ณ ฟาร์มเลี้ยงม้าแห่งหนึ่งที่มีม้าอาศัยอยู่ร่วมกันจำนวนมาก ทุกๆ เช้าม้าทุกตัวก็จะตื่นมากินอาหารอย่างมีความสุข และม้าทุกตัวก็จะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ยกเว้นม้าที่มีชื่อว่า สีนิล ซึ่งมันเป็นม้าที่ขี้เกียจเอาแต่นอนจนใครๆ ก็เรียกมันว่าสีนิลจอมขี้เซา และด้วยความขี้เกียจทำให้มันไม่เคยตื่นมากินอาหารทันม้าตัวอื่น ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไรมันก็ไม่ยอมปรับปรุงตัว อยู่มาวันหนึ่งเจ้าของฟาร์มจึงพูดกับมันว่าจะนำมันไปขายให้พ่อค้า สีนิลนอนคิดหาวิธีเอาตัวรอดทั้งคืนและมันก็รู้ว่ามันต้องทำอย่างไร ติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงห้องสมุดใต้ทะเล ตอน เจอหมีแล้วแกล้งตายจะปลอดภัยจริงหรือ
 

“ครูขาช้างน้อยแทะดินสออีกแล้วค่ะ  วันนี้หยิบของหนูไปแทะด้วย”  ลูกหมีฟ้องครู  “ดินสอของเธอที่ไหนกันลูกหมีนี่ของฉัน อ้าววฉันหยิบผิดเอง ขอโทษด้วยนะลูกหมี”  ช้างน้อยพูดพลางโบกงวงไปมา แต่พอนั่งเรียนไปได้สักพักก็แทะปลายดินสอเล่นตามเคย แต่แล้วเหตุการณ์วุ่นวายก็เกิดขึ้นเพราะลูกช้างปวดท้องร้องโอดครวญเอามือกุมท้อง เพื่อนๆ ต้องช่วยกันพยุงช้างน้อยไปที่ห้องพยาบาล คุณครูหมอต่ายสอบถามอาการอย่างละเอียดจนสรุปว่าที่ช้างน้อยปวดท้องเพราะอะไร ติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงห้องสมุดใต้ทะเล ตอน มารู้จักทวนกันเถอะ
 

ป่าแห่งหนึ่งเจ้ากระต่ายคุยโวเสียงดังลั่นหลังจากเที่ยวไปท้าแข่งใครต่อใครในป่าแม้แต่เต่าตัวน้อยว่า คงจะไม่มีใครเร็วและทำอะไรว่องไวกว่ามันอีกแล้ว เมื่อแมลงวันตัวหนึ่งบินผ่านมาได้ยินก็อยากแกล้งกระต่ายขี้โม้เลยบินเข้ามาใกล้ๆ มันแกล้งบินวนๆ รอบหูยาวๆ ของกระต่ายให้รำคาญเล่นแล้วมาหยุดเกาะที่จมูกกระต่าย  กระต่ายไม่ชอบแมลงวันมาตอมมันจึงปัดซ้ายปัดขวาแต่แมลงวันก็บินหลบได้ แถมมันบินวนถี่ขึ้นไปอีก  กระต่ายรอจังหวะยกมือตบแมลงวัน แต่ไม่โดนกลับกลายเป็นการตีหน้าตัวเอง ยิ่งทำให้กระต่ายโมโหเข้าไปอีก เจ้ากระต่ายจะทำอย่างไรติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงห้องสมุดใต้ทะเล ตอน หอกคืออะไรนะ

