
Sign up to save your podcasts
Or


چه سازوکارهایی تعیین میکنن چه زمانی بخوابیم و چرا گاهی این سازوکارها با خواسته ما هماهنگ نیستن؟
خواب دقیقاً چیه و چرا مغز به اون نیاز داره؟
نقش آدنوزین در افزایش فشار خواب.
نقش هسته سوپراکیاسماتیک (SCN) و تنظیم ساعت زیستی.
ملاتونین دقیقاً چیه و چه کاری انجام میده؟ چرا قرص ملاتونین لزوماً داروی خوابآور عمومی نیست؟
نور، بهخصوص نور صبح و نور شب، چطور ساعت بدن رو تنظیم میکنه؟
چرا بعضی افراد ذاتاً شبزندهدارتر هستن؟ کرونوتایپ و تفاوتهای فردی.
چه عواملی باعث میشن فرایند طبیعی خواب مختل بشه و کدام روشها واقعاً شواهد علمی دارن؟
چرا فکر کردن به خواب خودش میتونه مانع خواب بشه؟
شرطیشدن مغز به بیداری در تخت؛ چرا تخت ممکنه بهجای خواب با کلافگی پیوند بخوره؟
رابطه میان استرس و اختلال خواب؛ رابطه دوطرفه خواب و سلامت روان.
آیا گوشی و نور آبی واقعاً علت اصلی بیخوابی هستن؟ تفکیک اثر نور از تحریک شناختی و رفتار استفاده از گوشی.
بیخوابی حاد و مزمن چه تفاوتی دارن؟
چه زمانی مشکل خواب ممکنه ناشی از آپنه خواب، سندرم پای بیقرار، اختلالات ریتم شبانهروزی یا مسائل پزشکی دیگه باشه؟
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
فمینیسم یک کلمه نیست؛ یک تاریخِ چندلایه است که هر موجش از دل یک بحران بیرون آمده.موج اول در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم شکل گرفت؛ زمانی که مسئله اصلی «حق رأی» و شخصیت حقوقی زن بود. از کسی که پیش از تولد واژه فمینیسم از حقوق زن دفاع کرد، تا کسی که این واژه را سیاسی کرد، مطالبه ساده بود: زن، انسانِ کاملِ حقوقی است.موج دوم (دهههای ۶۰ و ۷۰ میلادی) از دل بحرانهای پساجنگ و جنبشهای مدنی بیرون آمد. اینبار مسئله فقط رأی نبود؛ بدن، کار خانگی، سکسوالیته و نقشهای جنسیتی موضوع شد. کتاب افسانه زنانگی و جمله معروف سیمون دوبوار«زن، زن زاده نمیشود؛ زن میشود» و هسته فکری این موج را ساختند.موج سوم در دهه ۹۰ گفت: «زن» یک هویت یکدست نیست. نژاد، طبقه، فرهنگ و گرایش جنسی تجربه زن بودن را تغییر میدهد. اینجا مفهوم تقاطعمندی پررنگ شد. موج چهارم در عصر شبکههای اجتماعی متولد شد؛ جایی که روایتهای شخصی، آزار جنسی و خشونت ساختاری با هشتگها جهانی شدند. دیگر مسئله فقط نظریه نبود؛ افشاگری و پاسخگویی هم بود.اما یک استثنای مهم: این تقسیمبندی «موجی» بیشتر روایت آنگلوساکسون است. در بسیاری از کشورهای غیرغربی، تاریخ مبارزه زنان خطی و موجی نبوده؛ گاهی همزمان با موج دوم غرب، هنوز درگیر مطالبات موج اول بودهاند. بنابراین «موجها» بیشتر ابزار آموزشیاند تا واقعیت تاریخیِ دقیق. اگر بخواهم صادق باشم: فمینیسم یک پروژه تمامشده نیست؛ یک گفتوگوی مداوم درباره قدرت، بدن، قانون و فرهنگ است. هر بار که ساختار قدرت شکل تازهای میگیرد، فمینیسم هم مجبور میشود پوست بیندازد.
