Radio Safira czyli... wierzyć każdy może!

Pierwszego poranka po szabacie, gdy jeszcze było ciemno, Maria z Magdali udała się do grobowca. Tam zobaczyła, że kamień go zamykający został odsunięty. Pobiegła więc do Szymona Piotra oraz do Jana, który był najbliższym uczniem Jezusa, i powiedziała im: — Zabrali PANA z grobu i nie wiadomo, gdzie go złożyli. W tej sytuacji Piotr z Janem natychmiast ruszyli do grobu. Obydwaj biegli, lecz Jan prędzej niż Piotr dotarł do grobowca. Zajrzał przez otwór wejściowy i zobaczył leżące płócienne pasy pochówkowe. Jednak nie odważył się sam wejść do środka. Po chwili dobiegł Szymon Piotr. Ten od razu wszedł do grobowca i dokładnie obejrzał leżące tam płótna oraz chustę, w którą głowa Jezusa była owinięta osobno. Chusta ta nie leżała razem z płóciennymi pasami, lecz była poskładana i ułożona w innym miejscu. Dopiero wówczas Jan, który pierwszy przybiegł do grobowca, również wszedł do środka. Zobaczył pusty grób i pojął, co się wydarzyło. Dotąd bowiem nie rozumieli Pism, które zapowiadały zmartwychwstanie Mesjasza. Po wyjściu z grobowca uczniowie wrócili do siebie. Tymczasem Maria, pogrążona w rozpaczy, pozostawała przy grobie. Gdy – zalewając się łzami – ponownie zajrzała do grobowca, zobaczyła dwóch aniołów promieniujących olśniewającą bielą. Jeden z nich siedział na miejscu, gdzie wcześniej złożona była głowa Jezusa, drugi zaś w miejscu, gdzie znajdowały się Jego stopy. Aniołowie zwrócili się do niej z pytaniem: — Kobieto, dlaczego płaczesz? Ona zaś odparła: — Zabrano mojego PANA i nie wiem, gdzie go złożono. Po tych słowach odwróciła się od grobu i zauważyła Jezusa stojącego z boku. Jednak nie rozpoznała go. Wtedy Jezus odezwał się do niej: — Kobieto, dlaczego płaczesz? Kogo szukasz? Maria zaś, myśląc, że to ogrodnik, powiedziała: — Panie, jeśli ty go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie go złożyłeś, a ja go stamtąd zabiorę. Wówczas Jezus rzekł do niej: — Mario! W tym momencie ona, padając do Jego kolan, wyszeptała po hebrajsku: — Rabbuni — co znaczy: „Mój Mistrzu!”. A Jezus kontynuował: — Posłuchaj. Jeszcze nie wstąpiłem do Ojca, zobaczymy się więc jeszcze. A teraz już przestań obejmować moje nogi i udaj się szybko do moich braci. Przekaż im, że dopiero przygotowuję się do wstąpienia do mego Ojca, który jest również waszym Ojcem. On jest Bogiem – moim i waszym. Wtedy Maria z Magdali poszła do uczniów i oznajmiła im, że widziała PANA. Następnie przekazała im wszystko, co jej powiedział. JAN 20, 1-18 (NPD)

When the Sabbath was over, Mary Magdalene, Mary the mother of James, and Salome bought spices so that they might go to anoint Jesus’ body. Very early on the first day of the week, just after sunrise, they were on their way to the tomb and they asked each other, “Who will roll the stone away from the entrance of the tomb?” But when they looked up, they saw that the stone, which was very large, had been rolled away. As they entered the tomb, they saw a young man dressed in a white robe sitting on the right side, and they were alarmed. “Don’t be alarmed,” he said. “You are looking for Jesus the Nazarene, who was crucified. He has risen! He is not here. See the place where they laid him. But go, tell his disciples and Peter, ‘He is going ahead of you into Galilee. There you will see him, just as he told you.’ ” MARK 16, 1-7 (NIV)

Zaraz po zakończonym szabacie Maria z Magdali, Maria, matka Jakuba, oraz Salome dokupiły wonności do namaszczenia ciała Jezusa. Kilka godzin później, gdy było jeszcze ciemno, wyszły z domu, tak iż dotarły do grobu wczesnym świtaniem. W drodze martwiły się jedynie tym, kto pomoże im odtoczyć kamień blokujący wejście do grobowca. Kiedy jednak doszły tam, zobaczyły, iż kamień – choć był ogromny – leżał odrzucony gdzieś z boku. Po wejściu do grobowca ujrzały młodzieńca siedzącego po prawej stronie. Był odziany w lśniącą białą szatę. Bardzo się przestraszyły, lecz on rzekł do nich: — Nie lękajcie się. Wiem, że szukacie Jezusa z Nazaretu, który został ukrzyżowany. Jednak nie ma Go tutaj, gdyż zmartwychwstał! Spójrzcie, oto jest miejsce, gdzie było złożone Jego ciało. A teraz idźcie szybko i przekażcie Jego uczniom, z Piotrem włącznie: „On zamierza udać się do Galilei. Tam Go ujrzycie zgodnie z tym, co wam zapowiedział!”. MAREK 16, 1-7 (NPD)

