PodTest

Beş akıllı insan bir odaya girdiğinde neden bazen tek bir akıllı insan kadar bile sonuç üretemiyor?

Bu bölümde;

• Komisyonların neden işleri çözemediğini,

• “Uyum kültürü”nün hataları nasıl görünmez kıldığını,

• Challenger faciası gibi büyük felaketlerin arkasındaki organizasyonel körlükleri,

• Kolektif zekânın ne zaman gerçekten çalıştığını
  konuşuyoruz.

Kalitenin sadece testten ibaret olmadığını,
asıl meselenin nasıl karar aldığımız, nasıl sustuğumuz ve nasıl öğrenmediğimiz olduğunu tartışıyoruz.

Karıncalardan ilhamla:
Bireysel cesaret ile kolektif uyum arasındaki dengeyi masaya yatırıyoruz.

Eğer ekibinizde herkes “evet” diyorsa ama sonuçlar kötüleşiyorsa,
bu bölüm tam size göre.

Bu bölümde yazılım dünyasının en tartışmalı sorularından birini masaya yatırıyoruz:

Monolith mi, Microservices mı?
Yoksa asıl mesele bambaşka mı?

Amazon ve Netflix hikâyeleriyle microservices’ın nasıl bir “default doğru”ya dönüştüğünü,
küçük ekiplerin neden büyük şirketlerin problemlerini kopyaladığını
ve karmaşıklığın çoğu zaman ölçekten değil refleksten geldiğini konuşuyoruz.

Bu bölümde neler var?

• Microservices neden bu kadar hype oldu?

• Amazon ve Netflix gerçekten neyi çözüyordu?

• Küçük ekiplerde microservices neden işleri yavaşlatıyor?

• Monolith neden hâlâ birçok yerde daha hızlı çalışıyor?

• Asıl maliyet: infra mı, complexity mi?

• “Ne zaman ayırmalıyız?” sorusunun gerçek cevapları

• Modüler monolith neden üçüncü yol olabilir?

Bölümün net mesajı:
Microservices bir hedef değil.
Monolith bir geri adım değil.
Yanlış zamanda doğru mimari bile problemdir.

Bu bölümde OKR ve Agile’ın gerçekten ne işe yaradığını konuşuyoruz.

Ürünü mü geliştiriyorlar,
yoksa belirsizlik içindeki ekipleri ve yöneticileri iyi mi hissettiriyorlar?

Google’dan gelen OKR hikâyelerinin bugün nasıl birer ritüele dönüştüğünü,
Agile’ın neden çoğu ekipte hız değil toplantı ürettiğini,
ve OKR + Agile birleşince işlerin neden daha da karıştığını masaya yatırıyoruz.

Konuştuğumuz başlıklardan bazıları:

• OKR’lar neden bu kadar popüler oldu?

• Objective gerçekten öğrenmek için mi, yoksa raporlamak için mi yazılıyor?

• Agile neden çoğu yerde ürün hızlandırmıyor?

• Standup, sprint ve retro ne zaman tiyatroya dönüyor?

• En tehlikeli kombinasyon: OKR + Agile

• Framework’ler ne zaman işe yarar, ne zaman sadece süs olur?

Bölümün net mesajı:
Framework’ler ürünü ilerletmez.
Yetki, sahiplik ve cesaret ilerletir.

🎙️ Option. Shift. Hype.

Bu bölümde uzun zamandır herkesin konuştuğu bir sorunun dibine dalıyoruz:

“Cloud gerçekten teknik bir ihtiyaç mı, yoksa hepimiz alışkanlıkla mı kullanıyoruz?”

Geçen bölümde AI Code Review hype’ını Option+Shift+H’ledikten sonra bu kez Cloud’un neden bu kadar popüler olduğuna, nerede işe yaradığına ve nerede tamamen overkill olduğuna bakıyoruz.

