همهمه ای ست

خارج از 

 بودن من ... 

راحت و آسوده شد دل که بخشش پیشه کرد    کینه چون در دل خزید اینچنین ویرانه کرد

نباشد بین روز و شب جدالی            که هر یک در پی کار و مداری

اگر نفسی بدی در کار ایشان          نبودی کار عالم را دوامی ...

ز باور می تراود گفت و پندار         به هر رنگ و عصیر و طعم و مقدار

به کلپتره  مبادت  دل ببندی           نسازد  باور کژ ،  خفته بیدار

ای ایران ای خاک مهر و فر                ای نامت سر  چشمه ی هنر

از منشورت زنده شد جهان                پاینده مانی تو هر زمان

نابجا ایراد بی مورد خطاست              گفت زهر آلوده درد بی دواست

چون که نقد و نکته سفتن شد رقم         زیب قوت در دلایل را رواست  

خوشا جمعی که گرم کار باشد         چنین پوینده و پر بار باشد

مبادا پاره جای مزد گیرد                 که تاوان از دل بازار گیرد

ظرف انسانی ز عقل پر مایه است    تن او پیله و جان پروانه است

خوی حیوان دارد و طبع ملک          در زمین و بر هوا تکدانه است

این شعر را من برای خانه ی ما که ایران باشد سروده ام و دوست هنرمندم با آهنگی که ساخته اند ( Endless Dream ) و پیانویی که اجرا کرده اند مرا یاری می دهند...

زهر تلخ کینه دارد انتقام      مرهمش کو چون زند بر جان و کام

خواب راحت گر نکرد نازک دلت       حس بخشش شویدش این احتمام