Ik bleef zoeken naar het volgende idee, de volgende stap, de volgende oplossing, steeds in de veronderstelling dat ik ergens zou aankomen. Dat rust op mij wachtte aan de andere kant van nog even doorgaan.
Tot er een periode kwam waarin bewegen geen antwoord meer gaf.
Ik keek waar ik vroeger keek, zocht waar ik vroeger zocht en deed wat ik altijd had gedaan. Toch bleef iets in mij onrustig, alsof ik op een deur bleef duwen die niet langer open wilde.
Dat was het moment waarop ik stopte.
Niet omdat ik wist wat ik anders moest doen, eerder omdat ik geen idee meer had waar ik nog naartoe kon bewegen.
En dat voelde spannend.
Want onder al dat bewegen bleek een vraag te zitten die ik jarenlang niet had gehoord.
Wat gebeurt er wanneer ik stop met mezelf gerust te stellen? Wat gebeurt er wanneer ik stop met zoeken? Wat gebeurt er wanneer er even niets is om vast te houden?
Dus bleef ik.
Lang genoeg om het ongemak te voelen. Lang genoeg om de onrust te ontmoeten. Lang genoeg om te ontdekken wat er zichtbaar wordt wanneer je nergens meer naartoe beweegt.
En ergens daar begon ik iets op te merken.
Niet buiten mij.
Onder mij.
Alsof er een grond aanwezig was die ik nooit eerder echt had gevoeld. Niet omdat die er voordien niet was, maar omdat ik er telkens weer van weg bewoog.
Ik bleef uiteindelijk lang genoeg staan om te ontdekken dat de grond mij al die tijd gedragen had.
Dat voelt voor mij als een andere kwaliteit van veiligheid.
Een veiligheid die ontstaat in de relatie met jezelf. Een veiligheid die verschijnt wanneer je ontdekt dat je niet voortdurend iets hoeft te doen om gedragen te worden.
Sindsdien leeft er één vraag in mij.
Ben ik nog veilig als ik niets doe om mezelf veilig te maken?
En mag ik dan ontdekken dat ik toch zo veilig ben?
Voel je dat deze woorden iets in jou raken?
Als je voelt dat hier iets wordt aangeraakt wat al langer in jou leeft, dan vind je alle informatie over ROOT via de link in bio.
https://delphinecoacht.plugandpay.nl/checkout/root-met-begeleiding