آن دم که دلت امیدوارست                 حتی فلکش عنان نیارست

وان دم که سر از امید تابید             شمعی به ره باد نشسته ست

بار امانت ز چه رو           ستانده ای ز این و او؟

دست چو امانتی گرفت    بسته بدان به آبرو  

زندگی بسته به هر دلبستگی ست                  شرط هر دلبستگی در اعتدال

باعث سرخوردگی دانی چه است؟                 اعتیادست، اعتیادست، اعتیاد

سر سبز ترازداری نمی داند

وسواس دیوانه اش می کند...

"آسان یافته" را نمی بیند

ناسپاسی ویرانه اش می کند...

دژ جانست تن خاکی و نه سنگست به پا             جان پاکست پی وصلست نه افتاده ز پا

سفر تن این نباشد که مجرد برود                       بند پیوند دو روحست جز آن نیست تن ما

فقط آنان که آزادی شناسند            به پایش گوهر جان می فشانند

چه بسیارند کسانی طالب آن          ولیکن قدر آزادی ندانند

کنش ، پیوسته با پندار آید               به خلوت یا میان جمع اید

ز خلوت چون برون رفتی زنهار         به قاموسی دگر رفتار باید

وای بر آن خلقی که بد خُلقی گرفت        چونکه ره پیموده کژ،  سستی گرفت

تا ز غلطیدن بیاسود خاره سنگ            خزه و خاشاک  در آغوشش گرفت

رنگ سرخ و اب رویم      می دهد شرح برونم

تو ز ظاهر می نخوانی      قصه ی حال درونم

منع لذت های دنیا و حذر از اهتمام                       نی که مرحم بر دلی زد نی فزودی احترام

      جان پویا هر زمان باید تکاپویی کند                    آب صافی تیره گردد ،  گر نگیرد اعتلام