Wat weten we eigenlijk van de mensen die vlakbij ons wonen, maar buiten beeld blijven?

In Brieven aan Utrecht brengt theater- en podcastmaker Lena Luppes brieven van vrouwen uit het AZC naar buurtbewoners in Overvecht. Zij lezen, reageren en schrijven terug.

Een podcast over drempels, nieuwsgierigheid en kleine vormen van verbinding.

De podcastserie 'Wortel schieten in het AZC' hoort bij het project Sharing Roots van Stut Theater. Meer informatie vind je op www.stut.nl

Wortel schieten in het AZC - Aflevering 2: Het levend archief

In de roze Pipowagen van Stut Theater op de binnenplaats van AZC Haydnlaan in Utrecht wordt gewerkt aan iets nieuws; een archief van alles wat zich daar afspeelt. De geluiden, gerechten, verhalen en geuren, maar vooral: de ontmoetingen tussen de vrouwen die daar wekelijks aan tafel schuiven.

Maar, hoe vang je iets dat tijdelijk en niet tastbaar is? Of is het juist de tijdelijkheid en onzekerheid van het leven in een AZC die maakt dat we deze ontmoetingen moeten vangen?

Theatermaker Kira Anzizu Huygen creëert met het project 'Sharing Roots' vanuit de roze pipowagen of 'Womens Caravan' ontmoetingen tussen vrouwen in het AZC en vrouwen in de wijk. Elke week deelt zij eten & verhalen. Via allerlei creatieve en theatrale vormen worden deze verhalen verzameld.

In aflevering twee van "Wortel Schieten in het AZC - Het levend archief" neemt theater- en podcastmaker Lena Luppes je mee in het maakproces van dit levende archief van verhalen en laat ze je onderdeel worden van de ontmoeting tussen nieuwkomers en wijkbewoners uit Utrecht.

Meer weten? Kijk op stut.nl

Het project 'Sharing Roots' en de podcast 'Wortel Schieten in het AZC' is een samenwerking tussen Stut Theater, Plan Einstein en Welkom in Utrecht, en wordt mogelijk gemaakt door de Gemeente Utrecht, Fonds voor Cultuurparticipatie en het Cultuurfonds.

Uit je vertrouwde stukje aarde gehaald worden en in een nieuw stuk aarde terechtkomen. Onbekende aarde waar je - hoe kort of lang ook - je wortels in de aarde zal moeten steken om overeind te blijven staan.

Kun je eigenlijk wel groeien en bloeien in onbekende aarde? Wat heb je nodig om ergens te wortelen?  

In februari 2024 startte theatermaker Kira Anzizu Huygen haar project Sharing Roots*. In de podcast "Wortel schieten in het AZC" nemen we je mee in dit bijzondere project, speciaal gericht op de vrouwen in de asielzoekerscentra in Utrecht. 

Speciaal voor vrouwen? Is dat nodig dan? En wat doen ze dan als ze samenkomen?

Luister mee!

*Theaterproject "Sharing Roots’"

Kira verzamelt met vrouwen op AZC Haydnlaan verhalen vanuit de vraag: Wat mis je en zou je hier weer tot bloei willen brengen? Een tijd lang is Kira elke woensdagavond in de Stut pipowagen op het binnenplein van het AZC om met vrouwen te praten, te eten, te dansen en te handwerken. (Hoe) kun je de vrouwen van binnen en buiten het AZC met elkaar verbinden?

Radio Einstein is een initiatief van Stut Theater en wordt mede mogelijk gemaakt door Gemeente Utrecht en Plan Einstein.

Als er iets is waar asielzoekers in uitblinken, dan is het wel dromen. Van een verblijfsvergunning, van een eigen huis, van een baan, een studie, een nieuw leven opbouwen in Nederland.

Bij volwassenen gaat dromen vaak gepaard met veel stress. Ze weten hoeveel geduld ze moeten hebben of hoe klein de kans is dat hun dromen werkelijkheid zullen worden. Maar hoe zit dat met de kinderen op het azc?

Welkom bij de laatste aflevering van de serie Jonge Dromers.

In deze aflevering hoor je Fatemeh en Nazanin, moeder en dochter, die na 8 jaar eindelijk met hun gezin een eigen woonplek hebben. Wat doet dat met ze? Is het leven na het azc nu helemaal waar Fatemeh van droomde? En Nazanin, die het grootste deel van haar leven in het azc woonde, hoe ervaart zij het? En waar droomt zij van?

Muziek door Blue Dot Sessions. Voor meer informatie: https://sessions.blue/.

Als er iets is waar asielzoekers in uitblinken, dan is het wel dromen. Van een verblijfsvergunning, van een eigen huis, van een baan, een studie, een nieuw leven opbouwen in Nederland.

De tweede aflevering van Jonge Dromers is voor Eva. 

Eva is 11 jaar en komt uit Colombia. Ze is nog nooit buiten haar eigen land geweest, totdat ze met haar gezin moest vluchten voor het al decennialang woedende gewapend conflict. Ze vindt Nederland logischerwijs in heel veel dingen anders dan haar thuisland. Eva denkt veel aan haar familie, en aan poes Ringo die ze heeft moeten achterlaten...  En ook Eva heeft natuurlijk dromen...

Muziek door Blue Dot Sessions. Voor meer informatie: https://sessions.blue/.

Als er iets is waar asielzoekers in uitblinken, dan is het wel dromen. Van een verblijfsvergunning, van een eigen huis, van een baan, een studie, een nieuw leven opbouwen in Nederland.