When Pilate heard this, he brought Jesus out and sat down on the judge’s seat at a place known as the Stone Pavement (which in Aramaic is Gabbatha). It was the day of Preparation of the Passover; it was about noon. “Here is your king,” Pilate said to the Jews. But they shouted, “Take him away! Take him away! Crucify him!” “Shall I crucify your king?” Pilate asked. “We have no king but Caesar,” the chief priests answered. Finally, Pilate handed him over to them to be crucified. So, the soldiers took charge of Jesus. Carrying his own cross, he went out to the place of the Skull (which in Aramaic is called Golgotha). There they crucified him, and with him two others—one on each side and Jesus in the middle. Pilate had a notice prepared and fastened to the cross. It read: Jesus of Nazareth, the king of the Jews. Many of the Jews read this sign, for the place where Jesus was crucified was near the city, and the sign was written in Aramaic, Latin and Greek. The chief priests of the Jews protested to Pilate, “Do not write ‘The King of the Jews,’ but that this man claimed to be king of the Jews.” Pilate answered, “What I have written, I have written.” When the soldiers crucified Jesus, they took his clothes, dividing them into four shares, one for each of them, with the undergarment remaining. This garment was seamless, woven in one piece from top to bottom. “Let’s not tear it,” they said to one another. “Let’s decide by lot who will get it.” This happened that the scripture might be fulfilled that said, “They divided my clothes among them and cast lots for my garment.” So, this is what the soldiers did. Near the cross of Jesus stood his mother, his mother’s sister, Mary the wife of Clopas, and Mary Magdalene. When Jesus saw his mother there, and the disciple whom he loved standing nearby, he said to her, “Woman, here is your son,” and to the disciple, “Here is your mother.” From that time on, this Later, knowing that everything had now been finished, and so that Scripture would be fulfilled, Jesus said, “I am thirsty.” A jar of wine vinegar was there, so they soaked a sponge in it, put the sponge on a stalk of the hyssop plant, and lifted it to Jesus’ lips. When he had received the drink, Jesus said, “It is finished.” JOHN 19, 13-30 (NIV)

Na te słowa Piłat kazał ponownie wyprowadzić Jezusa na zewnątrz i posadził Go na swojej ławie sędziowskiej, w miejscu zwanym kamiennym podestem, które po hebrajsku nazywa się gabbata. A był to Dzień Przygotowania Paschy, mniej więcej w południe. Wtedy też, z ironią, zwrócił się do przywódców żydowskich: — Oto wasz „król”. Na co oni, wzburzeni, zaczęli głośno skandować: — Precz z nim! Zabierz go stąd! Ukrzyżuj go! Wówczas Piłat, dalej drwiąc, zapytał ich: — Jak to? Mam ukrzyżować waszego „króla”? Wtedy arcykapłani powiedzieli: — Nie mamy innego króla niż Cezar! Po takim oświadczeniu Piłat skapitulował i zgodnie z ich życzeniem skazał Jezusa na ukrzyżowanie. Wtedy żołnierze zabrali Jezusa i kazali Mu nieść belkę krzyżową aż do miejsca zwanego Czaszką, które po hebrajsku zwie się Golgota. Tam Go ukrzyżowali. Po obu Jego stronach przybito do krzyży dwóch innych ludzi. Na Jego krzyżu żołnierze umieścili tytuł winy, który Piłat zapisał w taki sposób: JEZUS Z NAZARETU, KRÓL ŻYDOWSKI. Z powodu tego, że miejsce ukrzyżowania znajdowało się blisko miasta, wielu Żydów mogło zapoznać się z tytułem winy Jezusa. Dokument ten został sporządzony w trzech językach: hebrajskim, łacińskim i greckim. Gdy arcykapłani przeczytali go, udali się pośpiesznie do Piłata z żądaniem, by zmienił jego treść: — Zmień obecny zapis „KRÓL ŻYDOWSKI” na taki: „Ten człowiek twierdził, że jest królem żydowskim”. Lecz Piłat odrzekł: — Co napisałem, to napisałem! Niczego nie zmienię! Po ukrzyżowaniu Jezusa czterej żołnierze rozdzielili pomiędzy siebie Jego szaty. Na koniec została do podziału tunika. Nie była ona szyta, lecz całkowicie tkana – od góry do dołu. Z uwagi na to postanowili jej nie rozcinać, lecz losować, komu przypadnie ona w udziale. W ten sposób wypełniły się słowa Pisma: Me szaty rozdzielili już pomiędzy siebie, a o mą tunikę rzucili losami. Przez cały czas pod krzyżem Jezusa stała Jego matka. Byli tam również: jej szwagierka Maria, żona Kleofasa, a także Maria z Magdali oraz Jan – uczeń, którego On szczególnie miłował. W pewnej chwili Jezus zwrócił się do matki słowami: — Kobieto, teraz on będzie twoim synem. Z kolei do ucznia powiedział: — Zajmij się nią jak swoją matką. Od tego momentu Jan wziął ją pod swoją opiekę. Chwilę później Jezus, wiedząc, że wszystko już się dokonało, wyszeptał: — Pragnę! To również stało się zgodnie z zapowiedzią, jaka jest w Piśmie. W pobliżu zaś stało naczynie pełne winnego octu. Żołnierze nasączyli nim gąbkę i, mocując ją na pęku splecionych gałązek hizopu, przyłożyli Mu do ust. Po skosztowaniu octu Jezus zawołał donośnym głosem: — Wykonało się! Następnie skłonił głowę i wydał ostatnie tchnienie. JAN 19, 13-30 (NPD)

Now before the Feast of the Passover, when Jesus knew that his hour had come to depart out of this world to the Father, having loved his own who were in the world, he loved them to the end. During supper, when the devil had already put it into the heart of Judas Iscariot, Simon’s son, to betray him, Jesus, knowing that the Father had given all things into his hands, and that he had come from God and was going back to God, rose from supper. He laid aside his outer garments, and taking a towel, tied it around his waist. Then he poured water into a basin and began to wash the disciples’ feet and to wipe them with the towel that was wrapped around him. He came to Simon Peter, who said to him, “Lord, do you wash my feet?” Jesus answered him, “What I am doing you do not understand now, but afterward you will understand.” Peter said to him, “You shall never wash my feet.” Jesus answered him, “If I do not wash you, you have no share with me.” Simon Peter said to him, “Lord, not my feet only but also my hands and my head!” Jesus said to him, “The one who has bathed does not need to wash, except for his feet, but is completely clean. And you are clean, but not every one of you.” For he knew who was to betray him; that was why he said, “Not all of you are clean.” When he had washed their feet and put on his outer garments and resumed his place, he said to them, “Do you understand what I have done to you? You call me Teacher and Lord, and you are right, for so I am. If I then, your Lord and Teacher, have washed your feet, you also ought to wash one another’s feet. For I have given you an example, that you also should do just as I have done to you. JOHN 13, 1-15 (ESV)

Jezus, mając świadomość, iż nadszedł czas Jego męki i przejścia z tego świata do Ojca, postanowił, by – jeszcze przed Paschą – pokazać swym uczniom, jak bardzo ich miłuje. Chciał bowiem, aby ci, których na tym świecie umiłował, mieli pewność, że umiłował ich w sposób pełny, to znaczy całkowicie i bez reszty. Podczas przygotowań do wieczerzy diabeł podsunął Judaszowi, synowi Szymona z Keriotu, pomysł, w jaki sposób wydać Jezusa. Tymczasem Jezus, mając świadomość nie tylko tego, że jest z Boga, ale że przechodzi znów do Boskiej rzeczywistości oraz że Ojciec wszystko złożył w Jego rękach, wstał od stołu, zdjął wierzchnią szatę, przepasał się prześcieradłem, nalał wody do miednicy i zaczął obmywać uczniom ich zakurzone stopy oraz wycierać je prześcieradłem, którym był przepasany. A kiedy podszedł do Szymona Piotra, ten – poruszony zaistniałą sytuacją – żachnął się: — PANIE, Ty chcesz obmyć moje stopy?! Wtedy Jezus powiedział mu: — Wiem, że teraz nie rozumiesz tego, co czynię. Jednak pewnego dnia pojmiesz to. Lecz Piotr, nie mogąc się z tym pogodzić, rzekł: — Nigdy nie zgodzę się na to, byś obmył moje stopy! Wówczas Jezus rzekł: — Jeśli cię nie obmyję, nie będziesz miał udziału w moim dziele. Na to Szymon Piotr zakrzyknął: — PANIE, w takim razie obmyj nie tylko moje stopy, ale także moje ręce i głowę! Jezus zaś tak mu odpowiedział: — Wykąpany człowiek jest czysty. Jedyne, czego potrzebuje, to obmycie stóp. Tak samo i wy – jesteście już czyści, chociaż nie wszyscy... Jezus wiedział bowiem, kto go wyda, dlatego stwierdził, że nie wszyscy z nich są duchowo czyści. A gdy już obmył im stopy, założył swą szatę i, układając się przy stole, wyjaśnił: — Postarajcie się pojąć znaczenie tego, co przed chwilą uczyniłem! Nazywacie mnie Nauczycielem oraz PANEM i słusznie czynicie, gdyż nim jestem. Jeśli więc ja, PAN i Nauczyciel, obmyłem wam stopy, to i wy podobnie macie wzajemnie dbać o siebie. Dałem wam przykład, jak powinniście postępować wobec siebie. JAN 13, 1-15 (NPD)

Then one of the Twelve — the one called Judas Iscariot—went to the chief priests and asked, “What are you willing to give me if I deliver him over to you?” So, they counted out for him thirty pieces of silver. From then on Judas watched for an opportunity to hand him over. On the first day of the Festival of Unleavened Bread, the disciples came to Jesus and asked, “Where do you want us to make preparations for you to eat the Passover?” He replied, “Go into the city to a certain man and tell him, ‘The Teacher says: My appointed time is near. I am going to celebrate the Passover with my disciples at your house.’” So, the disciples did as Jesus had directed them and prepared the Passover. When evening came, Jesus was reclining at the table with the Twelve. And while they were eating, he said, “Truly I tell you, one of you will betray me.” They were very sad and began to say to him one after the other, “Surely you don’t mean me, Lord?” Jesus replied, “The one who has dipped his hand into the bowl with me will betray me. The Son of Man will go just as it is written about him. But woe to that man who betrays the Son of Man! It would be better for him if he had not been born.” Then Judas, the one who would betray him, said, “Surely you don’t mean me, Rabbi?” Jesus answered, “You have said so.” MATTHEW 26, 14-25 (NIV)

Wtedy jeden z Dwunastu – Judasz zwany Iskariotą – opuścił ich i poszedł do arcykapłanów. Powiedział do nich: — Ile mi dacie za wydanie Go w wasze ręce? Ci zaś natychmiast odliczyli mu trzydzieści srebrnych monet. Od tego momentu Judasz szukał okazji, aby wydać im Jezusa. Tuż przed Świętem Przaśników uczniowie podeszli do Jezusa i spytali: — Gdzie mamy przygotować Ci paschę? A On rzekł: — Idźcie do miasta, do znanego wam człowieka, i tak mu powiedzcie: „Nauczyciel mówi: «Mój czas jest już bliski. U ciebie spożyję dzisiaj paschę z moimi uczniami»”. Uczniowie uczynili, jak im Jezus polecił, i w ustalonym miejscu przygotowali paschalnego baranka. A kiedy nadszedł wieczór, Jezus zasiadł do posiłku wraz z Dwunastoma. Gdy jedli, Jezus rzekł: — Oświadczam wam, że jeden z was, jedzących teraz ze mną, zdradzi mnie. Ta wiadomość bardzo zasmuciła uczniów i jeden przez drugiego zaczęli się dopytywać: — Chyba nie o mnie myślisz, PANIE? On zaś tak odpowiedział: — Wyda mnie ten, który w czasie tej wieczerzy będzie ze mną sięgać do jednej misy. Wprawdzie ja, Syn człowieczy, odchodzę, zgodnie z tym, co o mnie zapowiedziano w Pismach, lecz straszliwa kara czeka tego, który odstąpi i mnie zdradzi. Takiemu lepiej byłoby w ogóle się nie narodzić. Wtedy Judasz, który planował Go wydać, spytał: — Czy o mnie mówisz, Mistrzu? Na to Jezus odrzekł: — Sam to stwierdziłeś. MATEUSZ 26, 14-25 (NPD)

After he had said this, Jesus was troubled in spirit and testified, “Very truly I tell you, one of you is going to betray me.” His disciples stared at one another, at a loss to know which of them he meant. One of them, the disciple whom Jesus loved, was reclining next to him. Simon Peter motioned to this disciple and said, “Ask him which one he means.” Leaning back against Jesus, he asked him, “Lord, who is it?” Jesus answered, “It is the one to whom I will give this piece of bread when I have dipped it in the dish.” Then, dipping the piece of bread, he gave it to Judas, the son of Simon Iscariot. As soon as Judas took the bread, Satan entered into him. So, Jesus told him, “What you are about to do, do quickly.” But no one at the meal understood why Jesus said this to him. Since Judas had charge of the money, some thought Jesus was telling him to buy what was needed for the festival, or to give something to the poor. As soon as Judas had taken the bread, he went out. And it was night. When he was gone, Jesus said, “Now the Son of Man is glorified, and God is glorified in him. If God is glorified in him, God will glorify the Son in himself, and will glorify him at once. “My children, I will be with you only a little longer. You will look for me, and just as I told the Jews, so I tell you now: Where I am going, you cannot come. JOHN 13, 21-33 (NIV)