ارسطو طرفدار برده‌داری و نابرابری بود؛ آیا باید او را کنار بگذاریم؟ اگر کسی دیدگاه‌های پیشرویی طرح کند که مستقیماً با احساسات اخلاقی ما در تعارض است، چگونه می‌توان از خصومت با او اجتناب ورزید؟ در نقطه‌سرخط این هفته، چنین پرسش‌های اساسی و مهمی را مطرح می‌کنیم و در یادداشتی مناقشه‌برانگیز، طی دوهفته، پاسخ‌شان را جست‌وجو خواهیم کرد.

در نقطه‌سرخط این هفته، دو قصه‌ عاشقانه‌ پراحساس خواهید شنید به قلم جادویی مرتضی برزگر، که در قصه‌ نخست، پادکست رادیو راه او را پرتاب می‌کند به یک خاطره‌ عاشقانه‌ بارانی و در قصه‌ دوم، شعری از محمود درویش عاشقانه‌ای از دوران دانشجویی را به یادش می‌آورد.

در نقطه‌سرخط این هفته، بخش دوم و پایانی یادداشت جالب و تأمل‌برانگیزی را خواهید شنید که به رساله‌ «در ستایش بطالت» برتراند راسل می‌پردازد و بررسی می‌کند که چرا ستایش راسل از بطالت، حالا بیش از همیشه به دردمان می‌خورد.

در نقطه‌سرخط این هفته، بخش نخست یادداشتی را خواهید شنید که به رساله‌ «در ستایش بطالت» برتراند راسل می‌پردازد و بررسی می‌کند که چرا ستایش راسل از بطالت حالا بیش از همیشه به دردمان می‌خورد

«قالی» قصه‌ شنیدنی و لطیف و عجیبی است از علیرضا روشن که در نقطه‌سرخط این هفته خواهید شنید. قصه‌ «بی‌بی» مظلومی که در دل کویر زندگی می‌کرد و قالی می‌بافت و جز قالی‌بافی کار دیگری نکرده بود و حالا پس از 80 سال، برای نخستین بار به شمال می‌رود و چشم‌اش به جنگل و سرسبزی و مه می‌افتد

واقعیت این است که هرروز دیدگاه ما درباره‌ انسان به‌عنوان یک وجود یک‌پارچه و یک‌دست که دارای هویتی یک‌پارچه یا یک «خودِ واحد» است که همه‌چیز را تجربه و گزارش می‌کند بیشتر زیر سوال می‌رود، و هرروز این کلیت به اجزاء ریزتر و پیچیده‌تری تقسیم می‌شود. یکی از این تمایزها بین انواع «خود» است، که از دید روان‌شناسانِ شناختی به دو بخش «خودِ تجربه‌گر» و «خودِ به‌یادآور» تقسیم می‌شود. یادداشت این هفته به این موضوع می‌پردازد.

شما کدام نوشابه را می‌پسندید؟ پپسی یا کوکاکولا؟ آیا انتخاب‌های ما کاملاً آگاهانه و هشیارانه هستند؟ آیا مغز ما از ساختاری مدرن برخوردار است؟ و آیا می‌توانیم به مغزمان و برداشت‌ها و تصمیم‌های ذهنی‌مان به‌طور صددرصد اطمینان کنیم؟ این‌ها پرسش‌هایی‌ است که در نقطه‌سرخط این هفته در جست‌وجوی پاسخ‌شان هستیم و برای این کار با پارادوکس پپسی آشنا خواهیم شد.

آیا از دیدن عکس‌های دوستان و آشنایان‌تان در شبکه‌های اجتماعی حس می‌کنید آن‌ها خوش‌اند و شما از آن خوشی‌ها جا مانده‌اید؟ یا وقتی هیچ عکسی منتشر نمی‌کنند بدبین می‌شوید که حتماً کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است؟ یا اساساً از پیوستن به شبکه‌های اجتماعی واهمه دارید که مبادا کسی شما را لایک نکند؟ این‌ها مسائلی است که در نهمین قسمت از سری جدید نقطه‌سرخط به آن‌ها پرداخته‌ایم.

این هفته، در نقطه‌سرخط، دو تا یادداشت خواهید شنید درباره‌ مرگ و در ستایش زندگی. ابتدا قصه‌ بچه‌ باهوش؛ زیبا و خلاقی را خواهید شنید که با یک مریضی منحصربه‌فرد به دنیا آمده. سپس به این مسئله خواهیم پرداخت که چرا زنده‌ها تبدیل شده‌اند به موتورهای تسلیت‌گویی و خاطره‌نویسی و چرا از زنده‌ها کمتر می‌گویند و می‌نویسند؟

هفتمین قسمت از سری جدید نقطه‌سرخط را با «زخم تحقیر» شروع می‌کنیم؛ یادداشتی که احسان محمدی با الهام از حکایتی نوشته که اردشیر رستمی تعریف می‌کند. بعد از آن، در یادداشت دیگری از احسان محمدی، نگاهی می‌اندازیم به مرگ و زندگی