Obraz malowany w technice akwareli na kartonie. Pochodzi z okresu pobytu malarza w Rzymie. Jak wiemy z notatek samego artysty powstał  w okresie Wielkiego Postu z tęsknoty za Polską. Fałat rejestruje nam przebieg Środy Popielcowej w jednym z rzymskich kościołów. Wielkopostną zadumę na twarzach, pokorę, wszystko to, co malarz doskonale pamięta z rodzimego krajobrazu polskich wsi i miast. Na podziw zasługuje tu ogromne mistrzostwo w ukazaniu detali, niezwykle rzadkie dla trudnej sztuki akwareli, posługującej się rozmytą plamą barwną.

Rewolucyjny projekt z planem elipsy poziomej - ustawionej na krótszej osi, na której znajdują się wejście oraz prezbiterium z ołtarzem głównym. W długich ramionach elipsy zgodnie z zamówieniem jezuitów, dla których kościół był projektowany, symetryczne rozmieszczone zostały dodatkowe cztery ołtarze oraz nisze, w których znajdują się konfesjonały. Fasada również nowatorska łącząca dwie największe inspiracje Berniniego: sztukę antyku oraz architekturę Michała Anioła a wszystko to połączone z linią krzywą – znakiem rozpoznawczym tego architekta.

Rzeźba świętej męczenniczki znajduje się w kościele pod jej wezwaniem w Rzymie. To jedna z pierwszych kobiecych sylwetek wykonanych przez Berniniego. Stylizując młodziutką (zgodnie z żywotem zaledwie 14 letnią ) Bibianę na antyczną westalkę autor dokonuje pewnego rodzaju przenośni. Kapłanki bogini Westy miały strzec ognia. Bibiana w całkowitym zaufaniu Bogu, mimo tortur, ustrzegła czystości oraz wiary.

Fresk obrazuje scenę opisaną w Ewangelii św. Jana. Ofiarowanie, o którym tam mowa odbyło się w świątyni jerozolimskiej. Malarz dla zobrazowania gmachu świątynnego wybiera architektoniczną formę cyborium rozpiętego nad ołtarzem niczym niebiosa nad ziemią. Korzystając z symboliki cyborium, które od czasów średniowiecznych budowane było nad grobami lub relikwiami świętych a także nad chrzcielnicami, sygnalizuje wymowę całości. Ofiarowanie Jezusa zgodnie z proroctwem obecnego na fresku Symeona zapowiada Jego przyszły chrzest – czyli narodzenie do życia chrześcijańskiego a tym samym rozpoczęcie ziemskie misji nauczycielskiej oraz przyszłą śmierć, czyli narodzenie dla nieba.

Pełen kontrastów obraz ukazuje wizję Szawła, który zmierza do Damaszku i zostaje powalony przez tajemniczą światłość z nieba. O tym, że patrzy oczyma serca świadczą jego przymknięte powieki oraz rozchylone usta. Za chwile podejmie dialog z Chrystusem. Jest zaskoczony i zdezorientowany. Jego towarzysze skupieni w zaciemnionej części obrazu są wystraszeni, słyszą ale nie wiedzą , w które dokładnie miejsce na niebie skierować wzrok. Tylko świat stworzony, reprezentowany tutaj przez konie i psa bezbłędnie rozpoznaje w pojawiającym się na niebie Jezusi swojego Stwórcę.

To jeden z pierwszych obrazów religijnych artysty, dla którego normą jest malowanie tego co nierealne i co daje niezliczoną ilość interpretacji. Salvadore Dali by zmierzyć się z tematyką walki duchowej, jaką prowadzi św. Antoni, jest zmuszony sięgnąć do hagiografii, zasad teologii moralnej oraz pism mistyków hiszpańskich. W połączeniu z niezwykle bujną wyobraźnią artysty całość daje piorunujące wrażenie.

Ten obraz z wielu powodów moglibyśmy dziś nazwać „obrazem edukacyjnym”. Po pierwsze zaangażowani w jego powstanie znani nam artyści, tacy jak Sandro Botticelli czy Leonardo da Vinci ucząc się malarstwa, faktycznie dopiero stawiają w pracowni Verrocchia pierwsze kroki w swojej karierze. Po drugie edukacyjny jest także dla nas, gdy tropimy na niewielkiej przestrzeni płótna pociągnięcia pędzla każdego z nich.  Pouczająca pozostaje dla nas także bogata w symbole kompozycja, w której sam Verrochio streszcza tu tajemnicę chrztu, wydarzenia opisanego przez wszystkich czterech ewangelistów i tajemnicę męki Jezusa, która nadejdzie.

Otwarty tryptyk ukazuje nam scenę Pokłonu Trzech Króli, moment objawienia się Jezusa już nie tylko pastuszkom ale całemu światu stworzonemu a także władcom przybywającym z różnych stron. To jeden z niewielu obrazów tego artysty, w którym nie zobaczymy fantastycznych potworów. Co zatem zobaczymy? Przepiękny krajobraz, niezwykle szczegółowy, obrazujący realia ówczesnego świata, to właśnie dzięki niemu dostrzegamy także przepiękne przesłanie o tym, że Bóg uniża się by narodzić się w naszej rzeczywistości i współodczuwać nasze troski a każdy z nas jest dla niego wyjątkowy.

Wczesny obraz holenderskiego artysty pochodzący najprawdopodobniej jeszcze z czasów terminowania w pracowni Pietera Lastmana ukazuje fragment Dziejów Apostolskich, w którym poznajemy historię św. Szczepana – jednego z diakonów, powołanych do pomocy dwunastu Apostołom. Na obrazie dostrzegamy moment tuż przed śmiercią męczennika, już po tym jak osunął się na kolana. W niezwykle wymowny sposób artysta przedstawia wizję, jakiej doznaje św. Szczepan i jego całkowite zatopienie w modlitwie.

Na próżno szukać tej sceny w Biblii, o tym jakie były kulisy zaręczyn Maryi i Józefa mówią nam teksty apokryficzne, w tym Protoewangelia Jakuba. To one wyjaśniają, że kandydaci do ręki Maryi przybywają ze swoimi różdżkami i oczekują na znak. Na obrazie Perugina, różdżka także się pojawia, choć nie zakwita, a też nie wylatuje z niej gołębica. Wymalowani zostali również inni kandydaci, a jeden z nich ostetnacyjnie przełamuje ową różdżkę na znak przegranej. Podobnie dzieje się na obrazie ucznia mistrza z Perugii czyli Rafaela. Doskonała kompozycja obrazu z otwartą na przestrzał świątynią jerozolimską sygnalizuje, że w przyszłości konsekwencje czynu z planu pierwszego w  obejmą cały świat.