Poczucie własnej wartości... Temat rzeka. Niejeden mędrzec złamał sobie na nim głowę i nie tylko.
Czasem jest go dużo (tego poczucia wartości), czasem wręcz za dużo, a bywa, że go wyraźnie brakuje. Pod znakiem takiej sinusoidy minął mój tydzień. Właśnie dlatego na jego koniec zapraszam Cię do posłuchania opowieści o chłopcu, mędrcu i pierścionku.
Co z tego wyniknie? Sam jestem ciekawy.
Zapraszam do posłuchania.
maciek | [email protected]

Dawno, dawno temu był sobie rycerz… Tym razem opowieść zaczyna się zwyczajnie.
Czy jest ona „Po Cichu”?
Nie wiem.
Wiem i lojalnie ostrzegam, że pojawia się w niej słowo na „ch”. Takie, co to w przestrzeni miejskiej często widnieje na murach. Choć wtedy najczęściej jest przez „h”.
I choć takich słów nie pochwalam (zwłaszcza jak są przez samo „h”) i sam raczej rzadko używam, to tym razem się na nie zdecydowałem. Dlaczego? Bo moja historia, bez tego słowa nie miała by racji bytu.
A że chodzi za mną jako podsumowanie tego tygodnia, to chcę się nią z Tobą podzielić.
Zapraszam do posłuchania
maciek | [email protected]
PS. Przypominam i zapraszam 31 stycznia 2021 na  najdłuższy podcast live w ramach akcji podcasty dla WOŚP.

Zima. Śnieg. Daj się porwać w podróż. Zabieram Cię 35 lat wstecz. Na szare, ale na swój sposób cudowne osiedle. Pokażę Ci górkę, która w zimę była centrum naszego wszechświata.
Opowiem Ci o futerku i kombinezonie z łatami na kolanach i tyłku.
I właśnie tyłkiem, czyli wyjaśnieniem dlaczego warto mieć dużą d... skończymy.
Ruszamy?
Zapraszam do posłuchania.
maciek | [email protected]

Dziś zamiast opowieści, podzielę się z Tobą moim wspomnieniem z dzieciństwa. To moje osobiste wynurzenie śmiało możesz zwalić na ducha świąt, zapach choinki i piernika. 
Dla mnie to bardzo ważne wspomnienie. Pomyślałem, że w tym przedświątecznym i świątecznym czasie może i dla Ciebie stanie się ważne...
Zapraszam do posłuchania
maciek | [email protected]

Długo miałem sobie za złe, że tak, a nie inaczej ułożyła się moja studencka edukacja. Był taki czas, kiedy zawstydzony unikałem tematu lub usiłowałem wyolbrzymić to, co za mną. A jest na czym budować legendę. W piwnicy mam pudełko po butach (rozmiar 48) pełne indeksów z przeróżnych uczelni technicznych i informatycznych. Większość z nich ma wypełnioną tylko pierwszą stronę. Kilka pierwszy semestr. Jeden 4 z pięciu obowiązkowych lat.
Może dlatego tak lubię opowieść Jorge Bucay'a "O portierze w domu publicznym".
 Jak ona brzmi i co ją łączy z moimi indeksami?
Zapraszam do posłuchania
maciek | [email protected]

Dziś krótko.
Niespełna 3 minuty.
O byciu mądrzejszym i byciu mądrym.
I o tym, że to pierwsze nie koniecznie oznacza to drugie.
Zapraszam do posłuchania
maciek | [email protected]

Podobno jedyne co w życiu pewne to zmiana...
Tom Waits twierdzi, że "na pędzący samochód jeszcze żaden pies nie nasikał."
Jan Sztaudynger daje do myślenia pisząc, że "stabilizacja dla motylka to szpilka."
Kubuś Puchatek dodaje od siebie, że "Miał zamiar zmienić koszulkę, ale zmienił zamiar."
I jak tu się w tych mądrościach połapać? Jak sobie poradzić? Jak żyć? -  że tak górnolotnie zapytam.
Może opowieść pomoże...
Zapraszam do posłuchania
maciek | [email protected]

Mam takie przekonanie... 
Ograniczające.
W minionym tygodniu miałem okazję zmierzyć się z nim ponownie. Nie było łatwo. Jednocześnie było warto. Efekt mnie zaskoczył.
Przypomniał mi również historię o starym człowieku i dzbanie. W zasadzie dwóch dzbanach. Jednym zwykłym a drugim gadającym.
Zapraszam do posłuchania.
maciek | [email protected]

To był szybki i bardzo intensywny tydzień.
Na szczęście udało mi się wyrwać do lasu. Pooddychać. Pocieszyć się ostatnimi kolorami jesieni. Poszurać po liściach i choć trochę uporządkować rozpędzone myśli.
Rozmyślałem sobie o różnych, mniej lub bardziej poważnych sprawach. W tym o dysonansie. Konkretnie dysonansie poznawczym. A jeszcze konkretniej o jego unikaniu. Czemu? A żebym to ja wiedział ;)
I tak wróciła do mnie historia o wiosce, mędrcu i młodym chłopaku z obdartymi kolanami.
Jak to się wszystko łączy?

Zapraszam do posłuchania.
maciek | [email protected]

To był... no właśnie jakim słowem opisać mijający tydzień i miesiąc? Jakie słowo wyrazi tak pełne spektrum emocji? Od gniewu przez lęk, odradzające się poczucie sprawstwa aż po radość i dumę. Niesamowita mieszanka. Mam wielką nadzieję że ten czas znajdzie należne mu miejsce w podręcznikach historii najnowszej. Miejsce moim zdaniem słusznie mu należne.
Mam też nadzieję, że dzięki temu co właśnie się dzieje, wspomniane podręczniki już wkrótce będą uczyły prawdziwej historii. Obiektywnie i uczciwe. Wiem też, że historię od zawsze piszą zwycięzcy. Jednocześnie fakt, że o potrzebach i przyszłości młodych mówią coraz częściej i odważniej młodzi napawa mnie optymizmem.
Chyba dlatego właśnie moje myśli na koniec tygodnie pobiegły w stronę chowania głowy w piasek. Mojego chowania. A o co chodzi z wróblem i gołębiem? To już posłuchaj sama / sam.
Zapraszam do posłuchania.
maciek | [email protected]