ในเช้าวันที่ที่มีลมพัดแรง ลูกบอลสายรุ้งลูกหนึ่งถูกลมพัดลอยไปตามลมจนมันไปตกลงบนถนนเล็ก ๆ ลูกบอลกลิ้งไปตามแรงลมจนไปตกอยู่ในแอ่งโคลน ตอนนี้ลูกบอลติดไปต่อไม่ได้  จึงจำใจยอมแช่อยู่อย่างนั้น  มีผู้คนเดินผ่านลูกบอลไปมาแต่ไม่มีใครสนใจที่จะช่วยเอาลูกบอลขึ้นมาเลยสักคน  “ดูสภาพตอนนี้ของฉันสิมีแต่โคลนเต็มไปหมดจนมองไม่เห็นสีรุ้งแสนสวยของฉันแล้ว” “แม่ครับแม่ดูลูกบอลนั่นสิ ขอผมเก็บไปบ้านได้ไหมครับ”  จอมดึงมือแม่ไว้ก่อนวิ่งไปหยิบลูกบอลขึ้นมา “ตายแล้วมือสกปรกหมด ทิ้งไว้เถอะลูก ไม่ให้เอากลับไปบ้านนะ” แม่บอกเสียงเข้ม จอมเสียใจแต่ก็ยอมทำตาม เมื่อลูกบอลสายรุ้งถูกโยนทิ้งมันจึงต้องกลิ้งต่อไป ลูกบอลจะไปหยุดที่ไหนต่อไปติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วทางตอนใต้ของเขตร้อนปีนี้ทั้งร้อนและอบอ้าว  น้ำตามแหล่งน้ำธรรมชาติเหือดแห้งแทบไม่เหลือพอให้สัตว์ต่าง ๆ กินดื่มได้เหมือนเดิม  ทำให้บรรดาสัตว์ หิวกระหายไปตาม ๆ กันไม่เว้นแม้แต่นกขนาดเล็กอย่างนกกระจิบ ฝูงนกกระจิบจึงชวนกันตามหาแหล่งน้ำจนเข้ามาในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง  ซึ่งก็แห้งแล้งไม่ต่างอะไรกับที่อื่น ๆ แต่แล้วก็มีนกกระจิบตัวหนึ่งมองเห็นอ่างปลาเก่าๆที่ยังพอมีน้ำเหลือ “เราไปที่อ่างปลานั้นเถอะข้าดูแล้วยังพอมีน้ำเหลือแบ่งปันให้พวกเราได้กินแก้กระหายไปบ้าง”  ขณะที่นกกระจิบตัวอื่นๆกำลังบินตามไปจะเกิดอะไรขึ้นติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ในการแข่งขันกีฬาประจำป่าปีนี้กรรมการกำหนดให้แข่งขันกีฬาฟุตบอล  ทีมป่าตะวันออกซึ่งเป็นแชมป์ปีที่แล้วต่างพากันตื่นเต้นเพราะจะมีการคัดตัวนักกีฬาในวันรุ่งขึ้น  โค้ชแพะคัดตัวให้หมาป่าเป็นหัวหน้าทีมเพราะมีความเฉลียวฉลาดและว่องไว  ส่วนนักกีฬาตัวอื่น ๆ ก็ได้มาเกือบครบจำนวนแล้วยกเว้นตัวสำรองที่ไม่มีใครอยากเป็น  “ขอผมเป็นตัวสำรองได้ไหมครับ”  เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังต้นไม้ ทั้งทีมหันไปมองก็เห็นช้างเบิ้มยืนเหนียมอายชูงวงม้วนอยู่ หมาป่าหัวเราะงอหายพร้อมกับบอกว่า “ช้างเบิ้มอ้วนตุตะแบบนี้น่ะเหรอจะมาเล่นเป็นนักกีฬา สงสัยทีมเราจะแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เล่น”  แล้วทุกตัวก็พากันหัวเราะจนช้างเบิ้มงอนแล้วเดินจากไป ช้างเบิ้มจะได้เข้าร่วมการแข่งขันหรือไม่ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