Konuştuğumuz başlıklardan bazıları:

• Cloud hype’ının 2010’larda nasıl default karar haline geldiği

• Hangi problemlerin gerçekten Cloud ile çözüldüğü

• Ne zaman Cloud’ın gereksiz pahalı ve karmaşık bir çözüme dönüştüğü

• DHH & Basecamp’in AWS’ten çıkıp yılda 2 milyon dolar nasıl tasarruf ettiği

• Hetzner / DigitalOcean gibi alternatifler gerçekten ne sunuyor?

• Cloud faturaları neden kontrolden çıkıyor?

• Scaling gerçekten herkesin ihtiyacı mı?

Bölümün özeti:
Cloud bir araçtır, amaç değil.
Doğru yerde kullanırsan güçtür; yanlış yerde kullanırsan fatura olur.

🎧 Option. Shift. Hype.
Cloud hype’ını birlikte kesiyoruz.

Bize Böyle Anlatmadılar #1

CV Yazacaktık, Hayata Geldik

Bu bölümde CV konuşacaktık.
Ama konuşamadık.

Çünkü CV’den önce kimsenin anlatmadığı bir şey var:
kendini tanımak.

Yeni mezunken ya da işe yeni başlamışken;

• ne istediğini bilmeden hedef koymak,

• yanlış yere çaba harcamak,

• “ben buraya neden geldim?” diye ortada kalmak

çok normal. Ama kimse bunu açık açık söylemiyor.

Bu bölümde CV’den çok:

• farkındalığı,

• hedefi,

• yanlış çabayı,

• ve işin içine girince anlaşılan gerçekleri

konuşuyoruz.

Bu bir CV bölümü değil.
Bu, CV’den önce gelenler.

🎙️ Bize Böyle Anlatmadılar,
işe, teknolojiye ve hayata girerken kimsenin söylemediği şeylerin köşesi.

Karınca Açısı | Ölçeklenebilir Mühendislik için Dürüst Okuma Şart

Bu bölümde QA’yı “test yapmak”tan çıkarıp, organizasyonun kendi kendine ne kadar dürüst olabildiği yerden ele alıyoruz.

Dashboard’lar yeşil ama ekipler yanıyor mu?
Coverage yüksek ama gerçekten riskli yerleri mi ölçüyoruz?
QA bir bottleneck mi, yoksa şirketin röntgeni mi?

Bu bölümde konuşulanlar:

• QA stratejisinin neden bir check-up olduğu

• “Karpuz etkisi” (dışı yeşil, içi kırmızı organizasyonlar)

• Yanlış metrikler ve sahte güven hissi

• QA’siz takımların aldığı görünmez riskler

• Süreç, fonksiyonel ve yapısal kalite arasındaki fark

• Karıncalardan gelen beklenmedik ama çok net bir ders 🐜

Karınca Açısı’nda bu kez şunu soruyoruz:
Sürekli otopsi mi yapmak istiyoruz, yoksa düzenli check-up mı?

Dinle, düşün, rahatsız ol.
Çünkü bazen kalite tam da orada başlıyor.

Bu bölümde Tunch ve Burak, yazılım geliştirme süreçlerinde AI'nin rolünü ve hype driven development kavramını ele alıyor. Kod inceleme süreçlerinin zorlukları, AI'nin bu süreçlere etkisi ve takım içi iletişimin önemi üzerinde duruluyor. Ayrıca, gelecekte AI'nin yazılım geliştirme üzerindeki potansiyel etkileri tartışılıyor.

• Hype driven development, yazılım dünyasında önemli bir kavram.
• AI'nin kod inceleme süreçlerinde henüz net bir faydası yok.
• Kod inceleme süreçleri, takım içi iletişimi artırabilir.
• AI, bazen Junior Developer gibi çalışıyor.
• Kod inceleme vakit kaybına sebep olabiliyor.
• Gelecekte AI'nin yazılım geliştirme üzerindeki etkileri tartışılacak.
• Gemini gibi araçlar hype yaratıyor.
• Kod inceleme süreçleri uzun sürüyor.
• AI, hype'ı artırıyor.
• Takım içi iletişim, yazılım geliştirme sürecinin önemli bir parçasıdır.

