ณ หุบเขาที่อากาศหนาวเย็น มีหิมะโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายเต็มหุบเขาไปหมด ชาวบ้านต้องอยู่แต่ในบ้าน หรือบางครอบครัวก็หาทางหลบความหนาวเข้าไปหลบอยู่ในถ้ำอันลึกลับ และยากที่จะบอกทิศทางที่แน่ชัดได้ว่าถ้ำนี้อยู่ส่วนไหนของหุบเขา ชาวภูเขาหิมะนั่งรวมตัวกันเพื่อรับความอบอุ่นจากกองไฟที่พวกเขาเพิ่งช่วยกันก่อมันขึ้นมา โดยเฉพาะเด็กน้อยชาวภูเขาที่หลบอยู่ในถ้ำส่วนใหญ่ก็ป่วยเป็นไข้หวัด เพราะอากาศที่หนาวเย็น ชาวภูเขาจะรอดจากพายุหิมะและจะมีใครมาช่วยหรือไม่ ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ค่ำคืนหนึ่งในบ้านยากจนเล็ก ๆ หลังหนึ่ง หญิงชราที่ล้มป่วยมานานเธอมีเพียงหลานสาวคอยดูแล “เงินก็จะหมดแล้ว อาจจะซื้อได้เพียงขนมปังสองก้อนเล็ก ๆ ไม่พอสำหรับซื้อยาให้ยายด้วยซ้ำ”  เด็กสาวพูดกับตัวเองเบา ๆ  แม้จะทำงานรับจ้างอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยก็เป็นแค่เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ขณะที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างไม้เก่าผุพัง  เด็กสาวหวังว่าจะเห็นดาวตก  เธอนึกถึงยายที่เคยบอกว่าถ้าได้ขออธิษฐานกับดาวตก  คำขอนั้นจะเป็นจริง  ”ขอแค่สักดวงหนึ่งบนท้องฟ้า”  เธอเฝ้าอ้อนวอนด้วยความหวัง เด็กสาวจะอธิฐานขออะไรจากดวงดาว ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

เมื่อถึงหน้าฝนอากาศชื้นและเปลี่ยนแปลงบ่อย ทำให้เด็กหลายคนเป็นหวัด คัดจมูก  ไม่เว้นแม้แต่ลูกช้าง  “ฮัดเช้ยยย...ฮัด ฮัด ฮัดเช้ยยย”  ลูกช้างอ้าปากจามไม่ยั้ง  เพื่อน ๆ พากันหลบไปคนละทิศละทาง  “เธอลืมเอาแมสมาใช่ไหมลูกช้าง”  ลูกหมีโผล่หน้ามาถาม  “ใช่ ขอโทษด้วย ฉันรีบมากเลยลืมหยิบมาน่ะสิ  ทำยังไงดี  ถ้าฉันจามแบบนี้มีหวังพวกเธอต้องติดหวัดไปด้วยแน่เลย  ฮัดเช้ยยย”  “เอาแบบนี้พวกเราจะใส่แมสเองแล้ววันนี้พวกเราก็จะเดินตามหลังเธอ เธอจะได้ไม่จามใส่หน้าพวกเราไงดีไหม”  กระต่ายน้อยเสนอ  เพื่อนทุกคนจะติดหวัดจากลูกช้างหรือไม่ ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วในดินแดนแห่งหนึ่งที่มีพระราชวังที่สวยงาม  พระราชาชอบจัดงานเลี้ยงเต้นรำเป็นประจำพระองค์มีความสุขกับการเต้นรำและมีความสุขพระโอรสและพระธิดาของพระองค์เต้นรำได้สง่างาม  ยกเว้นพระธิดาองค์ที่ 7 ที่ไม่ได้ดั่งใจพระราชา  “ทำไมเธอถึงได้เป็นแกะดำอยู่คนเดียว  ไม่มีใครสามารถฝึกเธอได้เลยหรือไง  งานเลี้ยงฉลองประจำปีจะจัดขึ้นอีกไม่กี่วันลูกต้องเต้นรำให้ได้ไม่อย่างนั้นพ่อจะให้ลูกออกวังไปเลย”  พระราชาโวยวายกับพระธิดาองค์สุดท้อง  พระธิดาจะถูกไล่ออกจากวังหรือไม่ ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ปิศาจตัวหนึ่งมักจะอิจฉาผู้คนที่มีความสุข  มันชอบแกล้งขโมยความสุขของคนอื่นมาเก็บไว้ในลูกโป่งสีดำแล้วซ่อนอยู่ในถ้ำที่ไม่มีคนรู้จัก  ปิศาจดีใจที่เห็นลูกโป่งพองตัวเพิ่มมากขึ้นทุกวันทุกวัน  “ฉันรู้สึกดีจริงๆที่ได้เห็นน้ำตาจากความทุกข์ของคนอื่น”  ปิศาจหัวเราะร่า “แต่ยังมีผู้คนอีกมากมายที่ยังมีความสุขอยู่ ฉันจะขโมยมาไม่ให้ใครมีความสุขแม้แต่คนเดียว”  เมื่อความสุขของผู้คนเริ่มหมดไปทำให้เมืองทั้งเมืองเริ่มเงียบเหงา  ปิศาจเล่นเข้าออกบ้านนั้นบ้านนี้จนมาถึงหลังสุดท้าย ปีศาจจะขโมยความสุขจากบ้านหลังนี้หรือไม่ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

