เมื่อถึงฤดูฝนผ่านเข้ามา ฟ้าเริ่มมืดครึ้ม  ลมพัดแรง มีฝนโปรยปราย ลิงจ๋อเริ่มมีอาการเหงื่อแตก ท่าทางลุกรี้ลุกรน นั่งไม่ติด นั่นเพราะลิงจ๋อรู้แล้วว่า อาจจะเกิดฟ้าผ่าหรือฟ้าร้อง “ร้องแน่ๆ ร้องแน่นอน ฟ้าทำไมต้องร้องตอนฝนตกด้วยนะ  น่ากลัวจังเลย”  ลิงจ๋อเริ่มพูดไม่หยุด “ทำยังไงดี ทำยังไงดี แม่กับพ่อก็ออกไปข้างนอกกันหมด ถ้าฟ้าร้องดังสะเทือนเราต้องตายแน่ๆ”  กริ๊งงงงงงง...เสียงโทรศัพท์ดังแต่ลิงจ๋อเข้าใจผิดสะดุ้งโหยงคิดว่าฟ้าร้อง พอรับสายเขาก็ได้ยินเสียงของแม่ดังอยู่ปลายสาย “พ่อกับแม่ใกล้จะถึงบ้านแล้วนะลูก  ฝนตกตลอดทางเลย แค่นี้ก่อนนะจ้ะ” ลิงจ๋อใจชื้นขึ้นมานิดหน่อยแต่ก็ยังกลัวอยู่ดี  “นึกได้แล้วรีบเอาออกมาก่อนฟ้าจะร้องอีกรอบดีกว่า”  พูดจบลิงจ๋อก็เข้าไปในห้องแล้วยกกล่องใบหนึ่งออกมาด้วย ของในกล่องคืออะไรติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ในเช้าที่สดใสวันหนึ่งมีแมลงหวี่ตัวหนึ่งมันมีความสุขกับการได้แกล้งบินวนไปมาตอมหน้าตอมตาสัตว์ต่าง ๆ ไปทั่วฟาร์ม  สัตว์ทุกตัวรู้สึกรำคาญแมลงหวี่ตัวนี้มาก “ฉันว่าฉันเป็นสัตว์ที่ว่องไวตัวหนึ่งแล้วนะยังจัดการแมลงหวี่ตัวนี้ไม่ได้เลย”  กระต่ายขาวพูด  “ฉันกับแม่ก็เหมือนกันมันชอบบินเข้ามาในตาของเรา ฉันยังเคืองยังตาแดงไม่หายเลย”  ลูกวัวเล่าบ้าง  “ฉันว่าเราต้องทำอะไรสักอย่าง ยิ่งเห็นพวกเราแสดงอาการรำคาญปัดไปปัดมามันยิ่งชอบใจก่อกวนหนักขึ้น ใครจะอยู่นิ่ง ๆ เฉย ๆ ให้มันตอมเล่นได้ล่ะ”  แม่ไก่ออกความเห็น  “ฉันคิดออกแล้ว”จู่ ๆ กระต่ายขาวก็ร้องตะโกนออกมา “ทุกคนทำตามที่ฉันบอกนะ”  เมื่อได้ฟังแผนของกระต่ายขาว พรุ่งนี้เช้าสัตว์ทุกตัวจึงเริ่มปฏิบัติการทันทีแผนของกระต่ายข่าวจะได้ผลหรือไม่ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ลูกหมูมีของเล่นเยอะแยะเขามีของเล่นชิ้นโปรดมากมาย เวลาเล่นของเล่นลูกหมูจะเทตะกร้าใส่ของเล่นลงพื้น มีกี่ตะกร้าลูกหมูก็เทหมด  จากนั้นเขาก็ชอบลงไปนอนทับของเล่นแล้วสมมติว่าว่ายน้ำในทะเลของเล่นอย่างมีความสุข  แต่เล่นเสร็จลูกหมูกลับไม่ชอบเก็บของเล่นใส่ตะกร้าเหมือนเดิม วันนี้ก็เช่นกัน ก่อนที่จะวิ่งออกไปแม่หมูเรียกไว้ “ลูกหมู จะไปเหรอจ้ะบอกแม่หรือยัง”  แม่หมูถาม  “กำลังจะวิ่งไปบอกเลยครับแม่ผมขอไปเล่นกับน้องของยีราฟได้ไหมครับ วันนี้ยีราฟบอกว่าแม่จะพาน้องที่เพิ่งเกิดกลับมาบ้านพอดี”  ลูกหมูเล่ายาวก่อนจะเดินออกไปแต่แม่จึงพูดว่า“หันกลับมาดูทะเลของเล่นของลูกสิจ้ะ ถ้าพ่อแม่หรือแม้ลูกเองไม่ทันระวังเดินแล้วลื่นล้มขึ้นมาลูกจะเสียใจไหมจ้ะ”  “เสียใจสิครับแถมจังเจ็บตัวด้วย  ลูกหมูไม่อยากให้พ่อกับแม่เจ็บครับ”  แล้วลูกหมูจะทำอย่างไรกับทะเลของเล่นติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

