Stuur ons een berichtje

Collega-reporter bij La Dernière Heure Yves Taildeman volgt paars-wit al 27 jaar op de voet. Hij is een vat vol anekdotes en daarover vertelt hij maar al te graag in deze Radio Radzinski. Maar als het over Jan Hauspie gaat, dan wordt er niet gelachen. "Ik wik en weeg nu al zo hard mijn woorden. Als het tot een veroordeling van Hauspie komt, dan vrees ik dat clubs in de toekomst nog minder zullen toelaten."

Yves Taildeman droomt er al op jonge leeftijd van om sportjournalist te worden. Maar hoe begin je daaraan? Wel, voor Yves door op een blauwe maandag naar een open training van de Rode Duivels te trekken op het oude oefencomplex in Kraainem. Daar spreekt hij aan de zijlijn een paar journalisten aan met de vraag wat ze allemaal aan het doen zijn.

De zeep van Babayaro

Een van die ontmoetingen draait uit op een sollicitatiegesprek. Een reporter van Gazet van Antwerpen vertelt hem dat ze bij de krant nog iemand zoeken om Anderlecht te volgen. En zo geschiedde. Niet veel later mag hij op de koffie bij Roger Vanden Stock en Michel Verschueren. 

Het is een van de vele anekdotes die in deze aflevering de revue passeren. Zo heeft Taildeman ook bijzondere herinneringen overgehouden aan Celestine Babayaro. De Nigeriaan maakt tussen 1994 en 1997 het mooie weer als linksback in het Astridpark.

Wanneer Yves hem op een dag mag interviewen ziet hij plots dat zijn balpen is uitgelopen in zijn broekzak. Maar Babayaro schiet hem meteen te hulp. "Kom mee naar mijn appartement. Ik heb thuis nog wat straffe Nigeriaanse zeep liggen. Er zal van die vlek niets meer overblijven." Maar niets is minder waar. "Het was misschien een beetje beter, maar meer ook niet," zegt Taildeman met een glimlach.

Het bronnengeheim van Hauspie

Met een sportjournalist in huis, kan je natuurlijk niet anders dan ook even de laatste ontwikkelingen in de zaak-Hauspie bespreken. Op 20 maart mag Jan Hauspie zich een eerste keer voor de rechtbank gaan verantwoorden voor zijn vernietigend artikel over het Anderlecht-bestuur in weekblad HUMO.

"Ik wik en weeg nu al zo hard mijn woorden. Als het tot een veroordeling van Hauspie komt, dan vrees ik dat clubs in de toekomst nog minder zullen toelaten. Het is een beetje goedkoop van Anderlecht om meteen te dreigen met een rechtszaak. Ach ja, de tijden zijn veranderd. Vroeger had ik van 95 procent van de selectie de gsm-nummers. Dat is vandaag ondenkbaar."

Hauspie zal zich hoogstwaarschijnlijk achter zijn bronnengeheim verschuilen. En dat kan Taildeman wel begrijpen. "Je kan die mensen niet on the record laten getuigen. Dan kunnen ze zichzelf op sommige plaatsen gewoon niet meer laten zien."

Op de vraag of hij met dezelfde informatie een gelijkaardig artikel zou hebben geschreven moet hij toch even nadenken. "Hoh, ik denk wel dat ik het zou durven. Maar als dat het einde van mijn carrière betekent, dan zou ik wel twijfelen."

Naar de Rue d'Aerschot met Lokomotiv Moskou

Eindigen doen we met een verhaal over de Europese wedstrijd tussen Anderlecht en Lokomotiv Moskou in 2001. Paars-wit krijgt thuis met 1-5 een pak rammel en dat willen de Moskovieten maar al te graag vieren. Op weg naar het centrum komen ze aan de City 2 Yves Taildeman tegen.

Ze vragen hem of hij geen 'girls' weet zijn. En voor dat Taildeman het goed en wel beseft is hij op weg naar de Rue d'Aerschot met vijf jongens van Lokomotiv Moskou in zijn kleine Volkswagen Golf. "Ik wil er wel bij zeggen dat ik zelf braaf naar huis ben gegaan nadat ik hen heb afgezet,"

Helemaal aflsluiten doen we met de winnaar van de Sport Super 80 en 'Flowers' van Miley Cyrus.

Stuur ons een berichtje

Voor het tweede voetbaljaar op rij boekt voetbalclub Anderlecht een operationeel verlies van zo'n 27 miljoen euro. Dat blijkt op 15 december vorig jaar al uit de gepubliceerde jaarrekening van de club voor het seizoen 2021-2022. Maar hoe moeten we die nu interpreteren? We vragen het in deze Radio Radzinski aan professor Ondernemen aan de Vlerick Business School Yannick Dillen.

Cijfers en geld, het is al wat dat telt. Zover wil professor Ondernemen aan de Vlerick Business School Yannick Dillen niet gaan. Maar dat een gezonde boekhouding essentieel is om de stabiele werking van een voetbalclub te garanderen, dat staat buiten kijf. Dillen is zelf bestuurslid bij ASV Geel dat uitkomt in de derde amateurklasse.

