامش و خونسردی مطلق تنها نسخه ای بود که دکتر برام تجویز کرد..گفتم :« دکتر دستور شما مثل اینه که از من بخواین رنگ‌ چشمهام ر‌و‌ عوض کنم..! طبیعت من بهم اجازه نمیده که آروم باشم...»

غریبه ای بین من و تو قرار گرفته بود..درست مثل مبلی که لازمش نداری اما وجودش مقداری از نور و فضای اتاقت رو می گیره و‌باعث میشه که پات به گوشه اش گیر کنه و به زمین بیفتی...

بیا پیش من...سر کوچیکت رو روی بالش بذار.. بیا کنار هم بخوابیم..من و تو.. من و تو! هیچکس دیگه ای به بستر من و‌ تو نمیاد..

تو هنوز از بدترین واقعیت ها آگاه نشدی...اینکه دنیا تغییر میکنه، اما مثل گذشته باقی میمونه...!

دخترک متحیر مونده بود که اگه این ها دوست هستند چرا چنین کاری می کنند؟ پدرش جواب داد که متأسفانه باید این کار رو‌بکنند و این چیزی از دوستیشون کم نمیکنه..! و برای اثبات این حرف، دخترک رو به دیدن دو نفر از کسانی که بمب میریختن و از زندان ستمگرا فرار کرده بودن برد.. پدر براش توضیح داد که باید به اونها کمک‌ کرد چون فردا هدف مشـــترک ماســـت...!!

هیچوقت مسلک یا نظامی رو پیدا نمیکنی که بتونه قلب آدما رو‌ دگرگون کنه و قساوت رو ازش بیرون کنه..هرکس به تو گفت:«پیش ما طور دیگه ایه..» بهش جواب بده :«دروغگو!» و ازش بخواه که به تو ثابت کنه که در کشورش غذایی مخصوص ثروتمندا و غذایی خاص فقرا نیست...!

تو کفش چرمی پات میکنی، چون کسی گاوی رو‌ کشته و‌ پوستش رو‌ کنده تا ازش چرم بسازه...تو پالتوی پوست به تن میکنی، چون کسی یک یا صد تا حیوان کشته تا پوست از تنشون بکنه...تو جگر انواع مرغ ها رو‌میخوری، چون کسی جوجه هایی که به کسی آزاری نمی رسوندن سربریده...و تازه اینم درست نیست چون اونها هم به دیگران آزار میرسوندن...کرم هایی رو میخوردن که در عین صفا میرفتن تا کاهو بجون...! همیشه یکی هست که دیگری رو یا میکشه یا پوست از تنش میکنه تا خودش بمونه...!

درباره آزادی صحبتای زیادی میشنوی..اینجا پیش ما کلمه ایه همونقدر لجن مال شده که کلمه عشق..! تو در شکم من زندانی هستی،اما درهمین تاریکی و فضای تنگ،اونقدر آزادی که دیگه تو ‌این دنیای عظیم و بی رحم نخواهی بود..! الان نه معذرتی باید از کسی بخواهی و نه کمکی،چون کسی کنارت نیست و خبر از اسارتها نداری. ولی برعکس اینجا،دربیرون هزار تا ارباب داری...!

هرگز نفهمیدم مادرم چطور اینجوری می خنده،اما فکر میکنم به این دلیله که خیلی گریه کرده...فقط اونایی که خیلی گریه کردن میتونن قدر زیبایی های زندگی رو بدونن و خوب بخندن...