.
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
آیا گسترش فناوری، تجارت، آموزش و ارتباطات به همشکل شدن جوامع منجر میشود، یا جهانیشدن همزمان تفاوتهای تازهای تولید میکند؟
از یک طرف، استانداردهای فنی، زنجیرههای تأمین و رسانههای جهانی به هماهنگی بیشتر کمک میکنند. از طرف دیگر، جوامع این ابزارها را در چارچوبهای نهادی، فرهنگی و سیاسی متفاوت به کار میگیرند.
چه تفاوتی میان جهانیشدن اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و فناورانه وجود دارد؟
چرا یک فناوری واحد در جوامع مختلف کاربردهای متفاوت پیدا میکند؟
آیا گسترش زبانهای جهانی لزوماً به ناپدید شدن زبانهای محلی منجر میشود؟
چگونه تجارت جهانی میتواند هم به همگرایی و هم به اختلاف منافع منجر شود؟
آیا استانداردهای جهانی واقعاً برای همه یکساناند، یا بعضی کشورها قدرت بیشتری در تعریف آنها دارند؟
چگونه میتوان میان همشکل شدن ساختارها و تفاوت در نتایج اجتماعی تمایز گذاشت؟
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
علم برای سالها به ناخودآگاه به چشم یک مفهوم انتزاعی نگاه میکرد، اما امروزه با کمک دستگاههای تصویربرداری مغز میتوانیم مرزهای فیزیکی، عملکردی و پردازشی این دو را با دقت بیشتری ببینیم.
۱. ظرفیت پردازش اطلاعات (پهنای باند)سیستم ناخودآگاه (پردازش ناخودآگاه): فوقالعاده قدرتمند، موازی و با پهنای باند بسیار بالاست. مغز شما در هر ثانیه میلیونها بیت اطلاعات را از محیط دریافت و پردازش میکند (تنظیم ضربان قلب، حفظ تعادل، تحلیل تن صدا، پردازش کلمات شنیده شده، وضعیت عضلات و...). ناخودآگاه مثل یک سرور عظیم مرکزی است که تمام اینها را بدون اینکه شما متوجه شوید، مدیریت میکند.
سیستم آگاه (آگاهی): بسیار محدود، ترتیبی (سری) و با پهنای باندِ ناچیز است. طبق برخی تخمینها، ذهن آگاه ما در هر ثانیه تنها قادر است حدود ۵۰ تا ۱۰۰ بیت اطلاعات را پردازش کند! به همین دلیل است که شما در آن واحد فقط میتوانید به یک موضوع تمرکز کنید (مثلاً خواندن این متن یا فکر کردن به یک مسئله).
آگاهی: علم هنوز به یک «کلید روشن/خاموش» واحد برای آگاهی نرسیده، اما شواهد نشان میدهد که آگاهی حاصل یک شبکهی گسترده در مغز است که بخشهای مختلف قشر مخ (بهویژه قشر پیشپیشانی و لوبهای آهیانهای) را به هم متصل میکند. برای اینکه چیزی به سطح آگاهی برسد، باید یک تبادل عصبیِ هماهنگ و سراسری بین این نواحی رخ دهد.
ناخودآگاه: محدود به یک نقطهی خاص نیست؛ بلکه در سراسر مغز، از بخشهای قدیمیتر (مثل مغز بدوی و مخچه برای عملکردهای خودکار بدن) گرفته تا لایههای زیرین قشر مخ جریان دارد. خیلی از پردازشهای پیچیده (مثل تصمیمگیریهای اولیه، یادگیریهای شرطی و پردازش زبان) در این نواحی انجام میشوند بدون اینکه سیگنال آنها به شبکهی جهانی آگاهی برسد.
یکی از جذابترین کشفیات علوم اعصاب مدرن (که با آزمایشهای بنجامین لیبت و پژوهشهای پس از آن ثابت شد) این است که مغز ناخودآگاه ما خیلی زودتر از خودِ آگاه ما تصمیم میگیرد!