Jordi in de jacuzzi van Totti

Dillen voorziet de club van financieel advies en weet dat het bestuur iedere euro twee keer moet omdraaien alvorens hem uit te geven. "De energiecrisis voel je nog meer bij clubs die uitkomen in de lagere regionen van het voetbal dan in de hogere reeksen." En dus mag steraanvaller Jordi Kreydt niet langer gebruik maken van de jacuzzi. Daar hangt trouwens een bijzonder verhaal aan vast.

"Tijdens het Europees kampioenschap in 2000 was Geel de uitvalsbasis van de Italiaanse ploeg. Die hebben toen bij ons een jacuzzi geplaatst en die na het toernooi gewoon laten staan. De spelers van Geel hebben dus al meerdere keren in het bubbelbad van de Squadra Azzura gezeten. Maar nu mag het dus niet meer door de besparingen, Jordi Kreydt of niet."

Vader Marc en de dronken visser Andy

Zelf heeft Dillen nooit op hoog niveau gevoetbald. Maar de passie voor het spelletje heeft hij wel. De microbe voor het voetbal heeft hij doorgekregen van zijn vader Marc. Die was in de jaren '90 en '00 actief als coach in de lagere reeksen van het Belgisch voetbal. En niet zonder succes, want op zijn palmares prijken maar liefst vijf titels. Dat staat te lezen op zijn Wikipediapagina die zoonlief zelf heeft geschreven. 

Maar vandaag is Marc op voetbalpensioen. Het enige waarvoor hij nu nog uit zijn luie zetel komt is de visvijver in de buurt. Bij Godfried schiet meteen het beeld van de dronken Ninoofse visser Andy door de hersenpan (zie video). Maar zo heftig gaat het er bij Marc niet aan toe. "Nee, de zuipbeker zal hij niet snel winnen op een viswedstrijd. Andy heeft hem volgens mij ook niet gewonnen."

'R&D' en de borrelnootjes van de Conference League

Naast Geel volgt Yannick als trouwe fan ook Anderlecht op de voet. En dus was het voor hem een kleine moeite om de jaarrekening van de club eens van naderbij te bekijken. De cijfers kleuren opnieuw groen. Da's het gevolg van een kapitaalsinjectie van een groep bevriende investeerders rond Wouter Vandenhaute en een kwijtschelding van schulden door Marc Coucke en zakenpartner Joris Ide. Maar op lange termijn is er volgens Dillen veel meer nodig om weer echt een gezonde club te worden. 

Dillen ziet een oplossing in een doorgedreven 'R&D', ofwel Research and Development. "De loonmassa naar beneden halen is een ding. Maar daarnaast moet je fors investeren in je scoutingsapparaat en ervoor zorgen dat zogenaamde 'homegrown' spelers of zelf opgeleide spelers langer in het Lotto Park blijven."

Nieuwe prijsvraag en de Verschuerens

Verder in de aflevering verwijst Dillen naar de Nederlandse club Ajax met zijn Raad van Commissarissen als een voorbeeld van de ideale organisatiestructuur. In Michael Verschueren ziet hij dan weer de ideale algemeen directeur.

Helemaal aan het einde maken we de winnaar van de prijsvraag bekend en stellen we meteen een nieuwe waarmee je opnieuw een 'Sport Super 80' kan winnen. Afsluiten doen we met 'Michel' van Anouk ter ere van 'Mister Michel',  ofwel de vader van Michael Verschueren voor wie Dillen een grote bewondering heeft.

Stuur ons een berichtje

"Ik denk niet dat je de perceptie over Wouter Vandenhaute nog gekeerd krijgt. En als er zondag verloren wordt van Standard, dan kan het wel eens heel woelig worden. Ik zou met mijn twee dochters dan niet in de buurt van het stadion willen zijn." Strafpleiter en Anderlecht-fan Sven Mary neemt in deze Radio Radzinski geen blad voor de mond en spreekt ook over het voorzitterschap. "Als Marc Coucke morgen belt, dan sta ik binnen het kwartier in zijn bureau."

'Ça passe ou ça casse'. Het is de manier waarop de Brusselse strafpleiter Sven Mary in het leven staat. En da's misschien ook wel nodig als je niet alleen slachtoffers maar ook criminelen moet bijstaan. De meest opvallende naam op een ondertussen bijzonder lange lijst met cliënten is ongetwijfeld die van Salah Abdeslam.

'Abdeslam is de finale van de Champions League voor advocaten'

De terrorist was mee verantwoordelijk voor de aanslagen van 22 maart in Maalbeek en de luchthaven van Zaventem. Hij was ook een van de spilfiguren in het netwerk dat in november 2015 verschillende aanslagen pleegde in Parijs, waaronder een schietpartij in concertzaal 'Bataclan'. Het onverdedigbare verdedigen. Wie wil zoiets doen? Sven Mary draait er zijn hand niet voor om en vergelijkt het zelfs met 'de finale van de Champions League voor een voetballer'.

Het maakt hem in een klap wereldbekend en tegelijkertijd berucht. En toch neemt Mary vandaag geen plaats voor de beklaagdenbox van Abdeslam tijdens het proces. Dat gaat door op de oude NAVO-site in Evere en zal nog maanden duren. "De impact op mijn directe omgeving was gewoonweg te groot. Dit kon ik mijn twee dochters gewoonweg niet aandoen," zegt Mary, die achteraf wel geen spijt heeft van de beslissing op zich om iemand als Abdeslam te willen verdedigen.

