Ostatni odcinek nawiązaniem jest do pierwszego - podobnie jak i na początku, tak i dziś,  rozbłyśnie roziskrzona elektroniczno, syntezatorowo, jazzowo rockowa mieszanka pełna mocy.

Ostatnie spojrzenie na moście, ostatnie tango na dworcu PKP, ostatnie posłane łóżko, ostatnia karafka wody. Wszystko, co ostateczne jest bolesne.

Ale samo ostatnie wydanie Firtum Radia w historii Klanga zapisze się jako konfrontacja tego, co odczuwał taki samotny radiowiec, jak ja przez całe 2,5 roku pracy. Nawet ciągłe problemy z odbiorem i możliwe zagranie czegokolwiek, co wpisywałoby się w nastrój ostatecznego zejścia z anteny.

Napawajcie się.

Playlisty nie podaję. Sami domyślcie się, kto zagrał.

W swojej ostatniej przed zawieszeniem działalności Radia Klang audycji Anna Czepiel połączy przeszłość z przyszłością, omawiając wypracowania szkolne (i podobnego typu eseje), które w wieku nastoletnim napisali Fryderyk Nietzsche, Hannah Arendt, Józef Tischner oraz Slavoj Žižek, a także dwójka na razie mniej znanych polskich filozofów młodego pokolenia.

Lista omawianych tekstów:

Fryderyk Nietzsche – „O chrześcijaństwie” („Über das Christentum”) (1862)

Hannah Arendt – „[… aviariis fierent]” („[… kurnikami stają się]”) (ok. 1920)

Józef Tischner – „[Trudno napisać dobry wiersz]” (1949)

Slavoj Žižek – „Smrdokavra” („Dudek”) (1967)

***

Tomasz Fabiszewski – „[O Rolandzie, który naprawdę wierzy]” (ok. 2008)

Anna Czepiel – „Opis okolic Sejmu jesienią” (2004/05)

W ostatniej audycji Pierwszej Książki na antenie Radia Klang opowiem o tym, jak to się wszystko zaczęło. Dowiecie się, które razy były dla mnie pierwsze podczas dwóch sezonów oraz co piekę dla gości, gdy przychodzą na wywiad do mnie do mieszkania. Będzie też o największej wtopie w historii programu, która... na szczęście się nie wydarzyła. Oprócz tego, a raczej przede wszystkim, posłuchacie jaka była pierwsza książka dla Pisarek, Słuchaczek, Słuchaczy, którzy zdecydowali się podzielić swoimi wspomnieniami. Usłyszycie również moje słowne zmagania z mikrofonami, z samym sobą, a nawet mój śpiew.

Anna Czepiel wybiera 5 reportaży prasowych, które zrobiły na niej największe wrażenie w całym życiu, i dodaje do tego własne przemyślenia i piórka. Uwaga: audycja może urażać uczucia religijne fanów bullet journalingu.

Tajemniczy tytuł odcinka - "Makolągwa i Facebookągwa" - jest związany z dwiema skrajnie różnymi sprawami z Facebooka, które wzbudziły zainteresowanie prowadzącej: jest to po pierwsze – problem wzajemnych docinków Leszka Balcerowicza i młodych lewicowców, a po drugie – historia makolągwy uratowanej przez chłopaka o imieniu Adrian.

Anna Czepiel rozwija opowieść o swoim poszukiwaniu kormorana, napotykając miejsca, w którym kormoran łączy się z Immanuelem Kantem. Czy kormoran spełnia imperatyw kategoryczny? Czy zobaczenie kormorana usuwa moje wcześniejsze zaniedbanie w realizowaniu ambicji zobaczenia go? Dlaczego człowiek nie otrzymał od natury tak długiego czasu wolnego, jaki ma kormoran na suszenie piór?

Po co nam dziś poezja? Dlaczego lubimy jedne wiersze, a inne nie? Czy wiersze można podziwiać jak Lamborghini w salonie, czy trzeba ją rozebrać co do śrubki? Na te i na wiele innych pytań odpowiedzieliśmy sobie podczas „Popołudnia z Szymborską” w Zespole Szkolno Przedszkolnym nr 6 w Gdyni.

Jeśli chcecie dowiedzieć się, czy ławeczka Szymborskiej znajduje się w kurniku czy Kórniku, dla kogo noblistka zaczęła oglądać „Taniec z gwiazdami” i o co chodzi z pikantnymi kurczakami z KFC, to koniecznie posłuchajcie relacji z wydarzenia podczas, którego grupa zdolnych i zaangażowanych uczniów i uczennic z kilku szkół oderwała się od schematycznego patrzenia na wiersze noblistki i zinterpretowała na nowo.

Czy w codziennym życiu między kolejną kawą, zadaniami w pracy a staniem w korku - zauważasz swoje ciało? Czujesz jego obecność?

W dzisiejszym odcinku porozmawiamy sobie między innymi o cykliczności i o tym, jak emocje wpływają na nasze ciała. Zastanowimy się też czy traktujemy nasze ciała jako coś skomplikowanego, obcego, czy bardziej najbliższego przyjaciela. A może coś pomiędzy?

W tym temacie nie ma złych odpowiedzi, każdy z nas ma inny etap relacji z ciałem i każda jest dobra, ważne, żeby próbować je poznać i się z nim zakumplować, bo wtedy zaczyna się piękna przygoda.