در این آزمایشها مشخص شد که فعالیتهای عصبی مربوط به انجام یک حرکت یا تصمیمگیری، چند صد میلیثانیه (یا حتی چند ثانیه) زودتر از اینکه فرد «حس کند» تصمیم به انجام آن کار گرفته، در مغز ناخودآگاه شکل میگیرد.
یعنی ناخودآگاهِ شما کار را جلو میبرد، تصمیم میگیرد، و بخشِ آگاهِ مغز فقط بعد از اتفاق افتادنِ ماجرا، آن را «تأیید» میکند و سندش را به نام خودش میزند!
ناخودآگاه (سیستم خودکار): برای بقا و بهینهسازی انرژی طراحی شده است. اگر برای هر نفس کشیدن، تپش قلب، یا قدم برداشتن قرار بود تصمیم آگاهانه بگیریم، مغز از شدت مصرف گلوکز و انرژی در عرض چند دقیقه «هنگ» میکرد یا از فرط خستگی از کار میافتاد. ناخودآگاه کارهای تکراری و حیاتی را اتوماتیک میکند تا مغز انرژیاش را ذخیره کند.
آگاهی (سیستم کنترل کیفیت و سازگاری): برای موقعیتهای جدید، پیچیده و پیشبینینشده تکامل یافته است. وقتی با یک مسئلهی جدید روبهرو میشوید که الگوهای قبلی جواب نمیدهند، سیستم خودکار (ناخودآگاه) متوقف میشود و کنترل را به «آگاهی» میسپارد تا فکر کنید، برنامهریزی کنید و راه حل جدیدی پیدا کنید.
از دیدگاه عصبی، ناخودآگاه موتور اصلی، سریع، مهارناپذیر و عظیمِ مغز شماست که پشت صحنه کار میکند؛ و آگاهی مانند یک چراغ قوه یا پروژکتور کوچک است که روی بخش بسیار کوچکی از این کارخانه متمرکز میشود و به شما توهم «کنترل کامل» میدهد.
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
چرا و چگونه جوامع بشری از حالتهای احتمالیِ اولیهتر به سمت مردسالاری حرکت کردند، یکی از پیچیدهترین و جذابترین موضوعات در حوزههای انسانشناسی، تاریخ، باستانشناسی و جامعهشناسی است.
برخلاف باورهای قدیمی، مردسالاری یک امر طبیعی، ژنتیکی یا همیشگی نبوده است. پژوهشهای تاریخنگاران و انسانشناسان (مانند یووال نوآ هراری یا گابریل تايلور) نشان میدهد که انسان برای دهها هزار سال در جوامع شکارچی-گردآورنده زندگی میکرد که در آنها روابط عمدتاً بر پایه برابری نسبی بود.
شکلگیری و غلبه مردسالاری حاصل یک تکامل چند هزار ساله است که مهمترین دلایل آن را میتوان در چند عامل کلیدی خلاصه کرد:
۱. انقلاب کشاورزی و ظهور مالکیت خصوصی (مهمترین نقطه عطف)حدود ۱۰,۰۰۰ سال پیش، با اهلی کردن گیاهان و حیوانات، «انقلاب کشاورزی» رخ داد و همه چیز تغییر کرد:
مالکیت زمین و دارایی: در زندگی کشاورزی، برای اولین بار مفاهیمی مثل «زمین من»، «محصول من» و «ارث» شکل گرفت.
کنترل بر زادآوری زنان: مردان میخواستند مطمئن شوند ثروتی که با رنج و سختی انباشته کردهاند، دقیقاً به فرزندان واقعی و خونی خودشان میرسد. برای تضمین این موضوع، کنترل بر رفتار، بدنش، و رفتوآمد زنان آغاز شد و مفهوم «تکهمسری زنانه» و «عفت» به شدت مجازاتپذیر و قانونی گردید.
