Nothing_but_Art

နောက်ဆိုလေတိုက်ရင်တောင် အချစ်အကြောင်းကြားရဖို့ မလွယ်တော့ပါဘူး။

ကမ္ဘာစစ်ကြီးထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အိမ်တွေကို လိုက်နှိုးရင်း ကိုယ့်အသက်သာ တစ်နှစ်ပြီး တစ်နှစ် ကြီးကြီးလာတာကို သတိထားမိလာပါတယ်။ ကိုယ် အနှမြောဆုံးအရာကို ကိုယ် အချစ်ဆုံးသူကိုသာ ကျွေးချင်ပါတယ်။ ဒီမြို့မှာ အချစ်အကြောင်းပြောရင် ကမ္ဘာစစ်ကြီး ထရယ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒီမြို့မှာ အချစ်အကြောင်းပြောမိလို့ နေ့စဉ်လိုလို လူတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတတ်ပါတယ်။ ဒီမြို့မှာ အချစ်အကြောင်း‌ ဆက်ပြောရင် ဘာဆက်ဖြစ်လာမလဲ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။ ဒီနေရာကတော့ စစ်ကြီးရဲ့ ခမ်းနားလှပတဲ့ ဧည့်ခန်းနေရာ ဖြစ်ပြီး ဒီအခန်းကျယ်ကြီးကတော့ စစ်ကြီးရဲ့ တခါမှ မအိပ်ရသေးတဲ့ အသစ်စက်စက် အိပ်ခန်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ မီးဖိုချောင်ကတော့ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းပြီး လေဝင်လေထွက်လည်း ကောင်းပါတယ်။ ကိုယ့်လက်ဖဝါးပေါ်ကို တင်လာတဲ့ နောက်ဆုံး နှင်းတစက်ကိုတောင် ဆုံးရှုံးစေသူကိုတော့ အရှုံးသမားလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်ပြီး ခေါင်းကို မပြတ်တမ်း အလုပ်ပေးထားပေမယ့် အခန်းအပြည့် မီးခိုးတွေ အူထွက်လာတာသာ အဖတ်တင်ပါတယ်။ အိမ်လွမ်းသူတိုင်းကို ရယ်ချင်ပါတယ်။ ရန်ကုန်မြို့မှာ မျောက်တွေ သောင်းကျန်းနေပြီး အဲဒီမျောက်တွေဟာ ကမ္ဘာစစ်ကြီးနဲ့ ဝေးကွာ‌နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ထူးခြားတဲ့အရာတွေကို ကိုယ်ကပဲ ဦးဦးဖျားဖျား ရချင်ပြီး ကိုယ့်လောက်မှ မသိ နားမလည်တဲ့သူတွေကိုတော့ မသိချင်ယောင်ဆောင် လျစ်လျူပြုထားလိုက်ပါတယ်။ ကိုယ် ဖန်တီးထားတဲ့ ပန်းနုရောင်တိမ်တွေကို မော့ကြည့်ပြီး သဘောကျ နှစ်ခြိုက်နေတတ်သူကိုတော့ လိမ္မာတဲ့ကောင်ကလေးလို့ ခေါ်ကြပါတယ်။ ပြီး၊ အဲဒီအောက်မှာပဲ ဘောင်းဘီကို ဒူးအထိဆွဲချပြီး ပတ်ချာလည် လိုက်ကြည့်ရင်း လိင်ဆက်ဆံဖော်ကို ရှာတတ်သူကိုတော့ ငတုံးငအလို့ ခေါ်ပါတယ်။ တကယ်တော့ ဒီမြို့မှာ အချစ်မရှိတော့ဘဲ အချစ်ကို လိုအပ်သူတွေသာ များပြားလာတယ်လို့ ပြောကြသူတွေ ရှိပါတယ်။ ယုံကြသူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ စစ်ကြီးကတော့ အေးအေးဆေးဆေး ဒူးနှံ့နေတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ကမ္ဘာစစ်ကြီးထဲမှာ ရှားရှားပါးပါး ရလာတဲ့ ချောကလက်တောင့်ကို အချစ်ဆုံးသူကို ကျွေးပြီး ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။ နှင်းတွေက တဖြည်းဖြည်း များများလာပြီး လူတွေက တဖြည်းဖြည်း နည်းနည်းသွားတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ငြိမ်းချမ်းသောနေ့ရက်များလို့ ကိုယ်တို့ အခေါ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမယ့်ဆိုတာ မရှိပါဘူး။ အချိန်မတိုင်သေးတာသာ ရှိပြီး ပြီးဆုံးသွားတာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ ကိုယ်တို့ထဲက ဘယ်သူမှ အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်သာ အသက်တွေ ကြီးလာပြီး တရက်ထက် တရက် နာရီတွေ ပိုပိုအိပ်နေမိတော့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ နောက်ဆို လေတိုက်ရင်တောင် အချစ်အကြောင်း ကြားရဖို့ မလွယ်တော့ပါဘူး။ ။

-Lwin Ko Ko

February 24, 2024

ကိုးဘဝ

-san-

စက္ကူပန်းတွေ ပြူတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့်ဝင်လာပြီး ချစ်တယ်လို့ပြောသွားတာ အိပ်မက်မဟုတ်မှန်း သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီဘဝမှာဝမ်းနည်းစိတ်ဝင်မိရင် နောက်ဘဝတွေရဲ့ဆောင်းရာသီထိ မျက်ရည်တိတ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။ အိပ်မက်ထဲမှာ မိုးရာသီတုန်းက ပြတ်ကျသွားတဲ့ဓာတ်ကြိုးတွေက ညွှတ်ကွင်းတစ်ခုလို ကိုယ့်ခြေထောက်ကို လေပေါ်ဆွဲတင်ထားတယ်၊ ရှေ့ကဘဝတွေအားလုံးကို ကိုယ်ပြန်မြင်တယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုနမ်းဖို့လောက်ထိ နှုတ်ခမ်းတွေနူးညံ့လာမယ်လည်း မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ချစ်တယ်၊ ချစ်တယ်၊ ချစ်တယ်။ အချစ်ဟာ လေဟာနယ်ထဲလွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရပေမဲ့ ချစ်တယ်။ ကိုယ်သာ ဒီထက်အငိုလွယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ဓာတ်ကြိုးတန်းတွေကိုယ့်လည်ပင်းပေါ်ရောက်လာမဲ့ဘဝထိ မင်းရဲ့လည်တိုင်ကိုနမ်းချင်တယ်။ ဒီဘဝပြီးတဲ့အခါ အိမ်ရှေ့ထွက်ပြီး စတော်ဘယ်ရီသီးတွေ မှည့်မမှည့်ကြည့်မယ်၊ ပြူတင်းပေါက်ထပ်ဖွင့်ပြီး ကိုယ့်နားထဲဝင်လာမဲ့ စက္ကူပန်းတွေကို ထပ်စောင့်မယ်။

မှူးနေဝန်း

ပိုင်ဉာဏ်