در جایی از این دنیا یک دختر بچه به دنیا میاد و خانواده و جامعه حمایت‌اش می‌کنن و با تلاش خودش روزی می‌تونه شهردار یا حتی رئیس‌جمهور بشه. اما تو همین حوالی تو افغانستان، دختران اجازه رفتن به مدرسه رو ندارن. تو کشور ما محرومیت از تحصیل قصه تازه‌ای نیست.
همراه ما باشید تا راجع به حق تحصیل بشنویم.

یکی از سوالاتی که در ذهن‌مون میاد و می‌پرسیم به خصوص در مورد رشد فردی خودمون اینه که معیارهامون رو از کجا می‌گیریم؟ خودمون رو با چی مقایسه می‌کنیم؟ و چه خصوصیات دیگه‌ای واقعا مهم هستن؟

در یک جامعه تکثرگرا، افراد به تفاوت‌های فردی و گروهی احترام می‌گذارند و تمام افراد بدون تبعیض از نظر جنسیت، سن، نژاد، اعتقادات و وضعیت اقتصادی می‌توانند در فعالیت‌های جامعه‌شان شرکت کنند.

زنان اگر مجبور شوند، روی دیوارهای زندان، آسمان آبی را نقاشی خواهند کرد.
اگر پارچه‌های زخم‌بندی سوزانده شود، پارچه‌های بیشتری خواهند بافت
اگر خرمن‌ها نابود شوند، بذرهای بیشتری خواهند پاشید.
آنجا که دری نیست، زنان در خواهند ساخت و آن را باز خواهند کرد و از آن عبور خواهند کرد و به راه‌های جدید و زندگی‌های جدید گام خواهند نهاد.

گاهی ما به توانایی خودمون برای متحول شدن اهمیت نمی‌دیم .گاهی باور نمی‌کنیم که همه چیز دست خودمونه و ما چقدر توانا هستیم. واقعیت اینه که همه ما می‌تونیم تغییر کنیم و رشد کنیم و باور داشته باشیم که ما خیلی فراتر از الگوهای تکراری‌ای هستیم که سمبل یک انسان توانا هستند.

تو این قسمت سعی داریم تا راجع به امید اجتماعی صحبت کنیم. یعنی یک قدم از خودمون فراتر بریم، از آرزوهای شخصی و اهداف فردی‌مون و به امیدی که باعث ایجاد یک جامعه پویا و سبز می‌شه برسیم. این من که اون‌قدر درگیرش هستیم رو برای دقایقی رها کنیم و به ما فکر کنیم.

تو این قسمت، باز هم می‌پردازیم به کمپین داستان ما یکیست و از استقامت سازنده براتون می‌گیم.

بشر همیشه در طول تاریخ رابطه‌ای جدانشدنی با طبیعت داشته ولی خب با رشد جمعیت، تغییر سبک زندگی آدم‌ها، زیاده‌خواهی حکومت‌ها از مصرف منابع طبیعی، همه و همه ما رو به این جا رسونده که باید نگران آینده زمین باشیم.

مرگ واژه‌ای غریب و هم‌زمان آشنا برای ماست. ولی سؤال اینه: ما چقدر پذیراش هستیم؟ چقدر به سفر روحمون فکر می‌کنیم؟