“แม่ขาพรุ่งนี้คุณครูให้เตรียมของขวัญไปจับฉลากงานของโรงเรียนคนละ 1 ชิ้น เป็นของที่มีอยู่ในบ้านแล้วไม่ต้องซื้อใหม่”  มีนาบอกแม่จ๋าหลังกลับจากโรงเรียน  แม่จ๋ากับมีนาช่วยกันห่อตุ๊กตาโลมาเป็นของจับฉลาก “หนูต้องคิดถึงตุ๊กตาตัวนี้แน่ๆเลยค่ะ เพราะเป็นของชิ้นแรกที่หนูเก็บเงินค่าขนมซื้อเองเลย”  “เพื่อนที่จับได้ต้องดีใจแน่ๆเลยจ้ะ”  แม่บอกพร้อมกับกอดมีนาไว้แน่น  “หนูตื่นเต้นจังเลยไม่รู้พรุ่งนี้จะจับได้อะไรนะ”  เมื่อถึงเวลาจับฉลากความวุ่นวายแต่เต็มไปด้วยความสุขของเด็ก ๆ ก็เกิดขึ้นจนสิ้นสุดเมื่อเด็กนักเรียนคนสุดท้ายจับฉลากเสร็จ  จากนั้นก็เป็นช่วงเวลาแกะของขวัญบางคนส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ บาง

มีลูกช้างตัวหนึ่งเป็นช้างน้อยขี้อาย ไม่ชอบออกไปไกลบ้าน มันมักจะเดินเล่นหน้าบ้านหรือไม่ก็ตัวติดอยู่กับแม่ช้างตลอด “ลูกอยากไปเล่นกับเพื่อนบ้างไหมจ้ะ”  แม่ช้างถาม “หรือลูกอยากทำอะไรบ้างบอกแม่ได้เลยนะ”  แม่ช้างคอยถามตลอดแต่เขาก็ยังไม่ชอบออกไปเที่ยวเล่นที่ไหนจนวันหนึ่งในหน้าฝน “ฮัดชิ้ววววว”  เสียงจามของแม่ช้างดังลั่น จากนั้นแม่ช้างก็เริ่มมีไข้น้ำมูกไหล แม่ช้างหลับไปตอนไหนช้างน้อยไม่รู้ ช้างน้อยเป็นห่วงแม่เพราะตั้งแต่เช้าแม่ยังไม่ได้กินอะไรเลย ช้างน้อยห่มผ้าให้แม่เหมือนอย่างที่แม่ทำให้เขา ช้างน้อยเริ่มเดินออกจากบ้านแล้วเดินออกไปไกลบ้านขึ้นเรื่อย ๆ ช้างน้อยจะไปทำอะไรและช่วยให้ช้างน้อยเลิกขี้อายได้หรือไม่ ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

