صدا : #علی_ایلکا

@deklamehaye_ali_ilka

instagram.com/deklame.ali.ilka

صدا : #علی_ایلکا

به ساعت نگاه کردم،

شش و بیست دقیقه صبح بود.

دوباره خوابیدم.

بعد پاشدم.

به ساعت نگاه کردم.

شش و بیست دقیقه صبح بود.

فکر کردم: هوا که هنوز تاریکه، حتماً دفعه ی اول اشتباه دیده ام.

خوابیدم وقتی پاشدم هوا روشن بود ولی ساعت باز هم شش و بیست دقیقه صبح بود.

سراسیمه پا شدم، باورم نمی شد که ساعت مرده باشد.

به این کارها عادت نداشت. من هم توقع نداشتم.

آدم ها هم مثل ساعت ها هستند.

بعضی ها کنارمان هستند مثل ساعت، مرتب، همیشگی. آنقدر صبور

دورت می چرخند که چرخیدنشان را حس نمی کنی.

بودنشان برایت بی اهمیت می شود، همینطور بی ادعا می چرخند، بی

آنکه بگویند باطری شان دارد تمام می شود بعد یکهو روشنی روز خبر

می دهد که او دیگر نیست.

قدر این آدم ها را باید بدانیم

@deklamehaye_ali_ilka

instagram.com/deklame.ali.ilka

صدا : #علی_ایلکا

استاد ادبیات با نگاهی مطمئن به دانشجویانش گفت:عشق چیست؟ کلاس در همهمه ای فرو رفت و هر کس از گوشه ای چیزی میگفت،سپس از آنها خواست نظرات خود را روی کاغذ بنویسند و به او تحویل دهند. دختر جوانی بر روی آخرین صندلی کلاس بی آنکه چیزی بنویسد استاد خود را مینگریست؛استاد پوزخندی زد و با طعنه گفت:حضور در کلاس برای نمره آوردن از این درس کافی نیست اگر تنبلی رو کنار بگذارید و کمی تلاش کنید …… :”عشق برگه امتحان سفیدی است که هر ترم خطی ازغرور بر آن کشیدی و نخواندی اش! عشق امروز روی صندلی آخر کلاست مرد !”

@deklamehaye_ali_ilka

instagram.com/deklame.ali.ilka

شعر : #سید_علی_صالحی
صدا : #علی_ایلکا

حالا بعد از آن همه سال، آن همه دوری
آن همه صبوری
من دیدم از همان سرِ‌ صبحِ آسوده
هی بوی بال کبوتر و
نایِ تازه‌ی نعنای نورسیده می‌آید
پس بگو قرار بود که تو بیایی و … من نمی‌دانستم!
دردت به جانِ بی‌قرارِ پُر گریه‌ام
پس این همه سال و ماهِ ساکتِ من کجا بودی؟

حالا که آمدی
حرفِ ما بسیار،
وقتِ ما اندک،
آسمان هم که بارانی‌ست …!

به خدا وقت صحبت از رفتنِ دوباره و
دوری از دیدگانِ دریا نیست!
سربه‌سرم می‌گذاری … ها؟
می‌دانم که می‌مانی
پس لااقل باران را بهانه کُن
دارد باران می‌آید.

مگر می‌شود نیامده باز
به جانبِ آن همه بی‌نشانیِ دریا برگردی؟
پس تکلیف طاقت این همه علاقه چه می‌شود؟!
تو که تا ساعت این صحبتِ ناتمام
تمامم نمی‌کنی، ها!؟

باشد، گریه نمی‌کنم
گاهی اوقات هر کسی حتی
از احتمالِ شوقی شبیهِ همین حالای من هم به گریه می‌افتد.
چه عیبی دارد!

