Radio Safira czyli... wierzyć każdy może!

Then Jesus entered a house, and again a crowd gathered, so that he and his disciples were not even able to eat. When his family heard about this, they went to take charge of him, for they said, “He is out of his mind.” MARK 3, 20-21 (NIV)

Po tym wydarzeniu Jezus i uczniowie wrócili do Kafarnaum. Tam również zebrał się wielki tłum, który napierał tak bardzo, iż nie mogli spokojnie się posilić. Kiedy zaś członkowie najbliższej rodziny Jezusa dowiedzieli się, że wrócił On do Kafarnaum, natychmiast się tam udali, by Go pochwycić. Słyszeli bowiem plotkę, iż postradał rozum. MAREK 3, 20-21 (NPD)

Jesus went up on a mountainside and called to him those he wanted, and they came to him. He appointed twelve that they might be with him and that he might send them out to preach and to have authority to drive out demons. These are the twelve he appointed: Simon (to whom he gave the name Peter), James son of Zebedee and his brother John (to them he gave the name Boanerges, which means “sons of thunder”), Andrew, Philip, Bartholomew, Matthew, Thomas, James son of Alphaeus, Thaddaeus, Simon the Zealot and Judas Iscariot, who betrayed him. MARK 3, 13-19 (NIV)

Pewnego dnia przywołał do siebie tych z uczniów, których sam wybrał, i razem z nimi wszedł na wzgórze. A było ich dwunastu. Tam ustanowił ich swymi osobistymi Wysłannikami, czyli Apostołami. Im dał przywilej ciągłego przebywania ze sobą, a także zaczął ich przygotowywać do misji głoszenia Dobrej Wiadomości o Bożym Królestwie. Obdarzył ich także władzą wyrzucania demonów. Tymi Dwunastoma byli: Szymon, którego Jezus nazwał Piotrem, Jakub, syn Zebedeusza, oraz Jan, jego brat, którym Jezus nadał przydomek Boanerges, co znaczy „Synowie Gromu”. Dalej do grona Dwunastu zaliczył: Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, a także Tadeusza, Szymona Kananejczyka oraz Judasza zwanego Iskariotą, który później Go zdradził. MAREK 3, 13-19 (NPD)

The balance in the division of household duties between spouses is not just a practical issue, but also deeply psychological. Unequal distribution of housework and responsibilities can lead to frustration, tension, and conflicts, negatively impacting the quality of family life. Marriage psychology indicates that an unequal division of household duties can be a source of chronic stress and dissatisfaction. In situations where one side feels burdened with most of the housework, they may experience feelings of being underappreciated and overworked...

"A wife of noble character who can find? She is worth far more than rubies. Her husband has full confidence in her and lacks nothing of value. She brings him good, not harm, all the days of her life. She selects wool and flax and works with eager hands. She is like the merchant ships, bringing her food from afar. She gets up while it is still night; she provides food for her family and portions for her female servants. She considers a field and buys it; out of her earnings she plants a vineyard. She sets about her work vigorously; her arms are strong for her tasks. She sees that her trading is profitable, and her lamp does not go out at night. In her hand she holds the distaff and grasps the spindle with her fingers. She opens her arms to the poor and extends her hands to the needy. When it snows, she has no fear for her household; for all of them are clothed in scarlet. She makes coverings for her bed; she is clothed in fine linen and purple. Her husband is respected at the city gate, where he takes his seat among the elders of the land. She makes linen garments and sells them, and supplies the merchants with sashes. She is clothed with strength and dignity; she can laugh at the days to come. She speaks with wisdom, and faithful instruction is on her tongue. She watches over the affairs of her household and does not eat the bread of idleness. Her children arise and call her blessed; her husband also, and he praises her: “Many women do noble things, but you surpass them all.” Charm is deceptive, and beauty is fleeting; but a woman who fears the Lord is to be praised. Honor her for all that her hands have done, and let her works bring her praise at the city gate."

PROVERBS 31, 10-31 (NIV)

Równowaga w podziale obowiązków domowych między małżonkami to nie tylko kwestia praktyczna, ale i głęboko psychologiczna. Nierówny podział pracy domowej i obowiązków może prowadzić do frustracji, napięć i konfliktów, wpływając negatywnie na jakość życia rodzinnego.