ลูกโป่งสายรุ้งบังเอิญหลุดลอยจากเมืองแสนสุขมาถึงเมืองเมืองหนึ่งที่อยู่ติดกัน  “นี่น่าจะเป็นเมืองหมอกสีเทาสินะที่ว่ากันว่าเป็นเมืองที่มีหมอกปกคลุมตลอดทั้งปี”  เมื่อลูกโป่งสายรุ้งมาถึงในตอนแรกคิดว่าเป็นหมอกจริงๆแต่พอได้สัมผัสก็พบว่าเป็นฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศ  มีความหนาแน่นจนปกคลุมไปทั่วเมือง  “ถ้าฉันลอยอยู่บนนี้นานๆสงสัยจะหายใจไม่ออกลงไปดูข้างล่างดีกว่า”  ลูกโป่งสายรุ้งพบว่าผู้คนในเมืองส่วนใหญ่ก้มหน้าดูมือถือหรือทำงานอย่างไร้ความรู้สึกดูๆไปก็คล้ายหุ่นยนต์  ราวกับลืมรอยยิ้มหรือเสียงหัวเราะไปหมดแล้ว “น่าสงสารผู้คนในเมืองนี้จัง” ลูกโป่งสายรุ้งจะมีวิธีช่วยคนเมืองนี้หรือไม่ติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงห้องสมุดใต้ทะเล ตอน ฝึกสมาธิประโยชน์มากมายนะ
 

เศรษฐีคนหนึ่งต้องการจะขนสมบัติและข้าวของไปเป็นของกำนัลแก่เจ้าเมือง เนื่องจากเขาเป็นคนฉลาดจึงให้คนรับใช้จัดของโดยให้ม้าแก่แบกสัมภาระเป็นข้าวของบรรจุลงหีบใบสวย ส่วนม้าหนุ่มให้บรรทุกหีบเก่าๆ ใส่สมบัติเงินทอง แล้วทั้งหมดก็ออกเดินทาง  ระหว่างทางม้าแก่เดินทางค่อนข่างเชื่องช้า ทำให้ม้าหนุ่มเริ่มบ่นว่าช้าแบบนี้เมื่อไรจะถึงที่หมาย แล้วยิ่งให้ข้าบรรทุกหีบเก่าๆแบบนี้อีก ข้าไม่เข้าใจท่านเจ้านายเลยแทนที่จะเอาสมบัติเงินทองที่ข้าบรรทุกอยู่ใส่ในหีบที่หรูหรากว่านี้  น่าอับอายจริงๆเวลาเดินไปไหน หลังจากนั้นจะเป็นอย่างไร ติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงห้องสมุดใต้ทะเล ตอน สัตว์อะไรนะมีกลิ่นเหมือนป๊อบคอร์น
 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วยังมีไดโนเสาร์กินพืชฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ใกล้กับบริเวณภูเขาไฟ บรรดาลูกไดโนเสาร์ต่างพากันวิ่งเล่นหยอกล้อไปมาเสียงดังอึกทึกครึกโครมกันลั่นป่า บางครั้งสัตว์อื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในป่าแห่งนี้ต่างได้รับความเดือดร้อนจากแรงสั่นสะเทือน โดยเฉพาะนกไนติงเกล ที่มีลูกเล็กๆ อยู่ที่รัง และกระรอกที่ปวดหัวทุกครั้งที่แผ่นดินไหวด้วยแรงวิ่งของเหล่าไดโนเสาร์ ถึงจะเดือนร้อยเพียงใดนกไนติงเกลและกระรอกก็ต้องอดทนเพราะไดโนเสาร์ตัวใหญ่ทุกครั้งที่ฝูงไดโนเสาร์วิ่งมา กระรอกและนกไนติเกลก็จะร้องบอกสัตว์ทุกตัวว่า ไดโนเสาร์มาแล้ว  หลายวันผ่านไปจะเกิดอะไรขึ้นบ้างติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงภาษาน่ารู้สำนวนไทยคำว่า ชักแม่น้ำทั้งห้า คำว่า ชัก และ แม่น้ำ
 