در زمان شکار و گردآوری، گردآوری خوراک توسط زنان بخش اعظم غذای قبيله را تامین میکرد و ارزش اقتصادی برابری داشت. اما با ورود به عصر کشاورزی:
کشاورزی با گاوآهن : شخم زدن زمینهای سفت و کار با دامهای سنگین نیازمند قدرت عضلانی بالایی بود.
تغییر نقش زن: به دلیل بارداریهای متعدد (چون در جامعه کشاورزی نیروی کار بیشتر یعنی ثروت بیشتر) و خانه داری، زنان بیشتر به محیط خانه محدود شدند و کارِ بیرون و تولید ثروت اصلی به دست مردان افتاد.
با شکلگیری شهرها و جوامع کشاورزی، منابع و ثروتها ملموس شدند (انبارهای گندم، طلا، زمین). این امر باعث پیدایش جنگ بین جوامع برای تصاحب منابع دیگران شد:
جامعهای که جنگجویان قویتری داشت، باقی میماند.
از آنجایی که مردان به دلیل ساختار فیزیکی نقش اصلی را در جنگها ایفا میکردند، ارزش طبقه جنگجو (مردان) در جامعه به شدت بالا رفت.
قدرت نظامی مستقیماً به قدرت سیاسی و تصمیمگیری تبدیل شد و زنان که در جنگها نقش دفاعی یا غیرمستقیم داشتند، از ساختار قدرت حذف شدند.
چیزی که در ابتدا یک ضرورت اقتصادی یا نظامی بود، به مرور زمان تبدیل به «فرهنگ و عقیده» شد تا بقای خود را تضمین کند:
قوانین حمورابی و روم باستان: قوانین اولیه بشری، زن را به عنوان «دارایی» یا تحت سرپرستی پدر/شوهر تعریف کردند.
اسطورهشناسی و ادیان: اساطیر کهن که اغلب خدایان مادینه (خدایان باروری و زمین) داشتند، به مرور جای خود را به خدایان پادشاه، آسمانی و مذکر دادند. ساختارهای دینی و اجتماعی، رییس خانواده بودنِ مرد را امری «مقدس» و «طبیعی» جلوه دادند.
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
این یکی از بزرگترین و جذابترین معماهای تاریخ بشر است که هنوز هم مغزشناسها، فیلسوفها و روانشناسان سرش با هم بحث میکنند.
اگر بخواهیم از زاویههای مختلف (علوم اعصاب، روانکاوی و شناختی) به این سوال نگاه کنیم، افکار ما از این کانالها سرچشمه میگیرند:
۱. کارخانهی پردازش ناخودآگاه (دیدگاه علوم اعصاب)ما فکر میکنیم هر فکری که به ذهنمان میرسد را آگاهانه تولید کردهایم، در حالی که حقیقت این است که ۹۵ درصد (یا بیشتر) از فعالیتهای مغز پشت صحنه اتفاق میافتد. مغز شما مثل یک پردازشگر قدرتمند مرکزی است که مدام در حال اسکن کردن محیط، بررسی خاطرات گذشته، تحلیل دادههای حسی و پیشبینی آینده است. وقتی این پردازشها در لایههای پنهانِ ذهن (ناخودآگاه) تمام میشود، نتیجهاش به صورت یک «فکر» ناگهانی بالا میآید و وارد آگاهی ما میشود. برای همین است که گاهی ایده یا جوابی وسط دوش گرفتن یا رانندگی، ناگهان مثل یک جرقه توی سر آدم جرقه میزند؛ مغزتان در پسزمینه داشته کارش را میکرده!
۲. بایگانیِ تجربیات، خاطرات و یادگیریهاهیچ فکری از خلاء مطلق به وجود نمیآید. مغز شما مدام در حال بندبازی و ترکیب کردنِ تکههای اطلاعاتی است که در طول زندگیتان ذخیره کرده است. تصورات، ترسها، آرزوها و حتی خیالبافیهای شما، همگی از ترکیب مواد اولیهای ساخته شدهاند که قبلاً دیدهاید، شنیدهاید، خواندهاید یا حس کردهاید. مغز این تکهها را مثل قطعات لگو برمیدارد و کنار هم میگذارد تا افکار جدید بسازد.
