در این قسمت می‌پردازیم به حس عمیقی که به ما انگیزه‌ ادامه دادن می‌ده. حسی که توأم با امید و شادیه و حسی که گاهی آمیخته با ترس و اضطراب می‌شه.

چیزی که توی زندگی، ما رو به جلو هل می‌ده امیده. در این قسمت راجع به امید در زندگی صحبت می‌کنیم.

در این قسمت باز هم می‌خوایم تا به بازتعریف یک مفهوم بپردازیم. پیشرفت، خواسته‌ قلبی تک تک ماست ولی ما چقدر درست فهمیدیم‌اش؟

برای شناخت جامعه امروز و کمک کردن به اصلاح اون، ما نیاز داریم تا تعریف جدیدی از مفاهیم رو یاد بگیریم. قدرت، یکی از این مفاهیم هست.

خیلی وقت‌ها اتفاقایی می‌افته که قلبمون رو به درد میاره، گاهی ذهن‌مون رو مشغول می‌کنه و گاهی هم باعث می‌شه که فکر کنیم که چیکار می‌تونیم بکنیم برای دنیامون، اصلا وظیفه‌ ما برای جامعه‌مون چیه؟

دوست داشتن فراتر از فعله. از اون حس‌های مشترک که زودتر از چیزی که فکرش رو بکنیم سراغ هممون اومده. همه‌ی ما عشق به پدر و مادر و تک تک اعضای خونواده رو خیلی زود تجربه کردیم.
شاید خیلی هامون یا نه اصلا ، هممون تجربه ای داشتیم که احتمالا به سختی یادش میاریم. اون هم اینکه دل به بندیم به کسی که زیاد نمی‌شناسیمش.

مشورت خیلی بیشتر از یه تصمیم گیریه و راهیه واسه رسیدن به حقیقت. احتمالا اسم مشورت زیاد به گوشمون خورده ولی خب تو دنیای الان که هرکی بیشتر به فکر خودشه حق داریم یادمون بره درست ازش استفاده کنیم.

اطراف خیلی از ما، آدم‌های تک‌بعدی هستند. حتی شاید خیلی از ما گاهی به ناچار مجبور شدیم که درگیر یکی از بعدهای زنگی‌مون باشیم. بعضی‌ها فقط به فکر یاد گرفتن‌ هستیم و گاهی یادمون می‌ره که اونا رو عملی کنیم. بعضی‌هامون وقت‌مون رو می‌ذاریم رو کار کردن. همه تمرکزمون می‌شه پیشرفت مادی و گاهی یادمون می‌ره اصلا چرا کار می‌کنیم. جز هر کدوم از این دسته‌ها باشیم، یک جای کار می‌لنگه. آخه مگه می‌شه ماهیت زندگی ما تو یک بعد جا بگیره؟‌

همه‌ جنگ‌های تاریخ به دست ما آدم‌ها اتفاق می‌افته، پس تموم کردن این همه سیاهی هم فقط و فقط از خودمون برمیاد.