Στο 22ο επεισόδιο του Φωτεινού Θαλάμου καλεσμένος είναι ο Μαρίνος Τσαγκαράκης, φωτογράφος που ζει και εργάζεται στην Ολλανδία. Αφορμή για τη συζήτησή μας είναι η πρόσφατη έκδοση του δεύτερου φωτογραφικού του βιβλίου, Strawberry Blue, από τον διεθνώς αναγνωρισμένο εκδοτικό οίκο Overlapse.

Το Strawberry Blue είναι μια βαθιά προσωπική δουλειά. Γεννήθηκε από την ανάγκη του Μαρίνου να διαχειριστεί την εμπειρία της μετανάστευσης και να δώσει μορφή σε συναισθήματα όπως η ματαίωση, η απώλεια, η μοναξιά, αλλά και η σταδιακή αποδοχή. Όλα αυτά ξεδιπλώνονται μέσα από έναν και μόνο τόπο, ένα πάρκο που γίνεται το σκηνικό μιας εσωτερικής διαδρομής.

Η συζήτησή μας, όμως, δεν έμεινε μόνο στο βιβλίο. Ως δύο Έλληνες φωτογράφοι που ζούμε στο εξωτερικό, ο Μαρίνος στο Eindhoven κι εγώ στο Βερολίνο, ήταν σχεδόν αναπόφευκτο να μιλήσουμε και για τη μετανάστευση. Για το πώς επηρεάζει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, πώς διαμορφώνει την ταυτότητά μας και τελικά πώς περνάει, άλλοτε φανερά και άλλοτε υπόγεια, μέσα στη φωτογραφία μας.

Μιλήσαμε ακόμη για την πορεία του από το Paradise Inn  (Void, 2017)μέχρι το Strawberry Blue (Overlapse, 2026), για τη δημιουργία ενός φωτογραφικού βιβλίου, για την πειθαρχία που απαιτείται ώστε να συνεχίζεις να παράγεις έργο παρά τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, αλλά και για το πώς εξελίσσεται ένας φωτογράφος μέσα στον χρόνο.

Στο 21ο επεισόδιο του podcast φιλοξενούμε τον φωτογράφο Χάρη Κακαρούχα. Αφορμή για τη συζήτησή μας είναι η μακρόχρονη δουλειά του στην Κούβα, η οποία αποτέλεσε και τη βάση της διδακτορικής του διατριβής στη φωτογραφία και οδήγησε στη δημιουργία του φωτογραφικού βιβλίου «Μετέωρος Χρόνος: Ένα Πορτρέτο της Κούβας», το οποίο τιμήθηκε με το European Publishing Award.

Ο Χάρης μοιράζεται πώς η φωτογραφία μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο αυτογνωσίας, όχι μόνο αποκαλύπτοντας τον κόσμο γύρω μας, αλλά και φέρνοντάς μας σε επαφή με τον εσωτερικό μας κόσμο.

Μιλάμε για το πώς η ουσιαστική φωτογραφική ματιά δεν καλλιεργείται μόνο μέσα από την τεχνική, αλλά κυρίως μέσα από τη βαθύτερη κατανόηση του εαυτού μας.

Ένα επεισόδιο για όσους πιστεύουν ότι η φωτογραφία είναι κάτι περισσότερο από μια εικόνα. Είναι ένας τρόπος να βλέπουμε, να αισθανόμαστε και, τελικά, να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.

Στο 20ό επεισόδιο του podcast φιλοξενούμε τον φωτογράφο Αντώνη Πασβάντη και συζητάμε για το φωτογραφικό του βιβλίο «Έβρος – Η ζωή στις όχθες», που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ποταμός.

Ο Αντώνης μοιράζεται μαζί μας τη διαδρομή από τη σύλληψη της ιδέας μέχρι την ολοκλήρωση αυτού του μακροχρόνιου πρότζεκτ, καθώς και την εμπειρία του ως φωτορεπόρτερ σε περιοδικά της Αθήνας και τη μετέπειτα μετακόμισή του στην Καβάλα, μια αλλαγή που επηρέασε σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τη φωτογραφία και τις ιστορίες που επιλέγει να αφηγηθεί.