۳. دیالوگِ مدام با محیط بیرونی (دادههای حسی)جهان بیرون با تمام جزئیاتش، کاتالیزور افکار ماست. یک بوی خاص، یک آهنگ، رنگِ آسمان، چهرهی یک آدم غریبه در خیابان، یا جملهای که در یک کتاب میخوانیم، همگی حکم «کلید» را دارند که قفلِ بخشی از شبکههای عصبی مغز را باز میکنند و جریانی از افکار مرتبط را به راه میاندازند.
۴. فیلترهای روانی، ترسها و غریزه بقابخش بزرگی از افکار روزمرهی ما (بهخصوص افکار منفی، نگرانکننده یا خودمحور) از کارخانهی «بقا» در مغز (مثل آمیگدال) بیرون میآیند. مغز انسان تکامل یافته تا مدام خطرات احتمالی را اسکن کند، سناریوهای بد را تصور کند و بپرسد: «حالا اگر این اتفاق بیفتد چه کار کنم؟». بخش زیادی از افکار اضطرابآور ما در واقع واکنش خودکار مغز به ترس از ناشناختهها و تلاش برای کنترل محیط است.
خلاصه اینکه: افکار درون ذهنمان مسافرانی هستند که از تقاطعِ «بیولوژی مغز»، «خاطرات و گذشته»، «اطلاعات ورودی محیط» و «بخشهای پنهان ناخودآگاه» به سمت سطحِ آگاهی ما پرتاب میشوند. ما مالکِ تمام افکاری که به سرمان میزنند نیستیم، اما قطعا این قدرت را داریم که انتخاب کنیم به کدامیک از آنها بها بدهیم و کدامشان را بفرستیم برود!
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
چگونه بعضی اشیا، آثار هنری، مدارک دانشگاهی یا سبکهای زندگی ارزش اجتماعی پیدا میکنند، درحالیکه چیزهای مشابه فاقد اعتبار باقی میمانند؟
قیمت بازار، کیفیت فنی، کمیابی، اعتبار تاریخی و منزلت اجتماعی یک چیز لزوماً یکسان نیستند. این قسمت میتواند نشان دهد ارزش چگونه در تعامل میان بازار، نهادها، متخصصان و مخاطبان شکل میگیرد.
چرا یک اثر هنری میتواند میلیونها دلار ارزش داشته باشد، درحالیکه نسخهای ظاهراً مشابه تقریباً بیارزش است؟
چه تفاوتی میان قیمت، ارزش هنری، اعتبار فرهنگی و کمیابی وجود دارد؟
نقش موزهها، منتقدان، گالریها و حراجیها در تعیین اعتبار چیست؟
آیا مدرک دانشگاهی فقط نشانهٔ دانش است یا نشانهٔ عضویت در یک گروه اجتماعی نیز محسوب میشود؟
چگونه یک محصول معمولی به کالای لوکس تبدیل میشود؟
آیا ارزش اجتماعی میتواند پس از تغییر اعتبار یک نهاد یا هنرمند ناگهان تغییر کند؟
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
انتظار» یکی از عمیقترین، پیچیدهترین و شاید رنجآورترین تجربههای زیسته انسان است. این حس که «انتظار هرگز تمام نمیشود» یا به محض رسیدن به یک خواسته، انتظارِ بعدی شکل میگیرد، اتفاقی تصادفی نیست؛ بلکه محصول ساختار عصبی مغز، ماهیت زمانمندی ذهن و نحوه مواجهه ما با وجود خویش است.