"Któż znajdzie kobietę cnotliwą? Jej wartość przewyższa perły. Serce męża jej ufa i zysku mu nie zabraknie. Dobro mu będzie wyświadczać, a nie zło, po wszystkie dni swego życia. Szuka wełny i lnu i chętnie pracuje swymi rękami. Podobna jest do okrętów handlowych; przywozi żywność z daleka. Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i daje pokarm swoim domownikom i odpowiednią porcję swym służącym. Myśli o polu i kupuje je; z zarobku swych rąk sadzi winnice. Przepasuje swe biodra siłą i umacnia swoje ramiona. Dostrzega, że jej dorobek jest dobry, a jej pochodnia w nocy nie gaśnie. Wyciąga ręce po kądziel, a dłonią chwyta wrzeciono. Otwiera dłoń przed ubogim i wyciąga swe ręce do nędzarza. Nie boi się śniegu dla swych domowników, bo wszyscy jej domownicy są ubrani w szkarłat. Robi sobie kobierce; jej ubiór jest z jedwabiu i purpury. Jej mąż jest znany w bramach, gdy siedzi wśród starszyzny ziemi. Wyrabia płótno i sprzedaje je, dostarcza pasy kupcowi. Siła i godność są jej strojem; będzie się cieszyła jeszcze w przyszłości. Otwiera swe usta mądrze i na jej języku jest prawo miłosierdzia. Dogląda spraw swego domu i nie je chleba próżniactwa. Jej dzieci powstają i błogosławią jej, mąż także ją chwali: Wiele kobiet poczynało sobie cnotliwie, ale ty przewyższasz je wszystkie. Wdzięk jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi PANA, jest godna pochwały. Dajcie jej z owocu jej rąk i niech jej czyny chwalą ją w bramach."

PRZYSŁÓW 31, 10-31 (UBG)

Another time Jesus went into the synagogue, and a man with a shriveled hand was there. Some of them were looking for a reason to accuse Jesus, so they watched him closely to see if he would heal him on the Sabbath. Jesus said to the man with the shriveled hand, “Stand up in front of everyone.” Then Jesus asked them, “Which is lawful on the Sabbath: to do good or to do evil, to save life or to kill?”But they remained silent. He looked around at them in anger and, deeply distressed at their stubborn hearts, said to the man, “Stretch out your hand.”He stretched it out, and his hand was completely restored. Then the Pharisees went out and began to plot with the Herodians how they might kill Jesus. MARK 3, 1-6 (NIV)

Zaraz potem Jezus wszedł do synagogi. A był tam mężczyzna z całkowicie sztywną ręką. Faryzeusze pilnie obserwowali, czy Jezus, mimo szabatu, uzdrowi tego człowieka. Chcieli bowiem znaleźć jakiś konkretny powód, by Go oskarżyć. Jezus powiedział do niepełnosprawnego: — Stań na środku! Następnie zadał faryzeuszom pytanie: — Powiedzcie, co według was wolno robić w szabat: czynić dobro czy zło, ratować czy niszczyć? Oni jednak milczeli. Twardość ich serc wzbudziła w Jezusie nie tylko smutek, ale i gniew. Nie zwracając dalej na nich uwagi, powiedział do człowieka stojącego na środku: — Wyciągnij rękę! A ten uczynił to, co polecił mu Jezus, i jego ręka została uzdrowiona. Faryzeusze zaś po wyjściu z synagogi uzgodnili ze zwolennikami Heroda, iż zabiją Jezusa. MAREK 3, 1-6 (NPD)

One Sabbath Jesus was going through the grainfields, and as his disciples walked along, they began to pick some heads of grain. The Pharisees said to him, “Look, why are they doing what is unlawful on the Sabbath?” He answered, “Have you never read what David did when he and his companions were hungry and in need? In the days of Abiathar the high priest, he entered the house of God and ate the consecrated bread, which is lawful only for priests to eat. And he also gave some to his companions.” Then he said to them, “The Sabbath was made for man, not man for the Sabbath. So, the Son of Man is Lord even of the Sabbath.” MARK 2, 23-28 (NIV)

Pewnego razu w szabat Jezus szedł wzdłuż obsianych pól, a uczniowie podążający za Nim zrywali kłosy zbóż. Faryzeusze, którzy śledzili Jezusa, natychmiast podeszli do Niego z pytaniem: — Dlaczego Twoi uczniowie robią w szabat to, czego nie wolno? A On odpowiedział im: — Czyżbyście nigdy nie czytali o tym, co zrobił Dawid wraz z innymi, gdy będąc w biedzie, zgłodniał? Były to czasy arcykapłana Abiatara. Nie zważając na nic, Dawid wszedł do Bożego przybytku i spożył chleby pokładne, które były zarezerwowane tylko dla kapłanów. Następnie rozdał je także swoim towarzyszom. Na koniec Jezus tak to podsumował: — Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Dlatego szabat ma służyć człowiekowi, a nie na odwrót. MAREK 2, 23-28