Παράλληλα, συζητάμε για τις ανησυχίες, τις γνώσεις και τα εφόδια που αποκτά κανείς έξω από το πλαίσιο των φωτογραφικών σχολών, αλλά και για τις δυσκολίες που συναντά ένας δημιουργός στην πορεία ενός φωτογραφικού έργου. Από το πρώτο βήμα της έρευνας και της ανάπτυξης της ιδέας μέχρι την ολοκλήρωση και την έκδοση ενός βιβλίου, ο Αντώνης μοιράζεται πολύτιμες εμπειρίες και σκέψεις για την επιμονή, τη συνέπεια και την αφοσίωση που απαιτεί ένα προσωπικό φωτογραφικό πρότζεκτ.

Στο δεύτερο μέρος, ο Στράτος μιλά για την επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη και τη διαχείριση του φωτογραφικού υλικού που δημιούργησε κατά τη διάρκεια της τετραετούς παραμονής του στη Σκόπελο. Εξηγεί πώς αυτή η δουλειά μετουσιώθηκε στο βιβλίο “Ημερολόγιο”, πώς ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό, και πώς αποτέλεσε ένα έργο που άνοιξε τον δρόμο για επόμενες δουλειές και συνεργασίες.

Στη συνέχεια μας μιλά για το “Αρχιπέλαγος”, που δημιούργησε με ανάθεση, καθώς και για το μεγαλύτερο μέχρι σήμερα φωτογραφικό κεφάλαιο του, τον Άθω,.

Η συζήτηση προχωρά στις πρόσφατες δουλειές του, όπως το “Το γουρούνι και άλλες ιστορίες”, και σε έργα που συνεχίζει να δημιουργεί αποκαλύπτοντας τον τρόπο που διαπραγματεύεται την εικόνα και τον χρόνο.

Πέρα από τα έργα του, ο Στράτος μιλάει για τη διδασκαλία της φωτογραφίας, για τον τρόπο που βλέπει την εισαγωγή της τεχνητής νοημοσύνης στη φωτογραφική διαδικασία, αλλά και για άλλες πτυχές της δημιουργίας και της μάθησης που θεωρεί σημαντικές για τους νέους φωτογράφους.

Καλεσμένος σε αυτό το επεισόδιο είναι ο Στράτος Καλαφάτης, ένας από τους πιο αναγνωρισμένους Έλληνες φωτογράφους με πάνω από 30 χρόνια σταδιοδρομίας στη φωτογραφία.

Στο πρώτο από τα δύο επεισόδια, ο Στράτος μοιράζεται πώς από τον πρωταθλητισμό στράφηκε στη φωτογραφία, μιλά για τη φωτογραφική σκηνή της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’80 και ’90 και εξηγεί γιατί η πόλη υπήρξε κομβικό σημείο για την εξέλιξη της ελληνικής φωτογραφία.

Συζητά επίσης για την ανάγκη του να ταξιδεύει, τις εμπειρίες του στο εξωτερικό, αλλά και πώς έγινε η μετάβαση από την αναλογική στην ψηφιακή εποχή, μια διαδρομή που διαμόρφωσε το προσωπικό του βλέμμα και τη δημιουργική του ταυτότητα.

Η συζήτηση ολοκληρώνεται με την επιστροφή του στη Θεσσαλονίκη μετά από μια τετραετή παραμονή στη Σκόπελο, όπου πήγε με την οικογένειά του για να αφοσιωθεί στην παραγωγή φωτογραφικού έργου.

Σε αυτό το δεύτερο μέρος της συζήτησής μας με την Εύα Βουτσάκη, συνεχίζουμε την κουβέντα γύρω από το έργο Traces Within και ανοίγουμε θέματα που αφορούν τα τραύματα που κουβαλάμε, εκείνα που πολλές φορές αποφεύγουμε να αγγίξουμε ή να εκφράσουμε.

Μιλάμε επίσης για τη διδασκαλία, τη σχέση με τους μαθητές, αλλά και τις δυσκολίες και προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένας σύγχρονος φωτογράφος, τόσο καλλιτεχνικά όσο και προσωπικά.

Τέλος, η Εύα μοιράζεται σκέψεις για τα επόμενα project της και για τη διαδρομή που συνεχίζει να διαμορφώνεται μέσα από τη φωτογραφία και τη ζωή.

Σε αυτό το πρώτο μέρος της συζήτησης με την Εύα Βουτσάκη, μιλάμε για τις κοινές μας αφετηρίες στη φωτογραφία, μέσα από τον φωτογραφικό όμιλο του Α.Π.Θ τον ΦΟΑΠΘ, στα υπόγεια της Νομικής. Στεκόμαστε στη σημασία αυτής της εμπειρίας και στο πώς διαμόρφωσε τη ματιά και την πορεία μας.

