In deze podcast ga ik in gesprek met Bianca. Haar dochter Rhodé stopte met eten omdat zij bang was dat zij, net als haar zusje met koemelkallergie, ziek zou worden van eten. Inmiddels zijn zij ruim 13 jaar en vele therapieën verder en kan Rhodé nog steeds niet eten.

"Ondanks dat ik jarenlang verpleegkundige ben geweest, zat ik regelmatig met mijn handen in het haar. Ik maakte me grote zorgen om de geringe voedselinname van mijn zoon en wist niet waar ik naartoe moest voor hulp." In deze podcast komt hoofdstuk 13 van het boek Over leven met ARFID aan bod en ga ik opnieuw in gesprek met moeder Sophie. Hoe gaat het momenteel met Seth en eet hij al wat beter?

In deze podcast ga ik in gesprek met Sarah Haverkamp. Zij is preverbaal logopedist in het Wilhelmina KinderZiekenhuis en heeft zich gespecialiseerd in voedingsproblematiek. We duiken samen dieper in het onderwerp voedselweigering bij kinderen en de mogelijke medische oorzaken hiervan.

Na het bespreken van hoofdstuk 11 van het boek Over leven met ARFID ga ik opnieuw in gesprek met Liesbeth de Jongh-Kampherbeek. Zij is werkzaam als kinderdiëtist in het WKZ. Daarnaast is zij cursusbegeleider van de post-hbo-opleiding Kindervoeding en kinderdiëtiek en voorzitter a.i. van Netwerk Kinderdiëtisten. We hebben het o.a over de moeite die het kost bijvoeding te geven aan kinderen met ARFID.

Milan (2007) heeft autisme, TOS en een verstandelijke beperking. Heel geleidelijk aan begon hij steeds slechter te eten en ontwikkelde hij ARFID. Dankzij de hulp van SeysCentra leerde hij weer eten en werd hij gezonder en vrolijker.

Joyce en Vincent maken zich ernstig zorgen als hun dochter Evi (2014) steeds slechter begint te eten. De kinderarts constateert dat Evi ARFID heeft en adviseert haar te laten behandelen bij SeyCentra. Dit vooruitzicht beangstigt Evi zo erg dat zij spontaan begint te eten.

Cathinca Trouwborst is maatschappelijk werker in het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Naast haar werkzaamheden op de intensive care, neemt zij deel aan het multidisciplinair Pediatrisch Eetteam van het WKZ en werkt zij voor het landelijk Psychotraumacentrum, een specialistische GGZ-instelling voor kinderen, jongeren en jongvolwassenen die een schokkende gebeurtenis hebben meegemaakt. Ik bespreek haar rol binnen het eetteam en ga met haar in gesprek over de eetstoornis ARFID.

Berbe Paes vertelt over haar rol als kinderarts binnen het multidisciplinair Pediatrisch Eetteam van het Wilhelmina Kinderziekenhuis.

Yvonne was 34 weken zwanger toen haar twee zoons Joas en Judah werden geboren. Op jonge leeftijd werd duidelijk dat er iets met de jongens aan de hand was. Onderzoek wees uit dat beide jongens autisme hebben. In korte tijd veranderde Joas van een goede eter in een jongen met ernstige eetproblemen.

Na het eten van een stukje ei raakte Arthur (2013) in een anafylactische shock. Vanaf dat moment ging hij steeds slechter eten en ontwikkelde hij ARFID. Toen de eetproblemen in de loop van de jaren verergerden besloten Barbara en haar partner, Arthur te laten behandelen in een eetkliniek.