วันนี้ที่โรงเรียน ยะหยาเด็กน้อยถามเพื่อน ๆ ในห้องสายตาก็คอยสอดส่องทั้งใต้โต๊ะของเพื่อนหรือพื้นที่นั่งแม้กระทั่งบนโต๊ะของคุณครู  เผื่อมีใครเจอโย่งโย่งแล้วเอามาให้ครูไว้แต่ก็ไม่มี  ยะหยาพยามคิดว่าไปลืมไว้ที่ไหน เมื่อหาไม่พบเพื่อน ๆ จึงออกความเห็นว่าหรือจะหายไปแล้ว ยะหยาหน้าเศร้าเพราะโย่งโย่งเป็นกบเหลาดินสอที่มีลายยีราฟแถมยังมีตุ๊กตายีราฟเล็ก ๆ ห้อยติดอยู่เธอจึงเรียกว่า โย่งโย่ง  เวลาเหลาดินสอแล้วยะหยารู้สึกว่าดินสอแท่งนั้นเขียนหนังสือสวยเป็นพิเศษ ที่สำคัญเป็นของขวัญที่คูณปู่ให้มา ถ้าคูณปู่รู้ว่าโย่งโย่งหายไปคงเสียใจ  โย่งโย่งหายไปไหนติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ณ โรงเรียนสัตว์หรรษา ในห้องเรียนที่ครูกุ๊กไก่กำลังสอนหนังสือบรรดาเด็ก ๆ ทุกตัวกำลังฟังคุณครูอย่างตั้งใจ และซักถามคุณครูกุ๊กไก่ในเรื่องที่ไม่เข้าใจกันอย่างจริงจัง แต่ลูกแกะมักจะนั่งหลับในห้องเรียนเสมอ เมื่อกลับมาถึงบ้านลูกแกะก็เอาแต่ดูทีวีและเล่นเกมในโทรศัพท์มือถือ แม่แกะบอกให้อ่านหนังสือเพราะใกล้สอบแล้ว แต่ลูกแกะก็ไม่สนใจ เมื่อถึงวันสอบลูกแกะทำข้อสอบไม่ได้ หลังสอบเสร็จครูกุ๊กไก่แจกใบคะแนนให้ลูกแกะ แต่เมื่อลูกแกะเห็นคะแนนที่ได้ก็รู้สึกไม่สบายใจกลัวแม่ดุ พอกลับถึงบ้านลูกแกะก็ส่งใบคะแนนให้แม่แกะ หลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ณ ลำธารในป่าใหญ่ มีปลาทับทิมอาศัยอยู่จำนวนมาก เวลาจะทำอะไรซักอย่างก็วุ่นวายไปหมด เพราะขาดผู้นำฝูง ปลาทับทิมน้อยจึงตกลงกันว่าจะจัดการแข่งขันเพื่อหาผู้นำฝูง หลังจากปรึกษาหารือกันเรียบร้อยปลาทับทิมทั้งหมดก็ลงความเห็นว่าจะจัดการแข่งขันว่ายข้ามกระแสน้ำที่เชี่ยวที่สุดในลำธาร โดยมีกติกาว่าใครสามารถว่ายน้ำผ่านกระแสน้ำไปได้จะเป็นผู้ชนะ เช้าวันรุ่งขึ้นปลาทับทิมทุกตัวก็มารวมกันที่ลำธารกลางป่า เมื่อการแข่งขันได้เริ่มขึ้น ปลาทับทิมผอมอาสาว่ายน้ำตัวแรก ท่ามกลางเสียงเชียร์ของเพื่อนๆ ปลาทับทิมผอมว่ายน้ำฝ่ากระแสน้ำได้แค่ครึ่งทางก็รู้สึกเหนื่อยและว่ายต่อไปไม่ไหว  ตัวต่อไปจะเป็นใครและสามารถว่ายน้ำข้ามไปหรือไม่ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

หลายคนมีความเชื่อว่านกเค้าแมวบางชนิด เป็นสัตว์ที่นำความโชคร้ายมาให้  แต่สำหรับนกเค้าแมวสีขาวที่มีสีแปลกกว่านกเค้าแมวตัวอื่น  มันเป็นนกเค้าแมวที่มีน้ำใจและอาจทำให้เพื่อนๆไม่โชคร้ายอย่างที่เชื่อกัน คืนหนึ่งลูกกระรอกตัวน้อยซนมาก มันเล่นกับพี่ ๆ กระรอกอยู่ในโพรงแล้วพลัดตกจากโพรงบนต้นไม้สูง ลูกกระรอกน้อยตกใจส่งเสียงดังตะโกนให้ช่วย นกเค้าแมวกำลังบินผ่านตรงนั้นพอดี จึงบินโฉบมารับลูกกระรอกน้อยไว้ได้ทัน และพามาส่งที่โพรงบนต้นไม้สูง