Lozano, Zetterberg en stinkende bierbekers op RWDM

Mary verdedigt vandaag dus in een rechtszaal, maar had dat net zo goed professioneel op een voetbalveld kunnen doen. Want dankzij een uitstekende linkervoet kan hij op jonge leeftijd de oversteek maken van ITNA Itterbeek naar de jeugdacademie van Anderlecht. Zijn grote held Juan Lozano speelt op dat moment in het eerste elftal van paars-wit.

Zelf doorstoten naar de A-ploeg zit er voor Mary niet in. De concurrentie is daarvoor gewoonweg te groot, net zoals het talent van de sierlijke Pär Zetterberg die bij Mary in de ploeg zit. Toch houdt hij mooie herinnenringen over aan zijn tijd op Neerpede. Dat geldt niet voor de bar bij de buren van RWDM. Daar ging hij soms met een paar ploegmaten in het weekend pinten tappen. Maar de herbruikbare bekers hebben hem voor eeuwig een afkeer van bier bezorgd.

"De gebruikte bekers werden niet onmiddelijk uitgespoeld en daarna opgeslagen in een houten cabane aan het stadion. De zon kreeg daarna vrij spel en als wij na twee weken de deur opendeden kwam er een geur vrij die er bij mij voor heeft gezorgd dat ik een levenslange afkeer heb van bier."

Mauve Malaise en voorzittersambities

Een biertje van het Brussels Beer Project zegt Mary dus niets. Het voorzitterschap van Anderlecht daarentegen wel. "Ik ben al jarenlang bevriend met Vincent Mannaert (algemeen manager van Club Brugge, red.). En als er een carrière is waar ik toch wel een beetje jaloers op ben, dan is het die van hem."

"Voorzitter worden van Anderlecht is dan ook een droom van mij. Als Marc Coucke (hoofdaandeelhouder van RSCA, red.) morgen belt, dan zal ik binnen het kwartier in zijn bureau staan. Het zou voor mij de ideale finale van mijn professionele carrière zijn." 

Maar daar komt natuurlijk wel wat geld bij kijken, werpen Rein en Pico hem meteen voor de voeten. "Dat kapitaal heb ik niet, maar er zijn zeker ondernemers genoeg met een gezonde ambitie om te investeren in Anderlecht," aldus Mary, die als afsluiter nog een prijsvraag uit zijn mouw schudt voor een boek van hem.

Stuur ons een berichtje

Frank Vander linden heeft pas op relatief latere leeftijd de keuze gemaakt om zich volledig op de muziek te storten. En da's de juiste geweest. In 1992 richt hij samen met Michel De Coster de Nederlandstalige rockband 'De Mens' op. Daarmee komt er een einde aan de halve droom om het te maken als doelman bij Steenokkerzeel en Real Madrid. "De drive die ik heb om te winnen op een podium, heb ik nooit gehad op een voetbalveld," vertelt Vander linden in deze aflvering van Radio Radzinski. Al voegt hij daar meteen aan toe dat er met Anderlecht wel een band voor het leven is.

'Ergens onderweg', 'Jeroen Brouwers schrijft een boek', 'Ik dacht aan een vrouw' (zie hieronder) en natuurlijk 'Irene'. Het zijn maar enkele muzikale pareltjes die tot het muzikale oeuvre van 'De Mens' of Frank Vander linden behoren. Al moet Rein zijn kennis over de Nederlandstalige rockband wel dringend bijspijkeren. Want verder dan 'IRein' kwam hij niet. Een nieuwe bijnaam houdt hij er wel aan over.

Nestkastjes, incasseren als doelman en 'Snokkerzeel'

Frank Vander linden is een man van vele passies. Want hij verzamelt ook houten wijnkistjes om er vogelkastjes, excuseer nestkastjes, van te bouwen. Voor het begin van 'De Mens' had hij er ook al een baan als verkoper van kantoorspullen en een job als freelance muziekjournalist opzitten. Daarbovenop ambieerde hij nog een carrière als doelman van Steenokkerzeel.

Een succes is dat wel nooit geworden, met uitslagen als 20-0 tegen Meerbeek en nog een paar andere rammelingen op scheve velden in de buurt van Leuven. Er is zelfs een seizoen geweest waarin Frank met zijn ploeg maar een goal heeft gescoord. Dan weet je genoeg.

Rein fleurt helemaal op bij de verhalen over de matchen tegen 'zijn' Leefdaal. Al worden de positieve vibes wel op de proef gesteld wanneer hij over zijn grootmoeder begint. Die heeft hem ooit verteld dat ze Steenokkerzeel in de volksmond 'Snokkerzeel' noemen. Maar dat doet Vander linden af als een grove leugen. "U grootmoeder moet haar bakkes houden," tikt hij de voorzet van Rein maar al te graag binnen.

'De man van de zus van mijn moeder' en natuurlijke verwarming

Hoewel het voetbal hem nooit meer heeft gegeven dan een plaats op de bank van een derde- of vierdeprovincialer, is hij het wel altijd blijven volgen. En met voetbalclub Anderlecht heeft hij een band voor het leven. Die heeft hij volledig te danken aan 'de man van de zus van zijn moeder', beter bekend als zijn peter. Die is in lang vervlogen tijden nog kaartjesknipper geweest bij paars-wit en heeft hem de microbe doorgegeven.

Samen gingen ze naar wedstrijden kijken in het Astridpark en daar werd de kou al eens getrotseerd met een natuurlijke verwarming. Het heeft hem wonder boven wonder geen afkeer van het voetbal bezorgd. Al ziet hij zichzelf wel niet als een fanatieke supporter. "De drive die ik heb om te winnen op een podium, heb ik nooit gehad op een voetbalveld," zegt hij daarover.

David Steegen, 'Dik Lowieke' en Anatool

Verder in de aflevering hebben we het nog over zijn vriendschap met David Steegen. Want de ex-woordvoerder van de club zouden ze volgens Vander linden maar beter snel weer een job aanbieden. Pico vertelt tussendoor ook nog over zijn ervaring als Mexicaanse vogelfluisteraar tijdens het carnaval van Halle. Da's voor Frank het teken om zijn nooit uitgebrachte carnavalshit 'Dik Lowieke' te zingen.

Komen nog aan bod: de acties van harde kern BCS, het HUMO-artikel over het bestuur en de communicatie van Fredberg. Godfried haalt op het einde ook nog het interview van Het Laatste Nieuws met Marc Uytterhoeven over zijn vriend Vandenhaute aan. En we maken de winnaar bekend van de door Yves Vanderhaeghe gesigneerde strips van Jommeke met Anatool in de hoofdrol. Afsluiten doen we met 'Hallelujah' van Jeff Buckley.

Stuur ons een berichtje

Het rommelt nog altijd bij Royal Sporting Club Anderlecht. Maar dat laten we deze week voor een keer niet aan ons hart komen. Samen met oud-speler Yves Vanderhaeghe keren we terug naar het gezegende voetbalseizoen 2000-2001. Daarin slaat paars-wit de wereld met verstomming door zich in de Champions League te plaatsen voor de tweede groepsfase. Het doet dat na zeges tegen onder andere grootmacht Manchester United en PSV. Het is een memorabele campagne waarin Anderlecht ook nog de scalp pakt van Real Madrid en Lazio Roma.

Iedereen die geboren is voor 1994 kan zich de Champions League-campagne van Anderlecht in het seizoen 2000-2001 nog moeiteloos voor de geest halen. Paars-wit sluit de eerste groepsfase af als winnaar na zeges tegen onder andere Manchester United (zie hieronder) en PSV. Anderlecht overwintert zo in Europa en doet er daarna nog klinkende overwinningen bij tegen Real Madrid en Lazio Roma. Maar door twee nederlagen tegen Leeds United eindigt het sprookje vroeger dan verwacht.

'Boerenkoolvoetbal' en de cassette van Pico

Yves Vanderhaeghe maakt het allemaal vanop de eerste rij mee in wat hij zelf omschrijft als 'de beste ploeg waarin hij ooit gespeeld heeft'. Al zagen ze dat bij PSV anders. Mark Van Bommel, nu trainer bij Antwerp, maar toen aanvoerder van PSV, bestempelde het spel van Anderlecht als 'boerenkoolvoetbal'. En dat schiet in Brussel in het verkeerde keelgat. Van Bommel komt er snel op terug en weerlegt de negatieve bijklank die de uitspraak hier gekregen had. 'Ik bedoel dat ze vaak met de lange bal spelen, maar dat is ook logisch als je vooraan een spits van twee meter (Jan Koller, red.) hebt rondlopen.'

Voor Godfried, Pico en Rein zijn deze wedstrijden de reden waarom ze supporter zijn geworden van Anderlecht. Pico heeft er zelfs een paar van bewaard op VHS-cassette. Meer hipster als dit wordt het niet. Vanderhaeghe vertelt dat hij er eigenlijk allemaal te weinig heeft bij stilgestaan.

Palm in een glas Cécémel, miserie bij de Kustboys en Jean Dockx

Genieten deed Vanderhaeghe af en toe wel in café Greenpark tegenover het stadion. Het is de plek waar de ploeg verzamelde vooraleer ze op afzondering gingen in aanloop naar een wedstrijd. Vanderhaeghe maakte er van de gelegenheid gebruik om er een laatste chocomelk te drinken. Al werd er in onderling overleg met de barvrouw een Palm in het glas Cécémel gegoten. Godfried ziet er meteen een kleine tip in voor Benito Raman wanneer die de volgende keer nog eens pinten gaat drinken met de supporters.

Verder gaan we in de aflevering dieper in op de trainerscarrière van Vanderhaeghe. Die begon bij KV Kortrijk en staat na een tweede passage bij KV Oostende even on hold. Met KVO heeft hij wel nog een eitje te pellen. Want drie maanden nadat hij er aan de deur is gezet, wacht hij nog altijd op zijn ontslagvergoeding. Het is voor hem 'een duidelijk gebrek aan respect en professionalisme'. En toch keert Vanderhaeghe de voetbalwereld zeker niet de rug toe. Hij wil graag zo snel mogelijk weer aan de slag, als het kan zelfs bij Anderlecht. 'Als ik de club zou kunnen helpen in een rol als die van Jean Dockx vroeger, dan zeg ik zeker geen neen.'

Mic'd up Vertonghen en Anatool

Helemaal aan het einde van deze Radio Radzinski zijn we nog vol lof over de manier waarop Jan Vertonghen als coach op het veld de verdediging bij de les houdt. Dat is mooi geregistreerd door Anderlecht zelf en is te herbekijken via YouTube. Afsluiten doen we met de winnaar van de tickets voor een voorstelling van Erhan Demirci en een bijzondere nieuwe prijsvraag. 

Want wie het antwoord weet op de vraag maakt kans op een strip van Jommeke met 'Anatool' in de hoofdrol, ofwel de lookalike van Yves Vanderhaeghe. En hij heeft de strip nog eens gesigneerd ook. Muzikaal gaan we eruit met 'The Only Way Is Up' van Yazz.

Stuur ons een berichtje

Een schamel puntje. Daar schiet paars-wit niets mee op in het klassement. Het hadden er tegen Antwerp wel altijd drie moeten zijn. Want zonder een oerdomme rode kaart van Benito Raman was er nog tijd zat om door te drukken. Antwerp was dan al veroordeeld tot een man minder. Ook comedian Erhan Demirci kon zichzelf wel voor de kop slaan na de dwaze actie van de spits met de ringbaard. Dat en, geloof ons, nog veel meer in een nieuwe Radio Radzinski.

Erhan Demirci ruilt op 20-jarige leeftijd het rustige Limburg in voor het drukke Brussel. Een bewuste keuze die hem mee gevormd heeft tot de comedian die hij vandaag is. Want in 2016 verwerkt hij zijn verhuis naar de hoofdstad in zijn eerste avondvullende voorstelling 'Komt Goed'.

Vraag is of het ooit nog goedkomt met Anderlecht? Erhan gelooft van wel, al voegt hij daar meteen aan toe dat de vele positiewissels en de manier waarop er de laatste maanden gecommuniceerd is wel iets weg heeft van een comedyshow.

Op cruise met Radio 2 en Galatasaray

Demirci is een alleskunner die niet alleen humor op de planken brengt, maar ook op televisie. Zo maakt hij in 2014 een reportage waarin hij zich bij iedereen gaat verontschuldigen voor de komst van de vreemdelingen naar ons land (zie hieronder). Een paar jaar later gaat hij dan weer op cruise met Radio 2. Op de boot probeert hij er de overwegend bejaarde bevolking aan het lachen te brengen en dat valt bijzonder goed mee.

Naast een passie voor acteren en stand-up comedy, heeft Erhan er ook een voor voetbal. In Turkije supportert hij voor het Galatasaray van Dries Mertens, maar hier in Brussel is het al Anderlecht wat de klok slaat. Luc Nilis is zijn grote idool en dat kunnen Rein, Pico en Godfried alleen maar toejuichen. Want iemand met een traptechniek zoals die van Nilis loopt er vandaag niet meer rond in het Lotto Park.

Een domme Raman en de bittere pil voor Van Crombrugge

Benito Raman is het alvast zeker niet. De match tegen Antwerp heeft ons wel geleerd dat de spits even snel vergeet als hij kan sprinten. Een kwartier voor affluiten pakt hij een domme tweede gele kaart, waardoor Anderlecht geen kans meer krijgt om te profiteren van de gunstige elf tegen tien situatie. Achteraf zou Raman doodleuk hebben gezegd dat hij bij het maken van de overtreding vergeten was dat hij al een gele kaart achter zijn naam had staan. 'Waar ben je dan mee bezig,' vraagt Demirci zich af.

Voor Hendrik Van Crombrugge breekt de comedian dan weer wel graag een lans. De manier waarop de keeper die jarenlang de rots in de branding was nu wordt afgeserveerd, is voor hem onmenselijk en getuigt van een gebrek aan respecte. 'Vier jaar lang heeft die alles gegeven, altijd weer een klankbord geweest. Dit is onbegrijpelijk.'

Yves en Mia, de blik van Kindermans en een nieuwe prijsvraag

Verder in de aflevering gaan we nog dieper op de ziedende blik van Jean Kindermans in de tribunes richting niet-uitvoerend voorzitter Wouter Vandenhaute (zie hieronder). En da's voor Rein meteen een goede aanleiding om nog eens te benadrukken wat voor een belachelijke term dat eigenlijk wel niet is.

Pico duikt nog in het verleden van Yves Leterme en Mia Doornaert en helemaal aan het einde stellen we een nieuwe prijsvraag waarmee je tickets kan winnen voor een voorstelling van Demirci. Afsluiten doen we met 'Changes' van 2Pac a.k.a. Barry Boubacar Copa.

Stuur ons een berichtje

Radio Radzinski begint zowaar zelf een beetje op de bestuurskamer van Anderlecht te lijken. Want hoewel er een gast voorzien was, kon die er door familiale omstandigheden toch niet bijzijn. Ook zijn vervanger werd daarna ziek en dus analyseren Rein, Pico en Godfried na een paar positiewissels de paars-witte voetbalactualiteit dan maar gewoon zelf. En daarin staat de exit en het eindrapport van oud-sportief directeur Peter Verbeke centraal.

Je kan veel over Anderlecht zeggen, maar niet dat het saai om volgen is. Elke week gebeurt er wel iets waarover je eindeloos kan doorpraten. Een nieuwe positiewissel of ex-bestuurders die zich mogen gaan verantwoorden voor het gerecht. Het kan allemaal. Elke plottwist uitvoerig bespreken is onbegonnen werk en dus kiezen Rein, Pico en Godfried er deze week voor om wat dieper in te zoomen op het vertrek van Peter Verbeke.

