
Sign up to save your podcasts
Or


برنامه جمعه ۲۹ فروردین ۱۳۹۹
در ادامه درگیریهای خودم با خودم عرض میکنم که ما با خودمون حرف میزدیم وقتی هنوز با خودت حرف زدن مد نبود! حالا تو قرنطینه یارو میگه نه تنها با گلدونش حرف میزنه بلکه گلدون داره جوابش رو هم میده
در چند برنامه اخیر به علت ساختار برنامهها فرصت پخش کردن صدای مخاطبان برنامه نبود و در این قسمت تلاش کردیم تا جایی که میتونیم صدای مخاطبان این برنامه باشیم و بازتاب بدیم نظرات شما را
منم مثل شما درگیرم. همه شکل همیم الان! منم واقعاً یه جاهای قاطی میکنم در قرنطینه! البته من کلاً آدمی بودم که دوست داشتم در تنهایی بنویسم و تولید کنم و مثبت باشم و زیاد هم حالا بیرون اینا نمیرفتم ولی وقتی میتونی و نمیری یک بحث دیگه است
من فکر میکنم که ما تو این شرایط باید سعی کنیم که هوای جنون رو داشته باشیم و عقل رو به کار بندازیم و نگذاریم این شرایط غیر انسانی روی ما تأثیرات دائمی جبرانناپذیر بگذاره
کامبیز حسینی کوچیک شماست
برنامه جمعه ۲۲ فروردین ۱۳۹۹
به دلیل اهمیت شرایط موجود و وضعیت کرونا در جهان پارادوکس جهت دادن روحیه به مردم دنیا و خودش از طنز سیاسی فاصله و این هفته یک برنامه صد در صد عاشقانه دیگر با آهنگ گوگوش و مخلفات برای شما تدارک دیده است
به امید پیروزی انسان بر ویروس و به امید اینکه همه عشاق ۱۱ ساله یک جایی در افق به هم برسند و سرشکسته نشوند
این یک برنامه امیدبخش است. گول حرفهای مجری را نخورید
حضور شبنم طلوعی در این برنامه باعث افتخار شخص بنده است
برنامه جمعه ۱۵ فروردین ۱۳۹۹
به دلیل اهمیت شرایط موجود و وضعیت کرونا در جهان پارادوکس جهت دادن روحیه به مردم دنیا و خودش از طنز سیاسی فاصله و این هفته یک برنامه صد در صد عاشقانه با آهنگ ابی و مخلفات برای شما تدارک دیده است
به امید پیروزی انسان بر ویروس و به امید اینکه همه عشاق ۱۱ ساله یک جایی در افق به هم برسند و سرشکست نشوند
این برنامه یک برنامه امیدبخش است. گول حرفهای مجری را نخورید
برنامه جمعه ۸ فروردین ۱۳۹۹
توجه توجه
آنچه هماکنون میشنوید اعلام قرنطینه یا همان ماندن در خانه است و معنی و مفهوم آن این است که ویروس در هوای ما و بدن عزیزان ما و نزدیکان ما هم میتواند باشد
محل کار خود را ترک و به خانه هایتان بروید و تا اطلاع ثانوی همان جا بمانید. جان مادرتان همان جا بمانید. جان مادرت بمان! در قرنطینه بمانید
- قرنطینه؟
- ترسیدی؟
- تنها شدی؟
- افسرده شدی؟
- بیکار شدی؟
- بیپول شدی؟
- بچه شدی؟
- بچه شدی؟
- بچه بودی؟
- چی شد؟
-بگو ببینم چی بود جریان؟
ملت! جماعت! آحاد! ایرانیان باشکوه! من کامبیز حسینی هستم و از این روزها متنفرم ولی به تنفر اعتقادی ندارم! پارادوکس من با خودم. من با شما، شما با جامعه، جامعه با من، من با دنیا، دنیا با من، پارادوکس ما ایرانیها کلاً از همین الان شروع میشه! گوش کنید و به بقیه هم بدهید گوش کنند
برنامه جمعه ۱ فروردین ۱۳۹۹
سال نوی شما مبارک
امروز که اول فروردین سال ۱۳۹۹ دیگه شده؛ به صورت سنتی باید برای شما بشکن و بالا بنداز پخش میکردم ولی به خاطر شرایطی که در آن قرار داریم و حس و حالم بشکن و بالا بندازی در کار نیست و تصمیم گرفتم دروغ نگم و الکی خودم رو الکی خوش جا نزنم
من هر هفته به تناسب حس و حال صادقانه اون هفته خودم بنیان این برنامه رو میچینیم و اگر میخواستم ابین هفته هم همین کار رو بکنم باید باز راجع به کرونا حرف میزدم ولی من از کرونا خسته شدم و خواستم برنامهای به شما بدم که توش اصلاً اسمش کرونا نیاد
برای همین به جای ماسک زدن و تلاش جهت رنگ کردن شما خواستم یه کار مفید بکنم که همه به درد من بخورو همه به درد ما
این هفته من مروری خواهم داشت بر آنچه در سال پیش بر این برنامه گذشت. دو تا داستان از محبوبترین داستانهایی که در سال گذشته در این برنامه گفتم رو براتون به نوبت پخش میکنم و از شما خواهش میکنم یکی یکی گوش کنید و برای بقیه هم تعریف کنید؛ اگه خوشتون اومد