ลูกกระรอกน้อยยิ้มกว้างขอบคุณเค้าแมว  ต่อจากนั้นนกเค้าแมวได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมันจึงบินตามหา  มันเห็นแม่นกเขาตัวหนึ่งยืนขาสั่นข้างรังของตัวเองบนต้นไม้  เกิดอะไรขึ้นกันแม่นกเขาและนกเค้าแมวจะช่วยได้หรือไม่ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ในค่ำคืนหนึ่งดวงดาวส่องแสงสว่างไสวเต็มท้องฟ้า  “มองไปบนฟ้านั่นสิดวงดาวช่างน่าอร่อยเหมือนขนมคุกกี้ที่อบมาร้อน ๆ น่ากินที่สุดเลย”  ยักษ์ตนหนึ่งชี้ชวนให้เพื่อนยักษ์ตนอื่นๆมองบนท้องฟ้า “ฉันหิวจังเลยถ้าได้กินคุกกี้ที่อบร้อน ๆ ตอนนี้ก็คงมีความสุขไม่น้อย แต่ขนมคุกกี้แสนอร่อยของพวกเราอยู่บนฟ้าแล้วทำอย่างไรจะได้กิน เยอะแยะมากมายขนาดนี้คงอิ่มกันไปหลายวัน”  ยักษ์ตนเล็กที่สุดเอ่ยขึ้นเบาๆ  ยักษ์อีกหกตนก็รู้สึกเหมือนกัน “เรามาวางแผนจับดวงดาวลงมากินกันเถอะ”  ไม่นานแผนการจับดวงดาวก็เริ่มขึ้น  เจ้ายักษ์ใหญ่ช่วยกันเก็บเถาวัลย์ในป่าแล้วคล้องร้อยต่อกันเป็นเชือกที่ยาวที่สุดเท่าที่พวกมันจะทำได้  หลังจากนั้นพวกมันจะทำอย่างไรติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ณ ป่าแสนสุข มีสัตว์น้อยใหญ่อาศัยอยู่มากมาย หอยทากตัวหนึ่งกำลัง กระดึ๊บ กระดึ๊บ ไปข้างหน้าอย่างมีความสุข หอยทากอารมณ์ดีตัวนี้มีชื่อว่า มูมู่ ในขณะที่เจ้ามูมู่กำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ก็มีเสียงเล็ก ๆ ของมดแดงทักทายว่าลำตัวของหอยทากช่างยาวจริง ๆ เธอเป็นสัตว์ที่มีลำตัวยาวที่สุดที่ฉันเคยเห็นมาเลย ฝ่ายหอยทากก็รู้สึกตื่นเต้นที่มดแดงบอกว่ามันตัวยาว มดแดงกล่าวชื่นชมมูมู่อย่างจริงใจและเดินจากไป เจ้ามูมู่ก็กระดึ๊บต่อไปอย่างร่าเริงพร้อมกับร้องเพลง “ฉันตัวยาว ฉันตัวย๊าวยาว ฉันตัวย๊าวยาว” ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงนั้นดังว่าอย่างไร ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วยังมีลิงจ๋อตัวหนึ่งนิสัยไม่ดีสักเท่าไหร่ เอาแต่ใจตัวเองและไม่เคยสนใจใครเลย เจ้าลิงจ๋อจึงต้องอยู่แบบเหงา ๆ เพียงตัวเดียว ซึ่งมันอยากจะมีเพื่อนเหมือนสัตว์ตัวอื่นๆ แต่มันก็ไม่เคยแสดงออก จนวันหนึ่งนกแก้วน้อยบินพลาดแล้วชนต้นไม้ตกลงมาโดนลิงจ๋อที่นั่งพักผ่อนสบายๆบนกิ่งไม้ นกแก้วจึงขอโทษลิงจ๋อ ลิงจ๋อโมโหและไม่พอใจแค่คำขอโทษ พร้อมทั้งโวยวายว่าเป็นแผนการแกล้งมันของสัตว์ในป่านี้ เพราะไม่ชอบมัน ทำไมลิงจ๋อถึงคิดแบบนั้น ซึ่งนกแก้วก็สงสัยว่าทำไมไม่มีใครชอบและไม่อยากคบกับลิงจ๋อพี่ ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง