Czy my musimy tutaj coś dodawać? Jeszcze raz: CZY MUSIMY TUTAJ COŚ DODAWAĆ?!

Sport, który uprawiamy w ostatnim czasie jeszcze bardziej ochoczo, niż kiedykolwiek wcześniej; pasja, która przyrosła do nas jak tuja na RODOS; hobby silniejsze od wędkarstwa. Czyli gonienie własnego ogona, dawanie z siebie wszystkiego, żeby na koniec dnia zobaczyć 0% na czole lub (jak ktoś woli taką poprawną nomenklaturę) praca ponad stan. Zwał jak zwał. 

Choć odcinek o kręceniu się w kółko już był, to jest to nasz podcast, więc nic nie stoi na przeszkodzie, żebyście mogli posłuchać kolejnych opowieści o nadproduktywności.  Bawcie się dobrze (my się bawiłyśmy), zróbcie sobie kakałko i odpocznijcie.

Ten odcinek jest szczególny - nigdy nie czułyśmy się tak awkward jak podczas nagrywania. Dlaczego? Ano dlatego, że przyjaźń jest czymś dla nas tak naturalnym, jak gdybyśmy mówiły o konieczności picia, żeby przeżyć. 

Przyjaźnie nie są proste. I nie są też tylko przyjemne. Ich puenta jest natomiast prosta - być sobie wsparciem i dawać motywacje.

Czy mogą trwać całe życie? Tak! A czy mogą być tylko przez jakiś okres czasu? Oczywiście. Całe życie toczymy zmiany i niekoniecznie każdy za nami nadąży.

To odcinek, w którym skupiamy się na nas. I jest fajnie. 

Kiedy wieczór zmienia się w świt, ktoś dobija się do mych drzwi - nostalgia.

Czy jest coś bardziej kojącego niż jesienny wieczór z herbatą i nostalgicznymi myślami? Odpowiedź brzmi: tak. Czy mimo to nadal topimy się w myślach o przeszłości? Naturalnie. 

Stawiamy jednak tezę na przekór powszechnym opiniom - nostalgia może być dobra. Bo komu nie pojawia się uśmiech na twarzy na myśl o pierogach z kapustą w wigilijny wieczór?

Drodzy Dorośli, porozmawiajmy o nostalgii - czyli pokrzepieniu serca, gdy sprawy idą źle i trzeba wyprodukować endorfiny szybciej, niż przewiduje zdrowy rozsądek.

V i W.

Top 10 praktyk, które działają zbawczo na nasze ośrodki nerwowe?

1. Czas na samość (nie mylić z Zamościem!)

I na tym możemy zamknąć listę, bo nic nie daje takiej satysfakcji jak powrót do domu po naprawdę okrutnym dniu, co 30 minut spędzone we własnej głowie - nie w samotności.

Samość to genialne słowo, które wytworzyło nam się w trakcie dyskusji o byciu samej lub samotnej. Bo, uwaga słuchajcie, samość i samotność to dwa odrębne stany!

Samość to ta genialna chwila, kiedy dopuszczasz do siebie swoje myśli i… dajesz im być.

Czym jest więc samotność? To coś jak samość, ale już niepożądana. 

Zapraszamy więc dzisiaj do naszego kółka wzajemnej adoracji na odrobinę „me time”, spędźmy go razem, ale osobno.

Wiktoria i Viktoria

P.S. jeśli już ktoś tą samość wymyślił już wcześniej, to nie przepraszamy - w tamtej sekundzie czułyśmy się jak prawdziwe, lingwistyczne odkrywczynie. Samość to piękne słowo.

Ile razy w ciągu roku można usłyszeć „jak będziesz mieć dzieci, to ci się zmieni”? Dużo. A co jeśli nie chcemy mieć, przynajmniej teraz, dzieci? „Jeszcze Ci się zmieni”.

W ten sposób dzisiejszy odcinek poświęcamy macierzyństwu, a raczej jego braku - bo mnogość komentarzy przekonujących do tego, że każdy musi mieć dziecko jest gigantyczna, a maluchy to przecież nie są bułeczki cynamonowe.