ณ ชายป่าแห่งหนึ่งที่มีสัตว์ป่าน้อยใหญ่อาศัยอยู่มากมาย สัตว์ทุกตัวในป่าแห่งนี้ต่างเป็นเพื่อนรักกันโดยเฉพาะเจ้าจ๋อ ลูกหมี และ สิงโต ทั้งสามจะพากันวิ่งเล่นในป่าทุกวัน แต่วันนี้เพื่อนรักทั้งสามตัวไม่ได้ไปวิ่งเล่นที่ไหนเลย เพราะแม่จ๋อไม่อนุญาต แล้วยังเตือนความจำของเด็กๆ ด้วยว่าแต่ละตัวยังไม่ได้ทำหน้าที่ที่ตัวเองต้องรับผิดชอบ สิงโตและลูกหมีนึกได้จึงรีบกลับบ้าน ส่วนจ๋อก็ต้องช่วยแม่จ๋อล้างจานและทำการบ้านให้เสร็จ ทั้งสามตัวจึงนัดไปวิ่งเล่นกันในวันรุ่งขึ้นซึ่งเป็นวันหยุด ทั้งสามจะได้ไปวิ่งเล่นและพบกับอะไร ติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงภาษาน่ารู้ สำนวนไทย ยืนกระต่ายสามขา คำว่า ยืน และ ขา
 

วันหนึ่งในฤดูร้อน กบจอมขี้เกียจที่กำลังหัดร้องเพลงอยู่บนใบไม้เริ่มแม่น้ำอย่างมีความสุข ในขณะที่ฝูงปลาช่อนกำลังว่ายน้ำหาอาหารกันอย่างขะมักเขม้นหลังจากได้อาหารแล้ว พวกมันก็จะว่ายน้ำตามๆ กันเพื่อนำอาหารไปเก็บสะสมไว้ในโพรงดินของมัน ส่วนเจ้ากบเมื่อเห็นปลาช่อนว่ายน้ำไปมาหลายรอบก็เกิดความสงสัยจึงถามปลาช่อนว่า จะขนอาหารไปทำไมตั้งมากมายเพราะยังมีอาหารอุดมสมบูรณ์ ปลาช่อนจะตอบว่าอย่างไร และกบจะหาอาหารเก็บไว้หรือไม่ติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงห้องสมุดใต้ทะเล ตอน รู้จักฉันหรือยัง นกกระเรียนไทย

กาลครั้งหนึ่ง มีรูปู รูงู และรังอีกา อยู่ในทุ่งนาแห่งเดียวกัน  เมื่อลูกปู ลูกงู และลูกอีกาเติบโตขึ้นวันหนึ่งทั้งสามได้มาเจอกัน ลูกปูสงสัยว่าทำไมงูถึงไม่มีขาแล้วจะไปไหนมาไหนได้อย่างไร ดูอย่างอีกามีทั้งขาและปีกใช้บิน  ส่วนลูกปูก็มีขามากมายตั้งแปดขา  ลูกงูน่าสงสารที่ไม่มีแม้แต่ขา ทั้งสองจึงตกลงกันว่าจะวิ่งแข่งกันใครจะเข้าเส้นชัยก่อนและจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น ติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงห้องสมุดใต้ทะเล ตอน มาฝึกสร้างจินตนาการกันเถอะ
 

ใต้ท้องทะเลทางตะวันออกที่สวยงามแห่งหนึ่ง มีสัตว์ทะเลน้อยใหญ่อาศัยอยู่และหนึ่งนั้นคือราชาหมึกยักษ์ แต่ราชาหมึกยักษ์มีนิสัยชอบแกล้งคนอื่น หมึกยักษ์ชอบใช้หนวดที่มีปุ่มดูดยึดจับเอาของเพื่อนๆไปเป็นของตัวเองเสมอ อย่างเช่นวันนี้ หมึกยักษ์แย่งแซนวิชแสนอร่อยของโลมาไป ต่อจากนั้นก็แย่งนมของเต่าน้อย ระหว่างที่ราชาหมึกยักษ์ว่ายน้ำเล่นอย่างสบายใจก็พลันได้กลิ่นหอมๆ ลอยมา หมึกยักษ์ไม่รอช้ารีบว่ายตรงเข้าไปใช้หนวดดูดปลาตัวหนึ่งทันทีแต่จะเป็นอะไรนั้น ติดตามได้ในพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่ง
ช่วงห้องสมุดใต้ทะเล ตอน สัตว์อะไรเอ่ยคือสัญญาลักษณ์แห่งการป้องกันไฟป่า