اصلا چه فرقی دارد
هنوز باد می‌آید،‌ باران می‌آید
هنوز هم می‌دانم هیچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد

@deklamehaye_ali_ilka

instagram.com/deklame.ali.ilka

صدا : #علی_ایلکا

چه خبر ازدل تو؟

نفست مثل نفسهای دل کوچک من میگیرد؟
یا به یک خنده ی چشمان پر از ناز کسی میمیرد!!
تو هم از غصه این قهر کمی دلگیری؟
لحظه ای هم خبر از حال دل خسته ی من میگیری؟
شود آیا که شبی…
دل مغرور تو هم،
فکر چشمان دگری را بکند؟!
دست خالی ز وفایت روزی
قطره ای اشک ز چشمان ترم پاک کند؟!
چه خبر از دل تو؟
دانی آیا که در این کلبه ی درد…
اندکی مهر تو بس بود ولی،
دل بیرحم تو با این دل دیوانه چه کرد؟
راستی چه خبر از دل تو …؟

آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش
با زبان تلخ می‌آزارمش

گر چه او خود زین ستم دلخون‌تر است
رنج او از رنج من افزون‌تر است

شعر : #افشین_یداللهی
صدا : #علی_ایلکا

یک روز می آیی که من، دیگر دچارت نیستم
از صبر ویرانم ولی، چشم انتظارت نیستم

یک روز می آیی که من، نه عقل دارم نه جنون
نه شک به چیزی، نه یقین، مست و خمارت نیستم

شب زنده داری می کنی، تا صبح زاری می کنی
تو بی قراری می کنی، من بی قرارت نیستم

پاییز تو سر میرسد، قدری زمستانی و بعد
گل میدهی، نو میشوی، من در بهارت نیستم

زنگارها را شسته ام، دور از کدورت های دور
آیینه ای پیش توام، اما کنارت نیستم

شعر : هوشنگ ابتهاج
صدا : علی ایلکا

آنکه از جان دوست‌تر می‌دارمش
با زبان تلخ می‌آزارمش

گر چه او خود زین ستم دلخون‌تر است
رنج او از رنج من افزون‌تر است

شعر : جلال حاجی زاده
صدا : علی ایلکا

دوست‌دارم روی دو صندلی سالخورده، پشت به خورشید و رو به دریا بنشینیم. لابه‌لای سکوت گرممان، سایه‌هایمان بلند شوند و چند قدم از ما جلوتر بروند، درست تا لبه‌ی آخرین موج، جایی که دریا و ساحل از هم به هم تعارف می‌کنند. سایه‌ی ارغوانی تو مست‌ترین دسته‌ی موهایش را دور گردن من قلاب کند و سایه‌ی من دست‌هایش را روی خط استوای تن تو بکشد. سایه‌ی تو دور شود سرش را بچرخاند دکمه‌های پیراهنش را بکند و پرت کند توی آب… سایه‌ی من کفش‌هایش را بکند و بدود دنبال خط تند عطر تو…
سالها در آرام خودمان و ناآرام دریا بنشینیم و عشقبازی سایه‌هایمان را زیرِ نگاه بگیریم. در این روزگارِ کوتاه واقعیت و شب‌های بلند تنهایی، به اشتیاقی دلخوشم که تو قرار است در جان خالیِ من بریزی. ای کاش دست آرزوهای هم را هیچ‌وقت رها نکیم.

قسمتی از کتاب: جزء از کل

امروز صبح از کنارِ گدایی رد شدم. چنان از ریخت افتاده بود که صرفاً یک نیم‌تنه به نظر می‌رسید که فنجانی را تکان می‌دهد. واقعاً این من بودم که صد فرانک به او دادم و گفتم بقیه‌ی روز را استراحت کند؟ من نبودم. یکی از نفوسِ من بود. یکی از هزاران نفوسِ من. بعضی‌هاشان به من می‌خندند. بعضی از شدتِ هیجان ناخن می‌جوند و بعضی حتی لایقِ تمسخرم هم نمی‌دانند. بعضی فرزند هستند و بعضی والد. برایِ همین است که هر مردی پدر و فرزندِ خودش هم هست. در گذرِ سال‌ها یاد می‌گیری چطور نفوس را مثلِ سلول‌هایِ مرده از خود بتکانی. بعضی وقت‌ها از تو بیرون می‌آیند و برایِ خودشان راه می‌افتند.