هوای بغل دستی رو داشته باش آدم حسابی مملکت
برنامه جمعه ۲۳ اسفند ۱۳۹۸
در روزهای آخر اسفند بیا نفس عمیق بکشیم و یه ذره بیشتر به هم محبت کنیم
در روزهای آخر اسفند، بیا به دکترها و پرستارها عشق بدهیم و قدردانشون باشیم
در روزهای آخر اسفند باز من موندم و تو! کسی غیر از خودمون نداریم در همین روزها در همین روزهای آخر اسفند
در روزهای آخر اسفند
در نیمروز روشن
وقتی بنفشهها را با برگ و ریشه و پیوند و خاک
در جعبههای کوچک چوبین جای میدهند
جوی هزار
زمزمه درد و انتظار
در سینه میخروشد و بر گونهها روان
ای کاش آدمی وطنش را همچون بنفشهها میشد با خود ببرد هر کجا که خواست
در روشنای باران
در آفتاب پاک
شعر از محمدرضا شفیعی کدکنی
برنامه جمعه ۱۶ اسفند ۱۳۹۸
سلام من کامبیز حسینی هستم و این یک پارادوکس دیگر است ملت! برنامهای که به شما دروغ نمیگوید
در ابتدای برنامه این هفته من صدای کسانی را پخش میکنم که در روزهای آغازین شیوع «ویروس منحوس کرونا» در ایران با نحسی بیشتری به شما و ما دروغ گفتند. این دروغها از صدا و سیمای آقا و رفقا پخش شده است
بعد از پخش این دروغها در ابتدای برنامه آرم برنامه پخش میشود و بعدش هم من یک شعر عاشقانه میخوانم از سیمین بهبهانی تا دروغ را بشورد و ببرد
البته آن شعر را پایین این متن میگذارم تا اگر خواستید خودتان بخوانید و حالش را ببرید. من خودم از آن آدمها هستم که باید شعر را خودم بخوانم تا حالیام شود. یکی دیگر برایم بخواند حالیام نمیشود! امیدوارم شما حالیتان بشود
بر من گذشتی سر بر نکردی
دل را فکندم آسان به پایت
گفتم گلم را میبویی از لطف
دیدی سبویی پر نوش دارم
یادت به هر شعر، منظور من بود
هنگام مستی شورآفرین بود
سیمین بهبهانی
برنامه جمعه ۹ اسفند ۱۳۹۸
بگذارید این وطن دوباره وطن شود
این وطن هرگز برای من وطن نبود
این وطن هرگز برای من وطن نبود
در این «سرزمین آزادگان» برای من هرگز
بگذارید این وطن بار دیگر وطن شود
این وطن برای من هرگز وطن نبود
ای مادرم ...
برنامه جمعه ۲ اسفند ۱۳۹۸
پارادوکس به کامبیز حسینی: آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید
در این که «آفت و بدبختی و آخوند و هواپیمای اوکراین و جنگ و زندان و بدبختی و خامنهای و کرونا» وجود دارد و ما به دنبال یک نیروی فرابشری هستیم تا «آفت و بدبختی و آخوند و هواپیمای اوکراین و جنگ و زندان و بدبختی و خامنهای و کرونا» را از ایران بیرون نگه دارد شکی نیست
ولی آیا همیشه «آفت و بدبختی و آخوند و هواپیمای اوکراین و جنگ و زندان و بدبختی و خامنهای و کرونا »است که باعث کدورت و ناراحتی و نگرانی و بدبختی و فلاکت و زیانباری و زیانآوری و زیاندهی است؟
آیا میشود برای یک بار هم که شده به جای «آفت و بدبختی و آخوند و هواپیمای اوکراین و جنگ و زندان و بدبختی و خامنه ای و کرونا » ما نگاهی به خودمان و وظایفی که به عنوان شهروند داریم بیندازیم و ببینیم که آیا ما اصلاً وظیفهای به عنوان شهروند داریم یا نداریم؟
نقش ما چیست؟
آیا وقتی به ما حقوق شهروندی نمیدهند یعنی ما وظایف شهروندی هم نداریم؟
در پایان سمع شما را به شنیدن برنامه این هفته جلب میکنم و یک بار دیگر همین جوری برای برای خالی نبود عریضه میگویم «آفت و بدبختی و آخوند و هواپیمای اوکراین و جنگ و زندان و بدبختی و خامنهای و کرونا ….»
مراقب کنین کرونا نگیرین بیچاره شیم
برنامه جمعه ۲۵ بهمن ۱۳۹۸
قسمتی از مکالمه این هفته من با خودم
میشه من سکوت کنم یه ذره
حرف نزنم! کرکره رو بکشم پایین یه ذره
کجا نونواییه؟
من گفتم نونواییه؟
پس باید حتماً حرف بزنم؟
آخه واقعاً من این روزا تو این دهه فجر سلیمانی حالم داره به هم میخوره! بهتره حرف نزنم
حالم به هم خورده
همین دیگه نمیخوام بگم این چیزا رو
چی بگم؟
از چی حالم به هم نمیخوره؟
این پایین فایل برنامه رو گوش کن همه چی رو میگم
همین جا زیر همین کلمات
From the publisher's feed