Jak to jest być wielkim w wielkim mieście? Modne okulary (mogą być zerówki), pod stopami elektryczna (czytaj: ekologiczna) hulajnoga, w ręce lewej kawa z mlekiem (sojowym), w ręce prawej kraftowy burger (wege-burger); i wzrok wbity w przyszłość: bo liczy się tylko potęp! Może nas trochę poniosło (zwłaszcza z tym burgerem na hulajnodze), ale że z prowincji widać gorzej, to mamy wymówkę. A że niektórzy z nas ostatnio widzieli drapacze chmur z bliska (a nawet od środka!) to chętnie o obrazach wielkomiejskiego życia i myślenia pogwarzymy.

Tym właśnie jest kultura popularna. Różnić się w niej to rzecz zbędna, a nawet i gorsząca. Wszyscy jesteśmy tam bowiem wartościowo równi – równe jest też wszystko, co nas otacza, co produkujemy i konsumujemy: nie ma wysokiego, ani niskiego, lepszego, ani gorszego, niezwykłego, ani zwykłego. Różnimy się od siebie tak, by nie robić przez to różnicy. Pozostaje nam wobec tego jedynie sprawiedliwe obdarowywanie siebie złotymi… malinami. Nie boimy się ani obciachowych hip-hopowych wykonawców, ani tandetnych piosenek disco polo, ani kiepskich filmów z Bruce’em Willisem. Wszystkie one są tak złe, że aż dobre. Tak grzeszne, że aż przyjemne. Tak wspaniałe, że aż… słów nam brak.

Zaczęło się to chyba w Memfis – ale nie tym nad rzeką Missisipi – kiedy (XI w. p.n.e.) niecny lud zaczął się buntować i zarzucać arcykapłanowi Herhorowi zamiar przejęcia w kraju władzy. Do niewiernych odezwał się wtenczas z nieba nadludzki głos: „Odwracam oblicze moje od przeklętego ludu i niech na ziemię spadnie ciemność” – i spadła. W biały dzień. Niech cierpią przeklęci. W innych częściach świata nie było lepiej – np. w takim Państwie Środka znikająca w biały dzień gwiazda była pożerana przez głodnego smoka. U nas, Słowian, miała wzrastać wtedy moc złych czarownic i demonów… Zwiastun nieszczęść, chorób, wojen. Nie dla nas jednak wszystkie te bajki. Dziś prasa pisze o „światowym szale na całkowite zaćmienie”, a młode pary masowo mówią sobie sakramentalne „tak” w cieniu rzucanym przez zasłaniający słońce księżyc. I nikt się już nie troszczy o to, że za 10 mld lat ma nam ono zgasnąć. Co za lekkomyślność!