Spotkacie się z dyskusją o trudach rodzicielstwa, niewłaściwych komentarzach i okolicznościach, które powodują, że te komentarze stają się jeszcze bardziej nieodpowiednie.

Enjoy the show.

Po krótkiej przerwie, spowodowanej kręceniem się w kółko, wracamy do Was z najprawdopodobniej najkrótszym odcinkiem podcastu, jaki kiedykolwiek powstał.

Jest to odcinek o oszczędzaniu - czyli o czymś, co w perspektywie samodzielnie utrzymujących się, powtarzających sobie „carpe diem” i zapominających o „quam minimum credula postero”, studentek, nie jest najprostszym zadaniem. 

Nie mamy tipów, robimy co możemy, ale wiemy jak jest - raz się uda, a raz nie. And we’re no ashamed of it.

Jest to też pierwszy odcinek po zmianie dnia publikacji. Dorośli, od dzisiaj odcinki będą publikowane w piątki. Dlaczego? Bo w oczekiwaniu na weekend są one bardziej mozolne, niż zwieńczające dwudzionki niedziele. Przyspieszymy trochę ich bieg.

Na zawsze nieDorosłe,

V i W

Jeśli uważasz, że Twoja pierwsza praca była, albo teraźniejsza jest szalonym miejsce, to musimy Ci powiedzieć - been there and done that. 

Ten odcinek poświęcamy naszemu ulubionemu żartowi - pracy. 

Rozmowy o prace, na których obiecuje się nam gruszki na wierzbie, a okazuje się, że conajwyżej otrzymujemy brukselkę. I to nie taką pierwszej świeżości.

Albo darmowe nadgodziny, które w pewnym momencie przestajesz traktować jako potężne naruszanie granic, a zaczynasz jako coś, co jest standardem. I jedynym wyjściem z sytuacji jest powiedzenie „papa, nara” (do czego gorąco zachęcamy).

Nasza rozmowa z całą pewnością nie składa się z wprost podawanych wskazówek, ale przeplatane przemyśleniami anegdoty dają cały szereg zielonych i czerwonych flag - z których wiadomo, że nie skorzystamy w przyszłości, bo przecież „nie będziemy przesadzać”. Ale co se pogadamy to nasze.

Szukamy zawodowego Edenu, coby nie modlić się o awarię Microsofta każdego wieczora. Szukasz z nami?

Co tu dużo mówić?

Dorośli, jeśli zastanawiacie się czy warto pojawić się na Pol’and’Rocku, odpowiedź brzmi - tak.

Odcięcie od zasięgu, luksusowe WC Tron i jedna kąpiel na trzy dni to tylko 3 z wielu plusów Najpiękniejszego Festiwalu Świata. I piszemy o tym z ręką po lewej stronie.

O pięknej energii, drzemkach na koncertach i namiotowaniu już o 00, bo era Judyty nie zna wieku, usłyszycie już w tym odcinku!

Słyszymy się za trzysta sekund?

„Ze mną się nie napijesz?”

No dokładnie! Z Tobą się nie napiję! 

Tak, jak i z całą resztą osób, które dyszą nam w kark, że jak to tak można nie przeznaczać całego wekendu na picie, a tygodnia na odliczanie do picia. 

O czym dzisiaj pogadamy? A no o polskiej metodzie świętowania, ale też radzenia sobie ze smutkami - czyli moczeniu dzióbka.

Będzie poważnie, będzie śmiesznie, będą historie łamiące serca, ale i też takie, które spowodują, że automatycznie palec zawędruje do środka czoła i zacznie się od niego odbijać - nam też do świętości daleko.

No to co? Na zdrowie!

O trudnych emocjach mówi się źle albo wcale.

STOP.

Złość, choć konotacje może i ma złe, działa na nas jak truskawka za 11 zł/kg w letni poranek. Na początku uderza, kolejno daje chwilę dla siebie, a następnie jest źródłem luzu do końca dnia. 

Wiemy, że "złość piękności szkodzi", ale czy jak gdyby dać jej przestrzeń na istnienie (zamiast dusić w sobie i pozwalać eskalować), to czy krzyk w poduszkę z "wariackich praktyk" nie stałby się jednym ze sposobów na relaks? LET’S SEE!

P.S. TO TEN ADRES: