Over de grens

Nicole Oldenstam is geboren en getogen in Suriname en had altijd het plan na haar opleiding tot hematoloog terug te keren naar haar geboortegrond. In 2019 vertrok ze samen met haar gezin naar Suriname, waar op dat moment al vele jaren geen hematoloog had gewerkt. Toch bleef de verwachte storm aan hematologische patiënten, om verschillende redenen (waaronder de bekostiging van zorg) uit. Nicole vertelt over de zeer precaire financiële situatie in Suriname en de braindrain: veel artsen en andere hoogopgeleiden zijn vertrokken. Zonde, want Suriname is een prachtig tropisch land met lieve mensen. ‘Je kunt hier als dokter zoveel meer voor patiënten betekenen dan in Nederland. En mensen zijn je echt enorm dankbaar.’

Anesthesioloog-intensivist Guido Janssen werkte de eerste tijd in Australië als Flying Doctor. Het gaf soms best een heroïsch gevoel, maar vooral inzicht in de geografische uitdagingen voor medische zorg in dit enorm uitgestrekte land. Op veel afgelegen plaatsen zijn alleen kleine klinieken waar een verpleegkundige voorziet in lokale medische zorg. 

Omdat Guido’s Nederlandse diploma’s niet (geheel) werden erkend in Australië, deed hij een deel van de opleiding tot intensivist – inclusief een pittig examen – opnieuw. Nu woont hij met zijn vrouw en vier kinderen in het tropische Darwin in het noorden van Australië. En werkt hij in een ziekenhuis zonder witte jassen, waar patiënten uit Aboriginal-gemeenschappen, met veelal een lagere sociaal-economische status en diverse gezondheidsproblemen, oververtegenwoordigd zijn.

Esther vertelt dat het wonen en werken in de Franse Alpen een droom is die uitgekomen is en hoe zij er als gezin iedere dag gelukkig zijn. Qua werk is er een aantal opvallende verschillen met Nederland. Behalve dat barende Franse vrouwen vaak meer lawaai maken dan Nederlandse is ook het takenpakket van de gynaecoloog anders. Zo valt het borstonderzoek daaronder en zijn het ook de gynaecologen die, bij gevonden afwijkingen, de borstoperaties uitvoeren, niet de chirurg.

Andele de Zwart, orthopedisch chirurg in Edinburgh, werkzaam binnen de NHS, benoemt dat hij bij de overdracht altijd het gevoel heeft twintig jaar te zijn teruggereisd in de tijd. Ook vertelt hij dat hij zich in het begin zo ergerde aan de traagheid waarmee ‘s ochtends het operatieprogramma werd opgestart, dat hij voorstelde om zelf de patiënt te gaan halen. Dat werd niet gewaardeerd. Inmiddels wacht ook hij geduldig op zijn patiënt onder het genot van een Bacon roll and coffee.

Danka spreekt met huisarts Astrid Rakhorst in Stockholm. Zij vertelt dat, door grote tekorten, de toegankelijk van huisartsenzorg dusdanig onder druk staat dat patiënten soms wel 4 tot 6 weken moeten wachten op een afspraak.

Danka spreekt met traumachirurg Bryan van de Wall in Zwitserland. Hij vertelt over de hofleverancier van patiënten: de Zwitserse bergen en over het operatieprogramma dat in Zwitserland dag en nacht doorgaat, zodat ‘niemand zonder plaat het land uitgaat’.

Danka spreekt met MDL arts David Boerwinkel in Nieuw-Zeeland. Hij beschrijft de relatief lage werkdruk voor medisch specialisten en de luxe van vele dagdelen administratietijd. Maar ook dat wachtlijsten voor diezelfde medisch specialisten zo lang zijn dat verwijzingen van huisartsen geregeld worden afgewezen (patient is below threshold).