برای اینکه بدانیم چرا انتظار پایانی ندارد، میتوانیم آن را از چند زاویه نگاه کنیم:
۱. زیستشناسی عصبی: دوپامین برای «خواستن» است، نه «داشتن»علم اعصاب راز بزرگی را درباره مغز کشف کرده است: بیشترین حجم دوپامین (هورمون اشتیاق و انگیزه) زمانی در مغز ترشح میشود که در حال «انتظار برای پاداش» هستیم، نه وقتی که به پاداش میرسیم.
وقتی در انتظار رسیدن به یک هدف (شغل، رابطه، خرید، یا یک تغییر) هستید، مغز در اوج فعالیت و اشتیاق است.
اما به محض اینکه به آن میرسید، سطح دوپامین افت میکند و حس «خب، که چی؟» ایجاد میشود. مغز فوراً برای حفظ بقا و انگیزه، هدف جدیدی میسازد و شما را دوباره در حالت «انتظار بعدی» قرار میدهد.
از نگاه فیلسوفان وجودی (مانند مارتین هایدگر)، انسان موجودی نیست که صرفاً در «حال» قرار داشته باشد؛ انسان همواره در حال «پرتاب کردن خود به آینده» است.
ما همواره با پروژهها، آرزوها و نگرانیهای فردا تعریف میشویم.
ساموئل بکت در نمایشنامه معروف در انتظار گودو به زیبایی نشان میدهد که انتظار، یک وضعیت موقت نیست، بلکه خودِ شرطِ زیستن است. ما منتظر چیزی هستیم تا به زندگیمان معنا دهد، اما خودِ آن چیز شاید هرگز نیاید یا وقتی میآید آنچه انتظار داشتیم نباشد.
در ساختار جوامع امروزی، «رسیدن» به رسمیت شناخته نمیشود. همیشه یک مرحله بعدی، یک ارتقای بعدی، یک محصول جدیدتر یا یک هدف نرسیده وجود دارد.
وقتی به یک خواسته میرسید، معیارها تغییر میکنند
فرهنگ مدرن به ما یاد داده که «بودن در وضعیت فعلی کافی نیست»؛ بنابراین، ذهن همیشه در حالت انتظار برای «کامل شدن در آینده» باقی میماند.
وقتی منتظر چیزی هستید، توجه آگاهانه شما دقیقاً روی خودِ زمان متمرکز میشود.
وقتی غرق در لذت یا کار هستید، زمان را فراموش میکنید و سریع میگذرد.
اما وقتی منتظرید، مدام عقربهها را نگاه میکنید. این تمرکزِ بیش از حد باعث میشود زمان در ذهن شما «کش بیاید» و هر ثانیه شبیه یک ساعت بگذرد. همین امر حسِ بیپایان بودن را ایجاد میکند.
گاهی اوقات انتظار کشیدن، یک مکانیسم دفاعی ناخودآگاه است. تا زمانی که منتظر فردا، یک تغییر، یا آمدن یک فرد هستیم، لازم نیست با واقعیتِ سخت، مسئولیتها یا پوچیِ احتمالِ لحظه حال مواجه شویم. انتظار به ما یک «امیدِ مبهم اما تسکیندهنده» میدهد که باعث میشود از نفوذ به عمق زمان حال فرار کنیم.
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
روانشناسی از جادو و فلسفه شروع شد؛ از جایی که آدمها دنبال "روح" میگشتن. بعد با ویلهلم وونت وارد آزمایشگاه شد، با فروید به ناخودآگاه سفر کرد، با واتسون و اسکینر وارد قفس موشها شد، با مزلو و راجرز از آن بیرون آمد و به انسان نگاه کرد، و با پیاژه و بکه، مغز را دوباره کشف کرد. روانشناسی، در واقع تاریخ تلاش انسان برای شناخت خودش است — از درون تاریک ذهن تا مدارهای نورونها.
هر مکتب، تلاشی بود برای پاسخ به این سؤال ساده و بیپایان: «انسان چرا اینطور فکر میکند؟ چرا اینطور احساس میکند؟ و چرا گاهی نمیتواند خودش را بفهمد؟»
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.