Burak Yörük kimdir?

Bu bölümde karıncaların kolektif zekâsından ilham alarak yazılım ekiplerinde hata yönetimi, farkındalık ve ‘bug‑free’ fikrinin neden gerçekçi olmadığını tartışıyoruz. QA ve engineering kültürünün nasıl dayanıklı, öğrenen ve sürdürülebilir sistemlere dönüştürülebileceğini konuşuyoruz. Hata kaçınılmaz — önemli olan ona nasıl yaklaştığın.

• Karıncalar ekosistemde kritik bir rol oynar.
• Hata yönetimi, hatanın farkında olmakla başlar.
• Bug free olmak imkansızdır.
• Farkındalık, kültürel bir değişim gerektirir.
• Hata çıkarsa ne yaparız, çıkmaması için ne yaparız?
• Sistem çöküyor, hiç resilient değiliz

• Herkesin bireysel eforu bir kültür haline gelmeli.
• Riskleri yönetmek, farkındalığı arttırmakla başlar.
• Mühendislik kültürü oluşturmak önemlidir.

Tunç ve Çağkan'a erişmek için LinkedIn ve [email protected] adresini kullanabilirsiniz.

Danışmanlık için bilgi almak isterseniz:

[email protected]

adresinden de erişebilirsiniz!

Yeni köşemiz Piyasa Baskülü’nün ilk bölümünde Tunç ve Gökay, piyasayı tartıyor.
Ama öyle bir tartış ki…
Girişimcilik ekosisteminden fintech’e, yatırım kültüründen “ürüne aşık olma” hatasına kadar her taşın altına bakıyoruz.

Bu bölümde:

• Girişimcilik mi, yoksa sadece “gelişken olmak” mı ayırt edilir?

• Türkiye’de ve Avrupa’da yatırım kültürü neden bu kadar farklı?

• Fintech niye patladı, gerçekten neyi çözüyor?

• Bootstrap mümkün mü, yoksa masal mı?

• Ürününe aşık olmanın startup'ı nasıl batırdığı…

• Network her şey mi? Hiçbir şey mi?

• “Kumaş” meselesi: Neden tek founder’lık çoğu zaman yürümüyor?

Kısacası, piyasanın baskülüne çıktık; tartı ne gösteriyorsa onu konuştuk.
Düz, filtresiz, abartısız, samimi bir sohbet.

Bu bölümde Tunç ve Çağkan olarak yazılım ekiplerinin yıllardır aynı döngüde sıkışıp kalmasının gerçek sebeplerine giriyoruz:
— görünmeyen hata maliyetleri,
— yangın söndürme kültürünün ekiplere çaktırmadan ödettiği bedeller,
— uptime takıntısının arka planındaki “güven” ekonomisi,
— ve tabii ki yeni köşemiz Karınca Açısı: Probleme bir karıncanın baktığı yerden bakabilirsek ne değişir?

Forbes ve Gartner araştırmalarından çıkan çarpıcı sonuçları masaya yatırıyoruz:
Kötü deneyim yaşayan kullanıcıların 0,88’i gidiyor,
ve gidenlerin 0,52’si geri dönmüyor.
Ekip içi maliyet, kültürel erozyon ve ürünün sessizce kan kaybetmesi… Bunları doğru metriklerle nasıl kontrol altına alacağımızı tartışıyoruz.

Sonunda şuna geliyoruz:
Kalite; testten değil, yönünü bulmuş bir zihinsel modelden doğar.
Ekipler “yangına koşmak” yerine stratejik olarak nefes almayı öğrendiğinde, işte o zaman gerçek iyileşme başlıyor.

Karıncaların bile bildiği şeyi hatırlıyoruz:
“Yolun varsa, yürürsün. Yönün varsa, varırsın.”

Çağkan Aksun Yüksel:

Linkedin

Kişisel web bağlantısı

Not: 0,52 ve 0,82 yazdım zira bu yükleme aracında yüzde işareti koyamıyoruz.

Bu da böyle bir bulgu!