Abdullah is nog jong. Hij is een zogenaamde amv'er, een 'alleenstaande minderjarige vreemdeling'. Hij vertrok in zijn eentje vanuit Jemen en legde letterlijk en figuurlijk een enorme weg af. Hij droomde van een veilige plek. Die heeft hij voorlopig gevonden; het azc.

Het Guesthouse waar we Abdullah interviewen heeft best een naargeestige sfeer. En iedereen die hij liefheeft is achtergebleven in Jemen. De eenzaamheid grijpt hem regelmatig naar de keel...

Hoe zien Abdullah's dagen op het azc eruit? En wat is de volgende droom van Abdullah nu hij in Nederland is? Hoor het in de eerste aflevering van deze driedelige serie over jonge asielzoekers en hun dromen.

Muziek door Blue Dot Sessions. Voor meer informatie: https://sessions.blue/.

In de laatste aflevering van de serie over de huiskamer van het nieuwe Utrechste azc 'De Pahud' stelt Misha vast dat er steeds meer leven in de huiskamer zit. Dat komt onder andere door Kimberley, een buurtbewoonster en lid van de Bahai-gemeenschap. Zij zet vanuit haar haar visie een festival voor kinderen in om via hen ook de ouders te bereiken. En het werkt!

Weliswaar zitten de meest mensen uit bepaalde groepen bij elkaar (vrouwen bij vrouwen, Spaanstaligen bij Spaanstaligen, etc), maar ze kómen in elk geval. En dat bezoekers herkenning bij elkaar zoeken, dat is een universeel gegeven (soort zoek soort). Dat ze dat überhaupt samen in één ruimte doen, is al pure winst. En dat ook de buurtbewoners de drempel over gaan? Dat gaat vast goed komen. De kinderen geven alvast het goede voorbeeld.

Project Pahud is een podcastserie over de huiskamer van het nieuwe azc aan de Pahud de Mortangesdreef in Utrecht Overvecht, kortweg De Pahud.

In aflevering 2 gaat Misha Koole op bezoek bij verschillende buurt- en wijkcentra. Hij spreekt met coördinatoren, met bezoekers én met mensen van The Social Collective, een organisatie die onderzoek doet naar o.a. de huiskamer van De Pahud. En dat is een belangrijke toevoeging aan de verhalen en ervaringen.

Bij de centra en buurthuizen lijkt de bereidheid om de eigen fijne plek om samen te komen te verlaten niet zo groot, zelfs niet voor een keertje. Maar is dat niet eigenlijk heel begrijpelijk? Elk buurthuis of andere verbindingsplek heeft toch een bepaald publiek. Is dan een huiskamer willen creëren voor alle mogelijke doelgroepen in de buurt niet een illusie, zoals Eva en Rachella van The Social Collective denken?

En zou het misschien wel werken als het werd omgedraaid? Het werd onderweg door een paar mensen geopperd: misschien moet het azc op bezoek bij de buurthuizen?

En zo geschiedde. Luister onder andere mee naar de verhalen vanuit verschillende wijkinitiatieven, naar de ‘food for thought’ van The Social Collective (want moet verbinding altijd plaatsvinden in groepen en al pratend?) en naar de reportage van de bingo met azc’ers bij buurtcentrum Bij Bosschardt.

In een nieuwe driedelige serie podcasts staat het azc op de Pahud de Mortangesdreef in Utrecht Overvecht centraal.

In aflevering 1 gaan we naar de huiskamer in op de nieuwe opvanglocatie. Het idee is dat deze huiskamer een plek is voor ontmoetingen tussen bewoners van de wijk en bewoners van De Pahud. Maar hoe zorg je dat dat idee ook echt gaat werken? Wat zijn de hobbels op de weg naar verbinding? Zoeken mensen niet vooral naar andere mensen waar ze al een verbinding mee voelen? En... is er wel hoop voor de huiskamer?

In deze eerste aflevering spreekt Misha Koole een keur aan mensen over deze vragen. Vragen die natuurlijk even goed over heel Nederland zouden kunnen gaan en niet alleen over (een huiskamer) in Overvecht ...

Iris van Peppen is danseres en choreograaf. Zij kreeg één maand de tijd om een portret te maken van én voor de 37-jarige Lubna uit Pakistan. Iris mag Lubna alles vragen maar alleen via audioberichten. Pas op het einde ontmoeten ze elkaar in levende lijve. Dat maakt deze opdracht die toch al niet eenvoudig is nóg complexer: want hoe dans je een portret?

Als meisje in het patriarchale Pakistan had Lubna geluk. Ze mocht naar school en zelfs naar de universiteit. Maar het lukte haar niet om een baan te vinden, ze had namelijk het 'verkeerde' geloof. Een geloof waarmee ze zomaar in de gevangenis hadden kunnen belanden. Daarom waagt ze samen met haar man haar kans in Duitsland. Na zes jaar worden ze uitgezet en trekken ze met de nodige desillusies maar ook met hoop naar Nederland.

In deze aflevering hoor je hoe Iris en Lubna - twee vrouwen uit totaal verschillende culturen - elkaar ontmoeten en zich verwonderen over andermans tradities en achtergrond. Daarnaast hoor je Iris meermaals dansen voor Lubna. Dansen in een podcast, je leest het goed. Aan jou om te oordelen of dat een gelukkig huwelijk is.

Muziek in deze aflevering is van Blue Dot Sessions (www.sessions.blue).