در اقتصاد سنتی، کارگر در برابر متراژ پارچهای که میبافت یا قطعهای که میساخت دستمزد میگرفت. اما در «اقتصاد توجه» ، فرمول کاملاً عوض شده است. شما دیگر «مشتری» یا «کاربر» ساده نیستید؛ شما همزمان تولیدکننده، ماده خام و خودِ محصول هستید.
بیایید بررسی کنیم چرا فیلسوفان و جامعهشناسان امروزی (مانند کریستین فوکس یا شوکانا زوبوف) از اصطلاح «کارگران دیجیتال بدون مزد» استفاده میکنند:
۱. محتوای مجانی؛ سوخت اصلی پلتفرمهااینستاگرام، یوتیوب، ایکس (توییتر) یا تیکتاک بدون محتوایی که «مردم عادی» تولید میکنند، هیچ ارزش مالی ندارند.
وقتی یک استوری میگذارید، نظری مینویسید، عکسی از غذایتان منتشر میکنید یا حتی به پست دیگران لایک میدهید، دارید برای این پلتفرمها محتوا و جلب توجه خلق میکنید.
این محتوا میلیونها نفر دیگر را در پلتفرم نگه میدارد. اگر همه مردم عادی دست از پست گذاشتن و لایک کردن بردارند، ارزش مالکان این پلتفرمها ظرف چند روز به صفر میرسد.
حتی زمانی که هیچ پستی نمیگذارید و فقط در حال چرخزدن (اسکرول) هستید، در حال کار کردن هستید!
دادههای رفتار شما (اینکه روی چه عکسی چند ثانیه مکث کردید، چه زمانی خشمگین شدید، چه کالا یا فردی را جستجو کردید) استخراج میشود.
این دادهها پایش و پردازش میشوند تا الگوریتمها دقیقتر شوند. محصول نهایی این فرآیند، «پروفایل رفتاری» شماست که به شرکتهای تبلیغاتی فروخته میشود.
کارگر کارخانه میداند که دارد کار میکند، خسته میشود و منتظر حقوق سر ماه است. اما در سوشال مدیا:
کار با بازی و لذت ترکیب شده است : لایکها، کامنتها و فالوورها به عنوان «دستمزد روانی» (دوپامین) به شما داده میشوند.
شما احساس میکنید در حال تفریح یا سرگرمی هستید، در حالی که در همان لحظه در حال ارزشآفرینی میلیاردی برای صاحبان پلتفرم هستید بدون اینکه سهمی از سود مادی آن داشته باشید.
در شغل عادی، ساعت کاری مشخصی وجود دارد. اما کارگر دیجیتال تعطیلی ندارد. شما در تختخواب، داخل تاکسی، در مهمانی و حتی در سرویس بهداشتی در حال تولید داده و چرخاندن چرخدندههای این سیستم هستید.
نتیجهگیری: بردگی داوطلبانه یا مبادله پایاپای؟برخی مدافعان پلتفرمها میگویند: «این یک معامله پایاپای است؛ پلتفرم سرویس رایگان و ارتباطات ارائه میدهد و کاربر داده میدهد.»
اما واقعیت این است که این معامله کاملاً نابرابر است. سود این مبادله (سرمایههای نجومی و قدرت سیاسی-اجتماعی) به جیب چند غول فناوری میرود و سهم مردم عادی، خستگی ذهنی، کاهش تمرکز، انزوا و نیاز دائم به دیده شدن است.
ما نه تنها کارگران بدون مزد هستیم، بلکه سرمایه لازم برای کارفرما (گوشی و اینترنت) را هم خودمان با پول خودمان میخریم!
نظر شما چیست؟ آیا فکر میکنید خدماتی که از این پلتفرمها میگیریم ارزشی برابر با دادهها و زمانی که به آنها میدهیم دارد؟
--------------------------
برای پخش تبلیغات در پادکستهای فارسی به ربطهاست مراجعه کنید.
Hosted on Rabt.
See Rabt.host for more information.