“แย่แล้ว  แย่แล้ว กระเป๋าสตางค์ของฉัน  หายไปไหนเนี้ย”  เสียงย่าของลูกหมีบ่นงึมงำ “ไม่มี ตรงนี้ก็ไม่มี ตรงนั้นก็ไม่มี”  “สวัสดีครับย่า  กำลังเดินออกกำลังกายเหรอครับ”  ลูกหมีเพิ่งกลับจากโรงเรียนเห็นย่าของเขาเดินไปเดินมา  “ไม่ใช่หรอกจ้ะหลานรัก  ย่าหากระเป๋าสตางค์ไม่เจอหาที่ไหนก็ไม่เจอ  ไม่รู้ลืมหรือทำตกไว้ไหน”  “ไม่เป็นไรครับ ลูกหมีจะแปลงกายเป็นนักสืบน้อยช่วยตามหาเอง”  ลูกหมีช่วยย่าเดินดูในบ้านทุกซอกทุกมุมก็ไม่เจอ  กระเป๋าอยู่ที่ไปไหนและลูกหมีจะช่วยย่าหากระเป๋าสตางค์ได้หรือไม่ ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีคุณยายชราคนหนึ่งยากจนมากทุกๆวันนางเฝ้าสวดขอพรเพื่อขอให้ชีวิตที่เหลือมีความสุขกว่าที่เป็นอยู่  วันหนึ่งคุณยายได้ยินข่าวว่าจะมีนักบวชที่สามารถให้พรที่จะเป็นจริงได้  “ฉันควรจะเตรียมของไปถวายนักบวช  แต่ฉันไม่มีของมีค่าหรืออาหารแพงๆ มีแค่แป้งสำหรับทำขนมแค่นั้น  เอาล่ะถ้างั้นวันนี้ฉันจะอบขนมปังร้อนๆไปถวายนักบวช” ระหว่างเดินทางไปวิหารของนักบวช  คุณยายเดินเท้าภาวนาไปอย่างตั้งใจในมือถือห่อกระดาษใส่ขนมปังอบใหม่ร้อนๆ  2  ก้อน  ระหว่างทางคุณยายจะพบกับเหตุการณ์อะไรบ้างติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ในครอบครัวที่มีแม่กับลูกชายตัวเล็กขี้กลัว  ดูเด็กชายจะหวาดกลัวทุกสิ่ง โดยเฉพาะความมืด ทุกๆคืนเขาต้องนอนร้องไห้และขอร้องให้แม่เปิดไฟในห้องนอน  “ได้เวลานอนแล้วจ้ะคนดี  คนเก่งของแม่”  แม่หอมแก้มเขาเบาๆ  “แม่เปิดไฟนอนนะครับ”  แม่พยักหน้าเด็กชายยิ้มแล้วพล่อยหลับไป  คืนนั้นเขาฝันประหลาดในความมืดมิดเด็กชายนั่งอยู่กลางป่าแห่งหนึ่ง  เมื่อมองไปรอบๆตัวก็เหมือนจะเจอแต่ดวงตาที่มีแสงสีเขียวน่ากลัวรายล้อมตัวเขาอยู่  “ช่วยด้วยครับ ช่วยด้วย แม่ครับผมกลัว”  ใครจะมาช่วยเด็กชายให้หายกลัว ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง 

ในโรงเรียนดนตรีลูกสัตว์แสนสนุก  นักเรียนอารมณ์ดีเล่นดนตรีร้องเพลงเต้นรำตามจังหวะบรรเลงโดยวงของโรงเรียนที่ดูแลโดยครูช้าง ครูช้างสอนนักเรียนเล่นเครื่องคนดรีตามที่สนใจและถนัด  หนึ่งในนักเรียนของครูช้างคือลูกหมี  ลูกหมีเล่นอิเล็กโทน  แต่ลูกหมีเรียนได้ช้าไม่เหมือนคนอื่น “ทำไมเราถึงไม่ได้เล่นในวงสักทีนะ” ลูหมีบ่นเบาๆ  “ก็เพราะเธอเล่นผิดจังหวะตลอดน่ะสิลูกหมี เธอยังเล่นไม่ถูกเลยแล้วจะหวังว่าเข้าวงดนตรีได้ยังไง” ลูกลิงตีกลองพลางบอกลูกหมี ส่วนเพื่อนคนอื่นก็พากันหัวเราะ ทำไมลูกหมีจึงผิดจังหวะและจะเข้าจังหวะได้หรือไม่ติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง

ในท้องทะเลที่แสนสวยงาม เหล่าวาฬออก้าต่างว่ายน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน  บางครั้งก็โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ หรือไม่ก็ดำผุดดำว่าย  เพราะมีลำตัวใหญ่แข็งแรงและมีครีบขนาดใหญ่ทำให้ดูน่ากลัวและน่าเกรงขามกว่าสัตว์น้ำอื่นๆ  แต่น่าจะยกเว้นออก้าน้อยลูกวาฬเพชรฆาตที่วันๆเอาแต่มองนกนางนวลโฉบบินเหนือท้องทะเล  “ฉันอยากจะเป็นบินได้แบบนกจังเลย  ดูท่าทางกางปีกของพวกมันสิ  ช่างสวยงามอะไรเช่นนั้น”  ออก้าน้อยจะทำอย่างไรติดตามได้ในรายการพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง