Opowiem Ci coś

Coolen, Podcaster i autor książek o sprawach niezwykłych i tajemniczych, zostaje zaproszony do posiadłości ekscentrycznego milionera, który chce mu pokazać coś, co - jak wierzy - całkowicie zrewolucjonizuje pogląd ludzkości na kwestię pochodzenia Jezusa. W położonym na okrytym śniegiem odludziu domostwie, wśród najosobliwszych i najbardziej niepokojących artefaktów, jakie może zdobyć człowiek, gospodarz i jego gość dyskutują o zakazanych filmach, watykańskich spiskach, technologiach, które - jak utrzymuje ten pierwszy - pomagają odkryć zagubioną prawdę, i tym, na ile ten drugi byłby w stanie ją zaakceptować. Równolegle w mrokach korytarzy kryje się ten trzeci, który ma do załatwienia własne interesy. Tymczasem wielkimi krokami zbliża się noc Bożego Narodzenia.

Dochodzi do decydującego pojedynku z Lucindą i jej hordą, ale jego efekt okaże się zupełnie inny, niż Maddy i Jack mogliby podejrzewać w najśmielszych snach.

Maddy i Jack wracają do chatki, gdzie mimo rozpaczy po utracie swoich drugich połówek wysłuchują opowieści starego o tym, co naprawdę wydarzyło się w Dunford w 1985 roku. Dowiadują się, kim jest ksiądz-wisielec oraz towarzysząca mu kobieta w pelerynie. Stary obala ich wcześniejsze hipotezy, jakoby Dunford od zawsze miało istnieć w równoległym wymiarze. Prawda, którą przedstawia, okazuje się dalece bardziej przerażająca. Tymczasem za oknami chatki pojawiają się nieproszeni goście.

Wymarłe miasteczko oczywiście istnieje i bohaterowie oczywiście do niego przenikają. Tyle że nie wszystko zgadza się z relacją Larry'ego. Co bynajmniej nie oznacza, że siła, która wymordowała mieszkańców i sprawiła, że miasteczko zastygło poza czasem i przestrzenią, nie grasuje po zdemolowanych ulicach. Wprost przeciwnie - nie dość, że nadal tam jest, to jeszcze wiele wskazuje na to, że wciągnęła czwórkę ciekawskich przybyszów w pułapkę. Wydarzenia zaczynają toczyć się błyskawicznie i przybierają dramatyczny obrót. Na dodatek pojawia się ktoś nowy, kto prawdopodobnie wie o sprawach Dunford więcej niż ktokolwiek inny.

Jack, Larry, Maddy i Claire w końcu wyruszają do lasu, by na własne oczy przekonać się, co tak naprawdę mógł zobaczyć Larry, kiedy zgubił drogę do chatki. Gdy docierają do punktu, w którym rzeczywistość zaczęła się rozmijać ze wskazówkami przekazanymi Larry'emu przez Jacka, po raz pierwszy ich udziałem staje się coś anormalnego. Atmosfera niepewności i przerażenia gęstnieje, a to, co odbierają zmysły, zaczyna się drastycznie rozjeżdżać z tym, co pokazuje kamera w smartfonie Larry'ego. Czy rzeczywiście znaleźli się w pobliżu wymordowanego miasteczka, którego ponoć nie ma?

Larry wreszcie dociera do chatki i opowiada przyjaciołom przerażającą historię o tym, na co się natknął, kiedy zabłądził. Wynika z niej, że upiorne miasteczko Dunford, o którym opowiadała Maddy, istnieje naprawdę. Larry podejmuje decyzję o powrocie i zbadaniu, czy w lesie rzeczywiście znajduje się przejście do równoległego wymiaru. Przyjaciele - zwłaszcza dumny ze swojego racjonalizmu Jack - są do tego pomysłu nastawieni co najmniej sceptycznie. A może po prostu się boją?

Czwórka przyjaciół postanawia spędzić weekend w leśnej chatce. Czekając na jednego z nich, który ma dojechać później, opowiadają sobie straszne historie w blasku ognia z kominka oraz księżyca w pełni. Jedna z tych historii okazuje się szczególna, bo... prawdziwa.

Jaka prawdziwa historia kryje się za jednym z najsłynniejszych polskich filmów sensacyjnych z lat osiemdziesiątych?

Kolejna opowieść, w której autor odsłania kulisy stojące za mniej lub bardziej fikcyjnym filmem, u korzeni którego stoją prawdziwe zdarzenia. Tym razem jest to historia Christine Chubbuck - młodej reporterki z Florydy, która zaszokowała świat mediów, strzelając do siebie podczas programu na żywo. Co ją do tego popchnęło? Czy zrealizowany 40 lat po tragedii film na pewno dociera do sedna sprawy, czy może jednak jest współczesną projekcją rzutującą dzisiejszą mentalność na zupełnie inną rzeczywistość. I wreszcie - co skłoniło scenarzystę do sięgnięcia po akurat ten temat?