“กินข้าวเหลืออีกแล้วนะโยโย่ว”  เสียงแม่บอก  “ทำไมไม่กินขนมให้หมดล่ะลูก”  เสียงพ่อถาม “พี่โย่วดื่มนมไม่หมดอีกแล้วค่ะแม่”  เสียงน้องตะโกนฟ้อง “ก็ผมไม่ชอบกินให้หมดนี่นา”  โยโย่วตอบทุกคนแบบนี้เสมอ เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวันหรืออาหารว่างที่โรงเรียนก็เช่นกันคุณครูคอยสังเกตจนรู้ว่ามีนักเรียนบางคนกินอาหารเหลือทิ้งอยู่เป็นประจำโดยเฉพาะโยโย่ว คุณครูจึงเข้าไปสอบถามคำตอบที่ได้ก็ไม่ต่างกันกับที่เขาตอบพ่อแม่คือเขาไม่ชอบกินให้หมด  “แล้วทำไมถึงไม่ชอบล่ะ”  ครูถามต่อ “ก็ไม่รู้เหมือนกันครับแค่ไม่อยากกินให้หมด” คุณครูจะหาเหตุผลและทำให้โยโย่วเลิกกินเหลือได้หรือไม่ ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีเสือเฒ่าชราตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในถ้ำกลางป่า วันนี้เสือเฒ่าดีใจเพราะเหยื่อที่ล่ามาได้เป็นเนื้อติดกระดูกชิ้นใหญ่  มันจึงรีบกินอย่างรวดเร็วแต่ไม่ทันเคี้ยวให้ดีทำให้เนื้อนั้นติดอยู่ในคอของมันเข้า  เสือเฒ่าเริ่มสำลักและหายใจไม่ออก ดิ้นทรมานอยู่หน้าถ้ำของมัน บังเอิญมีเจ้าหนูตัวหนึ่งผ่านมาเห็นเหตุการณ์  เสือเฒ่าจึงรีบร้องขอความช่วยเหลือทันที “เจ้าหนูช่วยข้าสักครั้งเถิด  ช่วยเอาเนื้อที่ติดคอข้านี่ออกให้ที ข้าทรมานเหลือเกิน  หากช่วยข้าแล้วข้าจะให้รางวัลกับเจ้า”  เจ้าหนูยิ้มถูมือไปมาอย่างละโมบ “สัญญาเป็นสัญญานะท่าน”  เสือเฒ่ารีบพยักหน้ารัวรัว “ตกลง ข้าจะช่วยท่านเอง”  เจ้าหนูจะรับปากช่วยหรือไม่ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วแพะป่าสี่ตัวเป็นเพื่อนรักกัน  ทั้งสี่ออกหากินด้วยกันตลอดและเมื่อถึงเวลามีภัยพวกมันก็คอยปกป้องกันทำให้ไม่มีสัตว์ร้ายใดเข้ามาก่อกวนพวกมันได้ จนวันหนึ่งมีเสือหิวโซตัวหนึ่งเดินผ่านทุ่งหญ้าที่แพะทั้งสี่กำลังออกหากิน  เจ้าเสือจึงนึกขึ้นได้ว่า  “นี่คงจะเป็นแพะเพื่อนรักสี่ตัวที่เขาร่ำลือกันนั่นเอง ถ้าข้าได้กินพวกมันทุกตัวคงจะดีไม่น้อย”  เสือร้ายนิ่งคิดวางแผนในใจแล้วก็แสยะยิ้ม “พรุ่งนี้ข้าต้องได้กินพวกเจ้าแน่ ๆ  ข้ารับรองฮึ ฮึ” วันรุ่งขึ้นเจ้าเสือร้ายมาแอบซุ่มคอยเฝ้าดูแพะทั้งสี่ตัว  เมื่อมีจังหวะที่แพะตัวหนึ่งเดินแยกออกมา  เจ้าเสือก็เดินเข้าไปหาทันที  เจ้าเสือจะจับแพะทั้งสี่กินได้สำเร็จหรือไม่ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง 

ใต้ท้องทะเลที่มีสัตว์น้ำน้อยใหญ่อาศัยอยู่อย่างสงบสุข  จนวันหนึ่งฝูงปลาตัวเล็กตัวน้อยเริ่มจับกลุ่มคุยกันด้วยความหวาดกลัว “พวกเธอรู้ไหม ตั้งแต่ปลาตัวนั้นมา พวกฉันนี่ไม่กล้าเข้าไปแถบนั้นอีกเลย” “พวกฉันก็เหมือนกันพอเข้าไปใกล้ก็ต้องรีบว่ายน้ำเผ่นออกมาแทบไม่ทัน”  หมึกน้อยผ่านมาก็สงสัยว่ามีเรื่องอะไร เมื่อได้ฟังหมึกน้อยก็บอกกับฝูงปลาว่า “ไม่เป็นไร ๆ ขอหมึกน้อยไปดูก่อนนะ อาจจะพอช่วยเหลือได้”  “ขอบใจเธอมากนะหมึกน้อย พวกเราไม่กล้าเข้าไปแถวปะการังนั้นอีกแล้วล่ะ”  หมึกน้อยไม่รอช้ารีบว่ายน้ำไปแถบปะการังก็เห็นปลาตัวหนึ่งว่ายน้ำเล่นอย่างสบายอารมณ์  พอหมึกน้อยเข้าไปใกล้ๆเพื่อจะทำความรู้จักปลาตัวนั้น จะเกิดอะไรขึ้นติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

นานมาแล้วในป่าแห่งหนึ่ง  ขณะที่กระต่ายเทากำลังกระโดดข้ามรากไม้เล่นกับเพื่อนกระต่ายตัวอื่นอย่างเพลิดเพลินจนลืมระวังตัว  “พวกเจ้าเล่นกันสนุกสนานแบบนี้ระวังนกอินทรีหน่อยนะข้าเพิ่งบินหลบมันมาเมื่อตะกี้เอง”  นกพิราบร้องเตือน  กระต่ายเทาได้ยินก็ไม่พอใจรีบตอบกลับว่า  “เจ้าเตือนจริง ๆ หรืออิจฉาพวกเรากันแน่ที่ทั้งรวดเร็วและว่องไว  ถ้านกอินทรีมาจริงๆพวกข้าก็หนีทันอยู่แล้ว”  ไม่ทันขาดคำนกอินทรีตัวหนึ่งบินโฉบลงมาใช้กรงเล็บที่แข็งแกร่งคว้าตัวกระต่ายเทาไป  ความแตกตื่นวุ่นวายจึงเกิดขึ้นเพราะกระต่ายเทาร้องขอความช่วยเหลือแต่ไม่มีใครกล้าเพราะความหวาดกลัวนกอินทรีนั่นเอง  นกอินทรีจะทำอย่างไรกับกระต่ายเทาต่อไป ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง