Radio Safira czyli... wierzyć każdy może!

A oni na to: — Jaki znak uczynisz, by uwiarygodnić to, co mówisz, i byśmy uwierzyli Twojemu Słowu? Co zrobisz? Mojżesz na przykład dał naszym ojcom na pustyni mannę do jedzenia, jak to jest napisane: I spadł deszcz manny, by mogli się najeść; hojnie im udzielił pokarmu prosto z nieba. W odpowiedzi Jezus rzekł: — Jeszcze raz posłuchajcie uważnie, gdyż to, co powiem, jest niezwykle istotne! Mojżesz nie mógł dać wam pokarmu z Niebios, a manna była jedynie znakiem wskazującym na coś ważniejszego. Prawdziwy pokarm z Niebios może bowiem dać jedynie Ojciec! Pokarmem od Boga jest tylko ten, który zstąpił z Niebios. To On niesie Życie światu. A oni na to: — PANIE, zawsze chcieliśmy mieć taki pokarm! Daj go nam! Wtedy Jezus powiedział: — To JA JESTEM Pokarmem z Niebios, który daje odwieczne i nieskończone Boże Życie! Kto do mnie przychodzi, ten nigdy nie będzie duchowo głodny, a kto mi zaufa, ten nigdy nie będzie duchowo spragniony. JAN 6, 30-35 (NPD)

The next day the crowd that had stayed on the opposite shore of the lake realized that only one boat had been there, and that Jesus had not entered it with his disciples, but that they had gone away alone. Then some boats from Tiberias landed near the place where the people had eaten the bread after the Lord had given thanks. Once the crowd realized that neither Jesus nor his disciples were there, they got into the boats and went to Capernaum in search of Jesus. When they found him on the other side of the lake, they asked him, “Rabbi, when did you get here?” Jesus answered, “Very truly I tell you, you are looking for me, not because you saw the signs, I performed but because you ate the loaves and had your fill. Do not work for food that spoils, but for food that endures to eternal life, which the Son of Man will give you. For on him God the Father has placed his seal of approval.” Then they asked him, “What must we do to do the works God requires?” Jesus answered, “The work of God is this: to believe in the one he has sent.” JOHN 6, 22-29 (NIV)

Nazajutrz ludzie, których tłum został po drugiej stronie jeziora, zauważyli, że, zamiast dwóch, była tam tylko jedna łódź, i powiązali to z faktem, że uczniowie odpłynęli sami, bez Jezusa. Tymczasem kolejne łodzie z Tyberiady przybywały do miejsca, gdzie jedli chleb po dziękczynnej modlitwie PANA. Gdy więc rozniosło się, że ani Jezusa, ani Jego uczniów już tam nie ma, wsiedli do przybyłych łodzi i przeprawili się w okolice Kafarnaum, aby tam Go szukać. Kiedy w końcu Go odnaleźli, zadali Mu pytanie: — Rabbi, kiedy tu przybyłeś? Jezus zaś tak im odpowiedział: — Posłuchajcie uważnie tego, co powiem, gdyż ma to wielkie znaczenie! Szukaliście mnie nie z uwagi na znak, który ujrzeliście, ale wyłącznie dlatego, że najedliście się do syta! Ja jednak mówię wam, abyście nie przywiązywali zbytniej uwagi do materialnego pożywienia, które łatwo się psuje, lecz starali się o trwały pokarm, który pochodzi od Boga mającego w sobie wiekuiste Życie! Ten pokarm możecie otrzymać tylko ode mnie– Syna człowieczego, którego Ojciec uwiarygodnił pieczęcią swego Ducha! Wtedy ludzie spytali Go: — Co w takim razie mamy czynić, by pełnić Bożą wolę i zrealizować Jego dzieło? Jezus odpowiedział takimi słowami: — Dzieło Boże polega na tym, byście trwali w zaufaniu do tego, którego Najwyższy do was posłał, czyli do mnie. JAN 6, 22-29 (NPD)

See what great love the Father has lavished on us, that we should be called children of God! And that is what we are! The reason the world does not know us is that it did not know him. Dear friends, now we are children of God, and what we will be has not yet been made known. But we know that when Christ appears, we shall be like him, for we shall see him as he is. All who have this hope in him purify themselves, just as he is pure. Everyone who sins breaks the law; in fact, sin is lawlessness. But you know that he appeared so that he might take away our sins. And in him is no sin. No one who lives in him keeps on sinning. No one who continues to sin has either seen him or known him. Dear children, do not let anyone lead you astray. The one who does what is right is righteous, just as he is righteous. 1 JOHN 3, 1-7 (NIV)

Sami zresztą zobaczcie, jak wielką, pełną ofiary miłością obdarzył nas Ojciec: zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy! Dlatego świat nie przyznaje się do nas i nie chce mieć z nami nic wspólnego, gdyż on sam nie ma jakiejkolwiek relacji z Chrystusem! Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, jednak nie jest jeszcze wiadome, kim będziemy w przyszłości. Wiemy jednak, że jeśli nasze podobieństwo do Niego będzie widoczne, to ujrzymy Go takim, jaki jest. I pamiętajcie, że każdego, kto rzeczywiście złożył swoją nadzieję w Chrystusie, poznacie po usilnym dbaniu o czystość i świętość życia, ponieważ On, nasz święty Bóg, jest czysty i niepokalany! Pamiętajcie również, że każdy, kto trwa w grzechu, dopuszcza się nieprawości, gdyż grzech jest nieprawością! Chrystus zaś pojawił się na świecie po to, by zgładzić grzech. Mógł to zrobić jedynie On, ponieważ w Nim samym nie ma i nigdy nie było żadnego grzechu! Oczywiste jest więc, że każdy, kto trwa w Chrystusie, nie może równocześnie trwać w grzechu! A jeśli ktoś trwa w grzechu, dowodzi jednego – że nie zna Chrystusa w osobisty sposób i nie ma z Nim żadnej relacji! Dzieci, nie dajcie się nikomu zwieść – każdy, kto owocuje taką sprawiedliwością, jaka była widoczna w Jezusie, wyraźnie potwierdza, że trwa w Jego sprawiedliwości. 1 JANA 3, 1-7 (NPD)

When evening came, his disciples went down to the lake, where they got into a boat and set off across the lake for Capernaum. By now it was dark, and Jesus had not yet joined them. A strong wind was blowing, and the waters grew rough. When they had rowed about three or four miles, they saw Jesus approaching the boat, walking on the water; and they were frightened. But he said to them, “It is I; don’t be afraid.” Then they were willing to take him into the boat, and immediately the boat reached the shore where they were heading. JOHN 6, 16-21 (NIV)

Pod wieczór uczniowie Jezusa zeszli nad jezioro i tam czekali na Niego. W końcu zrobiło się ciemno, lecz nadal się nie pojawiał. Wsiedli więc do łodzi i wypłynęli w kierunku Kafarnaum, które znajdowało się po przeciwległej stronie jeziora. Z powodu silnego wiatru jezioro stawało się coraz bardziej wzburzone. Gdy przepłynęli około pięciu kilometrów, nagle ujrzeli Jezusa, który, idąc po wodzie, zbliżał się do łodzi. Bardzo się przerazili! Lecz On tak odezwał się do nich: — Nie bójcie się, przecież to JA JESTEM! Chcieli więc zabrać Go do łodzi, lecz ona natychmiast znalazła się przy brzegu, do którego płynęli. JAN 6, 16-21 (NPD)

Sometime after this, Jesus crossed to the far shore of the Sea of Galilee (that is, the Sea of Tiberias), and a great crowd of people followed him because they saw the signs, he had performed by healing the sick. Then Jesus went up on a mountainside and sat down with his disciples. The Jewish Passover Festival was near. When Jesus looked up and saw a great crowd coming toward him, he said to Philip, “Where shall we buy bread for these people to eat?” He asked this only to test him, for he already had in mind what he was going to do. Philip answered him, “It would take more than half a year’s wages to buy enough bread for each one to have a bite!” Another of his disciples, Andrew, Simon Peter’s brother, spoke up, “Here is a boy with five small barley loaves and two small fish, but how far will they go among so many?” Jesus said, “Have the people sit down.” There was plenty of grass in that place, and they sat down (about five thousand men were there). Jesus then took the loaves, gave thanks, and distributed to those who were seated as much as they wanted. He did the same with the fish. When they had all had enough to eat, he said to his disciples, “Gather the pieces that are left over. Let nothing be wasted.” So, they gathered them and filled twelve baskets with the pieces of the five barley loaves left over by those who had eaten. After the people saw the sign Jesus performed, they began to say, “Surely this is the Prophet who is to come into the world.” Jesus, knowing that they intended to come and make him king by force, withdrew again to a mountain by himself. JOHN 6, 1-15 (NIV)

Po tych słowach Jezus oddalił się od nich i ruszył na drugą stronę Jeziora Galilejskiego, zwanego również Morzem Tyberiadzkim. Wielki tłum ludzi ciągle za Nim podążał, widzieli bowiem znaki, które czynił, uzdrawiając chorych. Jezus tymczasem wspiął się na wzgórze i tam usiadł w otoczeniu uczniów. A było to tuż przed żydowskim świętem Paschy. Widząc gromadzące się tłumy, Jezus zagadnął Filipa: — Gdzie moglibyśmy kupić pokarm, aby ich wszystkich nasycić? A powiedział to jedynie w tym celu, by go wypróbować. Sam bowiem doskonale wiedział, co miał czynić. Filip zaś tak Mu odrzekł: — PANIE, nawet półroczna pensja robotnika rolnego nie starczyłaby na kupienie takiej ilości chleba, by każdy z nich otrzymał choć kawałek. Nie mamy tylu pieniędzy! Wtedy jeden z uczniów, Andrzej – brat Szymona Piotra, wtrącił: — Jest tu jakiś chłopiec mający pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby, lecz cóż to jest wobec tak wielkiego tłumu! Wówczas Jezus powiedział: — Każcie ludziom rozłożyć się tutaj! A ponieważ w miejscu tym było dużo trawy, wszyscy wygodnie rozsiedli się na niej. Samych mężczyzn było około pięciu tysięcy. Jezus zaś wziął wspomniane chleby, złożył Ojcu dziękczynienie i kazał je rozdać pomiędzy ludźmi. To samo uczynił z rybami. Kiedy się już najedli, powiedział do uczniów: — Pozbierajcie pozostałości pożywienia, aby nic się nie zmarnowało. Zebrali więc to, co pozostało z pięciu jęczmiennych chlebów, i tymi odpadkami napełnili dwanaście koszy. Gdy ludzie zorientowali się, jakiego cudu dokonał Jezus, zaczęli wzajemnie się zapewniać: — To z pewnością jest ten prorok, który miał przyjść na świat! Gdy w pewnej chwili Jezus zorientował się, że ludzie zamierzają ponieść Go na ramionach i ogłosić królem, po cichu wycofał się w góry. JAN 6, 1-15 (NPD)

For God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life. For God did not send his Son into the world to condemn the world, but to save the world through him. Whoever believes in him is not condemned, but whoever does not believe stands condemned already because they have not believed in the name of God’s one and only Son. This is the verdict: Light has come into the world, but people loved darkness instead of light because their deeds were evil. Everyone who does evil hates the light and will not come into the light for fear that their deeds will be exposed. But whoever lives by the truth comes into the light, so that it may be seen plainly that what they have done has been done in the sight of God. JOHN 3, 16-21 (NIV)