Het rapport van Verbeke en de grote kuis van Fredberg

Na drie jaar komt er einde aan de lijdensweg van 'mister squad stability'. Verbeke betaalt het gelag voor het geknoei van Wouter Vandenhaute als voorzitter. We gaan op zoek naar een goede transfer van de voorganger van Fredberg en daarvoor moeten we toch diep in het geheugen graven. Rein en Pico zijn dan ook onverbiddelijk in hun eindrapport: vier op tien.

Het is nu aan Jesper Fredberg om grote kuis te houden in de kern van paars-wit. Het is moeilijk om daar na 25 dagen al een oordeel over te vellen, maar we kunnen wel al zeggen dat hij daadkracht toont. Van Crombrugge, Hoedt, Raman en Trebel staan in de etalage.

Een mogelijke verkoop van deze spelers op overschot moet financieel ademruimte geven om nieuwe profielen aan te trekken. Jammer genoeg ziet RSCA daardoor ook een aantal ruwe diamanten vertrekken, met Julien Duranville als mogelijk meest pijnlijke vertrekker. De amper 16-jarige bliksemschicht tekent waarschijnlijk een contract bij Borussia Dortmund. Met de overgang zou zo'n 12,5 miljoen euro gemoeid zijn. Da's een pak minder dan wat Anderlecht ervoor zou krijgen moest de club bovenaan meedraaien in het klassement. Maar het is nu eenmaal de bittere realiteit: dura lex, sed lex. 

Braspartij in 'De Welkom', Bengaals vuur in de living en de akker van Seraing

Rein had zich zijn verjaardag op voetbalvlak helemaal anders voorgesteld. Maar dat werd ruimschoots goedgemaakt met een braspartij in café 'De Welkom' in Jette. Het dak ging eraf en dat gebeurt de laatste tijd wel meer bij paars-witte voetbalfans. 

Dat bewees een zotte Anderlecht-supporter vorige week door Bengaals vuur af te steken in zijn living. Hij zingt er ook nog bij, wat het filmpje alleen maar legendarischer maakt. Rein is fan van deze knettergekke kerel en heeft bovendien ook nog eens zijn contactgegevens. Als dat maar goed komt. Pico ziet het dan weer liever niet gebeuren.

Een pak minder vuurwerk was er te zien op bezoek bij Seraing. Niet alleen het veld lag er dramatisch bij, ook het voetbal op zich was die term niet echt waard. Drie punten is eigenlijk alles wat we van die wedstrijd moeten onthouden. Of het zou een opvallend aanwezige Jesper Fredberg moeten zijn. Sporza-journalist Peter Vandenbempt stelt er zich vragen bij. Voor Rein en Pico moet het kunnen.

Nieuwe prijsvraag

Verder maken we in deze aflevering de winnaar van de t-shirt van Sam Kerkhofs bekend. En dankzij het 'Dry January'-project van Godfried ligt er meteen een nieuwe prijs klaar. Want nu hij een maand niet drinkt, is er al eens tijd voor een leuke daguitstap. Afgelopen weekend ging hij langs op de rommelmarkt in Mechelen.

Daar stuitte hij op een heleboel oude sporttijdschriften met daarin ook mooie plaatjes en verhalen van ex-Anderlechtspelers. Een exemplaar geeft hij cadeau aan Rein, het andere kan van jou zijn als je het antwoord weet op de prijsvraag. Die vind je terug op Twitter en Instagram. Afsluiten

Stuur ons een berichtje

Zeg niet langer voorzitter, maar wel niet-uitvoerend voorzitter tegen Wouter Vandenhaute. Een zoveelste positiewissel aan de top van de club moet (eindelijk) voor de nodige rust en stabiliteit zorgen. Maar zal dat ook lukken? En is het voor de supporters voldoende? We bespreken het in deze Radio Radzinski samen met Sam Kerkhofs: Anderlecht-supporter en pionier van de sportpodcast in België.

Sam Kerkhofs is letterlijk en figuurlijk een grote meneer.  In maart 2011 richt hij de SportHouse Group op, waarmee hij zich verdiept in de wereld van sociale media voor professionele atleten. Tot zijn klantenbestand behoren onder andere Kevin De Bruyne en Max Verstappen.

Acht jaar later, in 2019, komt daar het platform Friends of Sports bij en zo zien de podcasts Mid Mid, X&O’s en tal van andere luisterkanalen het levenslicht. Hij is zonder enige twijfel de godfather van de Belgische sportpodcast. Samen met zijn passie voor Anderlecht maakt dat van hem de ideale gast voor Radio Radzinski.

'Wouter is een visionair, maar wel een met een communicatieprobleem'

Ook Kerkhofs zag hoe zijn geliefde club vorige week een nieuw dieptepunt bereikte. Na het vertrek van Vincent Kompany en het ontslag van zijn opvolger Felice Mazzù, waren er nu de geruchten over het stopzetten van de samenwerking met Jean Kindermans als hoofd van jeugdcomplex Neerpede.

Voor de supporters was de maat vol. Zij verenigden zich en eisten in een open brief het ontslag van voorzitter Wouter Vandenhaute. Zover komt het niet, al zet hij wel een stap opzij. Hij laat de dagelijkse leiding van de club over aan Jesper Fredberg en Kenneth Bornauw. Zelf blijft hij op post als niet-uitvoerend voorzitter. En dat vindt Sam een goede zaak.