Η Εύα μοιράζεται την προσωπική της διαδρομή: από το πώς ξεκίνησε τη φωτογραφία, τη στροφή της από τη Νομική — που τελικά δεν την εξέφρασε, μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψε σχεδόν τυχαία ότι αυτό που την εκφράζει πραγματικά είναι η εικόνα.

Παράλληλα, μιλάμε για την επαφή της με άλλες μορφές τέχνης, όπως η ποίηση, αλλά και για τις εμπειρίες που τη διαμόρφωσαν από τη ζωή στην Κρήτη και το χωριό, μέχρι τα φοιτητικά της χρόνια στη Θεσσαλονίκη.

Γράψτε μας στα σχόλια τις εμπειρίες σας από τον ΦΟΑΠΘ. Θα χαρούμε πολύ να τα διαβάσουμε.

Στο 17ο, και πολύ ιδιαίτερο, επεισόδιο μιλάμε με τρεις φωτορεπόρτερ (Αλέξανδρος Αβραμίδης, Κωνσταντίνος Τσακαλίδης και Θανάσης Καλιακούδας) που βρέθηκαν στα Τέμπη τις πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα. Βρέθηκαν εκεί ως επαγγελματίες, αλλά και ως άνθρωποι που κλήθηκαν να σταθούν απέναντι σε μια ανείπωτη τραγωδία.
Συζητάμε για το τι σημαίνει να καταγράφεις μια ιστορική στιγμή την ώρα που εκτυλίσσεται. Πώς αποφασίζεις τι φωτογραφίζεται και τι όχι; Πώς διαχειρίζεσαι την ανθρώπινη οδύνη πίσω από τον φακό;
Ένα επεισόδιο για την ευθύνη της εικόνας, τη δύναμη της μαρτυρίας και τα όρια της φωτογραφίας όταν η πραγματικότητα ξεπερνά κάθε κάδρο.

Στο 16ο επεισόδιο του Φωτεινού Θαλάμου καλεσμένη μας είναι η εικαστικός Μαρία Μαυροπούλου, μια δημιουργός που κινείται ανάμεσα στην φωτογραφία, την τεχνολογία και τον πειραματισμό.Η Μαρία ξεκίνησε από την Καλών Τεχνών, πέρασε από τη φωτογραφία και σύντομα άνοιξε την πόρτα σε νέα εργαλεία, ανάμεσά τους και το AI.

Στο επεισόδιο μάς μιλά για τη σχέση της με αυτήν την τεχνολογία: πώς τη χρησιμοποιεί, πώς αλλάζει τον τρόπο που δημιουργεί και με ποιους τρόπους μπορεί να μεταμορφώσει το μέλλον της εικόνας.Συζητάμε ανοιχτά για τις ανησυχίες, τις δυνατότητες, τα θετικά και τα σκοτεινά σημεία της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά και για τον ρόλο των καλλιτεχνών μέσα σε ένα τοπίο που εξελίσσεται γρηγορότερα από ποτέ.

Μέσα από συγκεκριμένα projects της, μας δείχνει πώς ενσωματώνει το AI στο έργο της και τι σημαίνει να δημιουργείς μέσα σε μια εποχή όπου τα όρια της τέχνης μετακινούνται συνεχώς.

Στο 15ο επεισόδιο, η φωτογράφος Φωτεινή Ζαγλάρα  μάς ανοίγει τον δημιουργικό της κόσμο και μας μιλά για τη σχέση της με το αυτοπορτραίτο — πώς ξεκίνησε σαν ένα πείραμα και κατέληξε να γίνει ο πιο προσωπικός της τρόπος έκφρασης.
Μας εξηγεί πώς γεννιούνται οι «περσόνες» της μπροστά στον φακό, τι σημαίνει να είσαι ταυτόχρονα φωτογράφος και φωτογραφιζόμενη, αλλά και πώς είναι να παλεύεις με τη ρουτίνα (ή μάλλον, την έλλειψή της) στην καλλιτεχνική καθημερινότητα.
Μιλήσαμε για έμπνευση, δυσκολίες, αυτοπαρατήρηση και για το πόσο σημαντικό είναι να είσαι πραγματικά εκεί, παρούσα στη στιγμή, όταν δημιουργείς.