'Wouter is een visionair, maar wel een met een communicatieprobleem. Hij denkt vaak sneller dan zijn woorden kunnen volgen.  Het lijkt mij vooral een gebrek aan informatie te zijn die voor heel wat frustratie zorgt. Ik ben wel blij dat hij bij de club blijft, want hij is een loodgieter die moeilijke dossiers tot een goed einde kan brengen.'

Kerkhofs kan het weten, want Vandenhaute is mede-aandeelhouder van zijn bedrijf. Al wil dat niet zeggen dat zijn vrijheid daardoor wordt ingeperkt. 'Het is jammer dat mensen soms denken dat ik een of andere handpop van Wouter ben. Dat is niet zo. Er is nooit een moment geweest waarop hij mij heeft aangesproken over wat ik wel en niet mag zeggen.'

Werkende Kompany en luie Zetterberg

Rein, Pico en Godfried nemen de proef op de som en vragen hem of het loslaten van Kompany niet de slechtste beslissing is in de recente paars-witte geschiedenis. 'Zelf had ik ook graag mijn favoriete oud-speler nog wat langer bij de club gezien. Maar niemand weet of hij dit jaar verder had gestaan. Al lijkt de kans groot, als je ziet wat hij nu bij Burnley presteert.'

Toch moeten we volgens Sam oppassen met het verheerlijken van oud-spelers in een andere functie. 'Iedereen schreeuwde moord en brand bij het vertrek van Zetterberg. Maar ik heb me laten vertellen dat die zijn werkethiek toch niet dezelfde was als die van Kompany.'

Debast, een nieuwe prijsvraag en Zwangere Guy

Helemaal aan het einde gaan we nog dieper in op het nakende vertrek van El Hadj en de bemoedigende prestatie van Debast tegen Club Brugge. We maken ook de winnaar bekend van het gesigneerde truitje van Siebe Van der Heyden en vuren meteen een nieuwe prijsvraag af. 

Daarmee kan je dankzij Sam een oldskool paars-wit shirt winnen met daarop het logo van de Generale Bank. Afsluiten doen we met KENNY van Zwangere Guy en Jan Paternoster.

Stuur ons een berichtje

Jeu, set et match. Het spandoek van de Union-supporters na de zesde opeenvolgende zege tegen Anderlecht zegt genoeg. Samen met Siebe van Der Heyden blikken we in deze Radio Radzinski terug op de zoveelste mokerslag voor paars-wit.

De emmer der vernederingen is vol. Anderlecht ging tegen Union nog maar eens de boot in, voor de zesde keer op rij nu al. Toegegeven, met scheidsrechter Bram Van Driessche leek Union wel met twaalf te spelen. Dat vindt ook Siebe Van der Heyden (Union), voor wie Moussa N'Diaye ook geen rode kaart had verdiend na tien minuten.

'Bizarre Bram'

Het is het sleutelmoment die de wedstrijd in een beslissende plooi legt. En toch slaagt Anderlecht er lange tijd in om stand te houden. Meer nog, dankzij een mooie goal van Silva is er tot tien minuten voor affluiten geen vuiltje aan de lucht. Maar dan beslist 'Bizarre Bram' om de wissel van een geblesseerde Sardella aan de zijlijn niet te laten doorgaan.

Wat volgt is een provinciale voetbalscène. Coach Brian Riemer zwiert Sardella weer het veld op, waarna die geel krijgt en zonder uitleg weer naar de kant moet. Gevolg: Union scoort de gelijkmaker tegen negen Anderlecht-spelers. Daarna zakt het kaartenhuisje volledig in elkaar. Geen stunt en dus geen mentale boost.

Vuile was, Kindermans en een knieslide

Nu goed, Union was voor aanvang van de Brusselse derby sowieso favoriet. Het sprookje van vorig seizoen krijgt stilaan een vervolg. En daar zit een licht paars-wit randje aan. Want Siebe Van der Heyden heeft leren voetballen in Neerpede. Al zag zijn moeder dat door de vele vuile was eigenlijk niet zitten. Maar hij zet door en komt op 10-jarige leeftijd terecht op de jeugdacademie van paars-wit, ofwel het koninkrijk van Jean Kindermans.

Al lijkt zijn heerschappij zo goed als voorbij. Want na Kompany begint het bestuur nu ook aan de poten te zagen van de stoel van Kindermans. De ontmanteling van de club gaat zo gewoon verder en da's voor Rein en Pico het begin van het einde. Zelf lukt het Van der Heyden niet om door te breken bij Anderlecht. Toch houdt hij vooral positieve herinneringen over aan zijn tijd in de schaduw van het Astridpark. Achter die uitdagende knieslide richting de thuisfans moeten we dan ook niets zoeken. 'Ik wil gewoon die derby winnen, meer niet.'

De boeken van Burgess en 'Billionaire' in Ninove

Verder in de aflevering gaan we nog door op de keeperswissel met Bart Verbruggen, komt ook Tom Waes aan bod en vragen we ons af of Christian Burgess nu echt wel zo een uber-intellectueel is als iedereen beweert. Spoiler alert: nee, hij leest geen werk van Thomas Piketty. Dat zou voor iemand die tot de lucky few behoort ook een verspilling van tijd zijn.

En ook al verdienen voetballers veel geld. In eerste klasse ben je bij ons nog niet snel biljonair. Dat brengt ons meteen bij 'Billionaire' van Bruno Mars. Het was voor Van der Heyden het ontgroeningsritueel bij de Rode Duivels en dat mag hij bij ons nog eens losjes overdoen.

Of de verdediger ooit biljonair wordt, valt af te wachten. Het zou van hem in zijn toekomstige woonplaats Ninove een uitzondering maken. Van der Heyden bouwt er aan stulpje met een lange kachel. Hij heeft er zelfs al kennisgemaakt met de plaatselijke bevolking. Ook Pico kent de stad goed, of toch de Chinees waar hij soms eens gaat eten.

KATNUF

Eindigen doen we met een paar dilemma's en een prijsvraag voor een gesigneerd truitje van Van der Heyden. De muzikale afsluiter is 'Van Mij Zijn' van KATNUF. 

Stuur ons een berichtje

Vier dagen voor alle (voetbal-)ogen van de wereld gericht zijn op Qatar, praten we in een nieuwe Radio Radzinski met Eliot Tybebo over zijn werk als coach standaardsituaties in de staf van Vincent Kompany. Zowel bij Anderlecht als nu bij Burnley in de Engelse Championship is hij een onmisbare schakel in de zoektocht naar de ideale hoekschopvariant.

Eliot Tybebo is het bewijs dat niet alleen spelers, maar ook coaches bij paars-wit vanuit de jeugd kunnen doorstromen naar de eerste ploeg. Het traject loopt van de U7, via de U9 en de U10 naar de beloftenploeg van Craig Bellamy. Die vraagt hem op een blauwe maandag of hij geen zin heeft om een opleiding als video-analist te volgen.

Vanaf dan gaat het hard voor de rasechte Brusselaar, zeker wanneer hij door Vincent Kompany wordt opgenomen in zijn sportieve staf, zij het dan in een andere rol als coach standaardsituaties. En zo komt hij bijna gelijktijdig met Zeno Debast en Julien Duranville terecht in de ruime selectie van de A-ploeg van paars-wit.

Onderling overleg versus afscheid in mineur

Maar dan loopt het fout. Want in mei van dit jaar maakt RSC Anderlecht bekend dat Vincent Kompany 'in onderling overleg' de club zal verlaten. Het vertrek van het icoon wordt aangekondigd met twee schamele alinea's tekst op de clubwebsite. Tybebo weet op dat moment niet hoe zijn toekomst er zal uitzien. Kompany zelf maakt wel meteen duidelijk dat hij hem graag wil meenemen naar zijn toekomstige werkgever Burnley. Maar van Anderlecht zelf komt er simpelweg niets. Geen telefoontje, geen mailtje, geen sms'je: niets.

Zeven maanden later weten we dus dat er van onderling overleg niet al te veel sprake is geweest. Want zo zegt Tybebo: 'Het is nooit onze bedoeling geweest om zonder prijs Anderlecht te verlaten'. Dat is voor een keer wel duidelijke communicatie. Het afscheid laat een wrange nasmaak achter omdat hij Anderlecht als zijn thuis ziet. Hij had er zichzelf zeker zijn hele leven zien werken. Maar de kansen die Bellamy en Kompany hem hebben gegeven, zijn door het paars-witte bestuur eigenhandig de nek omgewrongen.

Burnley en schaar-steen-papier met Ribéry

En dus steekt Tybebo mee het Kanaal over naar Burnley. Figuurlijk dan toch, want door het ontbreken van een werkvergunning analyseert en bedenkt hij varianten voor hoekschoppen en vrije trappen vanuit België. Dat gaat bijzonder goed, want na 21 speeldagen staat Burnley helemaal bovenaan het klassement met drie punten voorsprong op Sheffield United.

De 30-jarige Ket blijft Anderlecht wel van dichtbij volgen. Dat doet hij al sinds hij klein is en nog meer na de Europese wedstrijd tegen Bayern München in 2008. Anderlecht krijgt een pak rammel. De match staat dan ook vooral in zijn geheugen gegrift omwille van een rondje schaar-steen-papier om een vrije trap. Franck Ribéry wint het pleit en legt de 0-5-eindstand vast in het Constant Vanden Stockstadion. Het begin van de liefde voor de stilstaande fase.

Verrader El Khannous

Geen beslissende standaardsituaties in de wedstrijd tegen Racing Genk. Maar die had de Limburgse geoliede machine ook niet nodig om afstand te nemen van de recordkampioen. Godfried, Rein en Pico waren vooral onder de indruk van Bilal El Khannous. 

Die speelde in de jeugd nog bij Anderlecht en was werkelijk outstanding. En toch noemt Tybebo hem al grappend een verrader. Benieuwd of de Marokkaan ook op het komende WK in Qatar kan schitteren, want de spelverdeler maakt deel uit van de selectie en zag zijn concurrent Amine Harit van Olympique Marseille het voorbije weekend uitvallen tegen AS Monaco. 

Muzikaal aflsuiten doen we met de 'Sugarcane (Remix)' van Camidoh, Mayorkun, Darkoo en King Promise. Ofwel de 'tune van de zomer' van Eliot Tybebo.